Τα βαρετά παιχνίδια και οι ανήσυχοι

Σε μια συζήτηση προβληματισμού με έναν Πορτογάλο συνάδελφο, επιχειρούσαμε συγκρίσεις ανάμεσα στη Super League και την bwin liga. «Δεν βαριέσαι τα ματς ανάμεσα σε μια μεγάλη και μια μικρή ομάδα, που ξέρεις ποιον πρόκειται να βρουν νικητή;», ρωτούσε. «Δεν έχεις σιχαθεί να βλέπεις την Πόρτο να περνά από οποιοδήποτε γήπεδο;», απαντούσα με ερώτηση. Αυτό που με έκανε να αισθανθώ άσχημα ήταν η διαπίστωση ότι οι Πορτογάλοι προβληματίζονται πάνω στο θέμα και έχουν ήδη αρχίσει να διατυπώνουν ιδέες και να δουλεύουν πάνω στη βελτίωσή τους. Η πρώτη σοβαρή διαφορά; Η πρόοδος και εξέλιξη των ακαδημιών ποδοσφαίρου των μικρών και μεσαίων ομάδων, οι οποίες σιγά σιγά αποδίδουν και ανεβάζουν το επίπεδο και τη δυναμική τους. Κλασσικό παράδειγμα της εποχής; Σπόρτινγκ Λισσαβόνας.
Πάνω στην εποχή του δικού μας προβληματισμού για τη βαρεμάρα που προκαλούν το ελληνικό και το πορτογαλικό πρωτάθλημα ήρθε ο Γουέιν Ρούνεϊ να παραπονεθεί δημόσια για τη βαρεμάρα που του προκαλεί η φάση των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ. Ο Αγγλος επιθετικός τα έχωσε δημοσίως στους ποδοσφαιριστές της Ντινάμο Κιέβου, επειδή πήγαν παραιτημένοι στο Ολντ Τράφορντ. «Ηταν χειρότερα και από μια χαλαρή προπόνηση σε αυτό το παιχνίδι», είπε ο Ρούνεϊ μετά το άνετο 4-0. Ο επιθετικός της Μάντσεστερ βαριέται και μόνο στην ιδέα των αγώνων που απομένουν μέχρι την ολοκλήρωση της φάσης των ομίλων. Ο σερ Αλεξ Φέργκιουσον όπως και ο Αρσέν Βενγκέρ σχεδιάζουν να βάλουν ρεζέρβες στα δύο ... σκοτωμένα παιχνίδια που απομένουν στη φάση των ομίλων για Μάντσεστερ και Αρσεναλ.
Ο μάνατζερ της Πόρτσμουθ, ο Χάρι Ρέντκναπ διατύπωσε δημόσια την ανησυχία ότι η φάση των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ θα εξελιχθεί σε Carling Cup και δεν θα ενδιαφέρει κανέναν μετά τις πρώτες δύο αγωνιστικές. Ο Μισέλ Πλατινί τρομάζει τις πολυεθνικές που διαχειρίζονται τα τηλεοπτικά δικαιώματα της διοργάνωσης με την ιδέα του να βάλει στη γιορτή πρωταθλήτριες από πρωταθλήματα χαμηλότερης ταχύτητας. Επειδή σε αυτό το επίπεδο όμως υπάρχουν πολλά ανήσυχα μυαλά που ψάχνουν τη λύση, είναι περίπου βέβαιο ότι θα τη βρουν.
Πριν από λίγο καιρό ο Φερνάντο Σάντος μου έλεγε πόσο εντυπωσιασμένος είναι από την βελτίωση των θεωρητικά μικρών ομάδων της Super League. Να μια ευκαιρία να ανέβει το επίπεδο, να δούμε πιο πολλά παιχνίδια με απρόβλεπτη εξέλιξη, σκέφτηκα. Δίχως να ασχοληθεί το μυαλό μου με τους διαιτητές.
Ακόμη και αν ζήσουμε το πιο συναρπαστικό πρωτάθλημα των τελευταίων ετών, το καλοκαίρι θα μας βρει με την απορία αν η επόμενη σεζόν θα είναι το ίδιο ενδιαφέρουσα. Οσο οι Παπάζογλου δεν γίνονται κανόνας και παραμένουν εξαιρέσεις, δεν πρόκειται να παρουσιαστεί η προοπτική να εξελιχθούν σε κερδοφόρες οι ΠΑΕ. Δεν θα δημιουργηθεί η ελπίδα αυτές να αναπτυχθούν, να προοδεύσουν, να μεγαλώσουν. Πόσα ανήσυχα μυαλά, από αυτά που αποφασίζουν, αναζητούν λύση αυτή την εποχή; Γιατί να ελπίζω ότι θα βρεθεί;

Ο ορισμός της λογικής επένδυσης

Θυμάμαι ακόμη συναδέλφους και φίλους μου να με πειράζουν, στη διάρκεια αγώνων του Αρη, για την εκτίμηση που είχα κάνει το καλοκαίρι ότι ο Θανάσης Παπάζογλου θα εξελιχθεί σε αποκάλυψη. Τα όσα είχα ακούσει στο παρελθόν και τα όσα είχα δει από τον 19χρονο επιθετικό στις συμμετοχές του στην Εθνική Νέων με είχαν πείσει. Όπως αποδεικνύεται αυτά έπεισαν τον Ντούσαν Μπάγεβιτς.
Το καλοκαίρι, στη διάρκεια των ημερών που έβρισκαν τη διοίκηση του Αρη να αναζητά έναν σέντερ φορ λόγω των προβλημάτων που αντιμετώπιζε τον καιρό εκείνο ο Σέρχιο Κόκε, είχα συζητήσει πολλές φορές στο ραδιόφωνο για το λάθος που θα έκαναν οι «κίτρινοι». Διότι στα δικά μου μάτια δεν υπήρχε πιο συμφέρουσα επιλογή από την επένδυση πάνω σε ένα Ελληνόπουλο που είχε δώσει μια σειρά από δείγματα που έπειθαν ότι άξιζε την εμπιστοσύνη μιας σεζόν – ευκαιρίας.
Σήμερα ο 19χρονος επιθετικός με το σχεδόν μηδενικό συμβόλαιο ετοιμάζεται να υπογράψει νέο. Και κυκλοφορεί στη Θεσσαλονίκη με την αυτοπεποίθηση που πηγάζει από τα γκολ και την εμφάνιση απέναντι στον Ερυθρό Αστέρα. Ο Αρης έβαλε στον ποδοσφαιρικό χάρτη έναν 19χρονο φορ. Έναν παίκτη με ικανότητα να αγωνιστεί στην πιο ακριβή θέση του ποδοσφαίρου.

Προβληματισμένοι και κομπογιαννίτες

Την ώρα που οι ελληνικές ομάδες παραπονιούνται για τα πολλά σερί παιχνίδια και περιμένουν πώς και πώς την διακοπή του πρωταθλήματος λόγω Εθνικής για να ξεκουραστούν, ο Αρσέν Βενγκέρ προτείνει την κατάργηση της χειμερινής διακοπής των πρωταθλημάτων. Και ο σερ Αλεξ Φέργκιουνσον προτείνει την παράταση της σεζόν μέχρι τις πρώτες ημέρες του Ιουνίου.
Οι δύο προτάσεις είναι διαφορετικές. Αμφότερες όμως στοχεύουν στην επιμήκυνση της αγωνιστικής σεζόν. Οι μάνατζερ των ευρωπαϊκών κλαμπ που έχουν ήδη συγχρονιστεί με την αντίληψη της ποδοσφαιρικής μπίζνας επιχειρούν να βρουν τρόπους αύξησης των εσόδων. Συγχρόνως «ανοίγουν» το εύρος των ετοιμοπόλεμων ποδοσφαιριστών που διαθέτουν ώστε να είναι έτοιμοι να καλύψουν τις νέες ανάγκες που θα προκύψουν αν τα παιχνίδια γίνουν περισσότερα ή αν η σεζόν φτάσει να κυλά ασταμάτητα.
Η ελληνική Super League δοκιμάζει για πρώτη φορά και μόνο λόγω ανάγκης να δώσει παραστάσεις παραμονές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς. Αν ο κόσμος βρεθεί στην εξέδρα, η δοκιμή θα αντιμετωπιστεί ως επιτυχημένη και η ανάγκη θα εξελιχθεί σε έθιμο. Το θέμα όμως είναι ότι για μια ακόμη φορά η απόπειρα γίνεται κατά τύχη κι όχι με σχέδιο. Οπως τα περισσότερα πράγματα στην Ελλάδα.
Μετριούνται στα δάχτυλα τα μέλη της υψηλής κοινωνίας του ελληνικού ποδοσφαίρου που νοιάζονται για την ανάπτυξη, τη βελτίωση, την πρόοδο του πρωταθλήματος. Ακόμη και αυτοί που θα ‘πρεπε να το αντιμετωπίζουν ως επιχείρηση που τους φέρνει κέρδη δεν έχουν την ανησυχία να προβληματιστούν πάνω στη βελτίωσή του. Πάνω που, λόγω των συμμετοχών στα ευρωπαϊκά κύπελλα και της εντυπωσιακής πορείας της Εθνικής πιστέψαμε ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο αρχίζει να κάνει βήματα προς τα εμπρός, έρχονται τα ξένα μηνύματα για να μας επαναφέρουν στην πραγματικότητα.

Ολυμπιακό στάδιο με πρόγραμμα, όχι με Καλατράβα

Στην σημερινή παρουσίαση της μακέτας του Ολυμπιακού σταδίου του Λονδίνου, της βασικής έδρας διεξαγωγής των Ολυμπιακών αγώνων του 2012 η κοινωνία της Αγγλίας διαπίστωσε αυτό που είχε αρχίσει να αντιλαμβάνεται εδώ και περίπου 15 μήνες. Οτι το κόστος δημιουργίας του σταδίου στο Stratford ξεπερνά κατά πολύ την εκτίμηση του 2004, δηλαδή τα 280 εκατ. λίρες. Για την ακρίβεια ο προϋπολογισμός αγγίζει σήμερα τα 496 εκατ. λίρες.
Η διαφορά στην Αγγλία είναι ότι αυτοί που το φτιάχνουν και αυτοί που ζήτησαν να φτιαχτεί έχουν ήδη αποφασίσει τι θα το κάνουν αυτό το στάδιο μετά τους Ολυμπιακούς αγώνες. Εχουν μελετήσει πώς μπορούν να το εκμεταλλευτούν. Εχουν ήδη φτάσει σε συμπέρασμα για την ανάγκη να μειώσουν την χωρητικότητα από τις 80.000 θέσεις των Ολυμπιακών αγώνων στις 25.000 θέσεις την επόμενη ημέρα. Εχουν ήδη επιλέξει τα μεγάλα αθλητικά γεγονότα που θα φιλοξενηθούν σε αυτό το στάδιο μετά το 2012 προκειμένου η συντήρησή του να μην φέρει επιπλέον επιβάρυνση για το πορτοφόλι των Αγγλων.
Η μεγαλύτερη καινοτομία αυτού του σταδίου είναι οι 55.000 συναρμολογούμενες θέσεις. Θα προστίθενται όποτε κρίνεται απαραίτητο. Θα αφαιρούνται κάθε φορά που αυτή θα εκτιμάται ως η πιο συμφέρουσα επιλογή.
Η δεύτερη μεγαλύτερη καινοτομία; Η ειδική σχεδίαση της θέσης του αγωνιστικού χώρου με τη χρήση μιας τεχνολογίας που θα επιτρέψει στους θεατές να φτάσουν πιο κοντά στη δράση, στην αγωνιστική σκηνή.
Οι Αγγλοι νοιάζονται και για άλλα ζητήματα που άφησαν αδιάφορους τους Ελληνες: Για την προστασία των 2/3 των θεατών από τη βροχή. Για την τοποθέτηση μιας κουρτίνας που θα προστατεύει από τις καιρικές συνθήκες τους θεατές ακόμη και κατά την προσέλευσή τους. Νοιάζονται για όλα όσα δεν νοιάστηκαν οι Ελληνες προτού υποβάλουν τις προτάσεις τους στον Καλατράβα…
Λεπτομέρεια: το στάδιο θα παραδοθεί προς χρήση περίπου 3 μήνες πριν από την προκαθορισμένη ημερομηνία παράδοσης. Οχι 3 μήνες πριν από την έναρξη των αγώνων…

Μας πείθει ότι δεν είχαμε δίκιο…

Είμαι ένας από αυτούς που στις συζητήσεις του περασμένου Μαΐου υποστήριζα την εκτίμηση ότι άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για τον Αντώνη Νικοπολίδη. Δεν ήμουν ο μόνος. Οι περισσότεροι συνάδελφοί μου συμφωνούσαν ότι η εικόνα που μας παρουσίαζε στα τελευταία παιχνίδια της περσινής σεζόν οδηγούσε στην εκτίμηση ότι δεν θα τον ξαναδούμε στο επίπεδο που τον είχαμε θαυμάσει τον προηγούμενο καιρό. Την ίδια ανησυχία έφταναν να εκφράζουν στις αρχές του περασμένου καλοκαιριού αρκετά από τα μέλη της εθνικής ομάδας. Ανάμεσα σε αυτούς που μοιράζονταν τον ίδιο προβληματισμό ήταν, όπως αποδείχθηκε, ο Οτο Ρεχάγκελ.
Μας διέψευσε όλους ο Αντώνης Νικοπολίδης. Και αυτούς που νομίζαμε ότι έχει χάσει πλέον τον συγχρονισμό του παιχνιδιού. Και αυτούς που εκτιμούσαν ότι συνέχιζε μόνο επειδή δεν ήθελε να δεχθεί ότι είχε φτάσει η ώρα για να σταματήσει.
Με μια σειρά από εμφανίσεις έχει φωνάξει ότι παραμένει σε υψηλό επίπεδο. Χθες έδωσε μια ακόμη απόδειξη για την ικανότητά του να βγάλει εμφανίσεις επιπέδου Τσάμπιονς Λιγκ. Πρώτος από όλους χαμογελά τον τελευταίο καιρό ο Ρεχάγκελ. Διότι ξέρει ότι με έναν Νικοπολίδη σαν τον χθεσινό αυξάνει τις πιθανότητες να περάσει πολλές μέρες το καλοκαίρι σε Αυστρία και Ελβετία.

Η multiethnic γλώσσα του αθλητισμού

Από τα τέλη της περασμένης δεκαετίας, όταν οι ομάδες άρχισαν να γίνονται πολυεθνικές άρχισε να γεννάται η ανάγκη της καθημερινής παρουσίας εξειδικευμένων μεταφραστών στη ζωή ενός ποδοσφαιρικού κλαμπ. Οι ελληνικές ομάδες προσέγγισαν το ζήτημα με τον παραδοσιακό ρηχό τρόπο. Χρειάστηκε να έρθουν στην Ελλάδα ορισμένοι σημαντικοί προπονητές για να αρχίσει να αλλάζει με τον καιρό αυτή η αντίληψη. Τα παλιά χρόνια το βασικό κριτήριο επιλογής ενός μεταφραστή ήταν η εχεμύθεια και η εμπιστοσύνη. Σήμερα οι μεταφραστές πρέπει να πληρούν μια σειρά από σημαντικές προδιαγραφές. Η γνώση και την ικανότητα αντίληψης του ποδοσφαίρου είναι πλέον βασικό κριτήριο.
Φτάνοντας στη Θεσσαλονίκη ο Φερνάντο Σάντος αποφάσισε να μην βάλει μεταφραστή στα αποδυτήρια για επικοινωνεί με τους ποδοσφαιριστές του ΠΑΟΚ. Είχε χάσει αυτόν που θεωρούσε ιδανικό, επειδή τον είχε προτείνει λίγους μήνες νωρίτερα στον Ζοσέ Πεσέιρο. Προτίμησε να δυσκολεύεται στη συνεννόηση προκειμένου να μην ρισκάρει να χτίσει σε λάθος βάση την επικοινωνία με τους ποδοσφαιριστές.
Ο Σέρα Φερέρ έχει «ερωτευθεί» τον διερμηνέα που χρησιμοποίησε από την πρώτη ημέρα. Για να φτάσει στις ημέρες του έρωτα τον πέρασε από αμέτρητα και διαφορετικών επιπέδων τεστ. Τον ίδιο δρόμο είχε προηγουμένως ακολουθήσει ο Ομπράντοβιτς στην ομάδα μπάσκετ του Παναθηναϊκού.
Πριν από 15 ημέρες ο Μιρτσέα Λουτσέσκου έγινε έξαλλος με τον διερμηνέα του στη Σαχτάρ. Ηταν ο τελευταίος διάσημος προπονητής σε μια λίστα με πολλά μέλη που ξοδεύουν πάρα πολύ χρόνο στην αναζήτηση ενός διερμηνέα με γνώση του ποδοσφαίρου και στη συζήτηση μαζί του μέχρι την ημέρα που θα του εμπιστευθούν την είσοδο στα αποδυτήρια.
Στα ευρωπαϊκά κλαμπ του πρώτου επιπέδου ποιότητας ένας καλός διερμηνέας φτάνει να αμείβεται περισσότερο από όσο ένας ικανός προπονητής στην ελληνική Super League. Στην Ελλάδα οι απλήρωτοι μεταφραστές παραμένουν περισσότεροι από αυτούς που αμείβονται τακτικά. Και οι καλοπληρωμένοι παραμένουν μειοψηφία.

Ξανάρχισε να χαίρεται το παιχνίδι

Σε ένα από τα τελευταία μου κείμενα στη SportDay είχα κάνει εκτίμηση για το πώς θα κυλήσει η χρονιά του Δημήτρη Σαλπιγγίδη. Εκτίμησα ότι στην πρώτη περίοδο που θα παίξει απελευθερωμένος ψυχολογικά θα μας δείξει περισσότερες αρετές από όσες έχουμε δει την τελευταία 2ετία.
Ο καταταλαιπωρημένος ψυχολογικά από τα όσα ακολούθησαν της αποχώρησής του από τον ΠΑΟΚ «Σάλπι», που είχε πάψει εδώ και καιρό να χαίρεται το ποδόσφαιρο, δείχνει στα τελευταία παιχνίδια ότι έχει αρχίζει να ξανακερδίζει αυτό που του έχει λείψει περισσότερο: την ηρεμία για να ξαναβρεί τη χαρά στο παιχνίδι.
Η παρουσία του Γιώργου Καραγκούνη τον έχει ευεργετήσει ψυχολογικά. Το ίδιο συμβαίνει με τον Δημήτρη Παπαδόπουλο. Οι δύο επιθετικοί παίζουν πλέον πιο απελευθερωμένοι ψυχολογικά. Το βάρος της πίεσης του «γίνε ηγέτης», «καν’ τα όλα μόνος σου», «καθάρισέ μας το παιχνίδι» έχει πέσει στην πλάτη του «Κάρα». Αν θα σταθεί σε αυτό το ύψος ο Καραγκούνης; Αυτή είναι μια άλλη συζήτηση. Για την ώρα όμως ο Παναθηναϊκός μετρά το πρώτο σημαντικό όφελος: την απελευθέρωση των δύο καλύτερων επιθετικών του.

Ένα συλλεκτικό dvd για τον Σέρα

To dvd του αγώνα με τον Ηρακλή είναι συλλεκτικό για τον Σέρα Φερέρ. Διδακτικό. Αν το χρησιμοποιήσει στις διδασκαλίες προς τους ποδοσφαιριστές, αντλώντας παραδείγματα προς μίμηση και προς αποφυγή, η ΑΕΚ που θα μας παρουσιάζει στο εξής θα είναι μια καλύτερη ομάδα. Αρκεί να κάνει το ίδιο, να διδαχθεί όταν θα καθίσει μπροστά από την τηλεόραση για να ξαναδεί αυτόν τον αγώνα.
Συνήθιζα να ρωτώ «τι κρατάς, τι πετάς από το ματς» τους ρεπόρτερ στην ραδιοφωνική μου εκπομπή. Ο Ισπανός πρέπει να κρατήσει το υψηλότερης ταχύτητας στην ανάπτυξη παιχνίδι της ΑΕΚ στο πρώτο ημίχρονο. Εκτός από την αστοχία και την έλλειψη συγκέντρωσης στην τελική επιλογή όμως πρέπει να πετάξει κι άλλα. Και κυρίως να συγκρατήσει εαυτόν στο μέλλον. Ακόμα και με αντιπάλους σαν τον χθεσινό Ηρακλή η ΑΕΚ δεν μπορεί να είναι «μπετόν» αμυντικά όποτε απουσιάζουν συγχρόνως ο Δέλλας, ο Ζήκος και ο Ενσαλίβα.
Η μεγαλύτερη ερώτηση της επόμενης ημέρας για τον Σέρα είναι αυτή που σχετίζεται με τη διαχείριση της πρώτης εγχώριας ήττας. Με όσα θα πει και θα κάνει στη διάρκεια της εβδομάδας θα προετοιμάσει την απάντηση που θα δώσει στο τερέν της Λεωφόρου. Αν η ΑΕΚ δεν χάσει το πνεύμα της στην πρώτη ήττα, θα κάνει πρωταθλητισμό. Αν επιστρέψει ο εκνευρισμός στους Θρακομακεδόνες, μια … τσάμπα ήττα θα φέρει στην ΑΕΚ περισσότερα κακά από αυτά που μπορεί σήμερα να φανταστεί ο δημιουργός της. Είναι θέμα χειρισμών. Ο Φερέρ κρίνεται φέτος σε ένα πεδίο που δεν τον έχουμε παρατηρήσει ιδιαίτερα στην Ελλάδα.

Μια βόλτα στα Fridays

Δευτέρα βράδυ στο Friday's στο Κεφαλάρι. Δεν χρειαζόταν να τον παρατηρήσει κανείς για περισσότερο από ένα δύο λεπτά για να καταλάβει ποιος λόγος τον έφερε πίσω στην Ελλάδα. Ενας γαληνεμένος Βασίλης Σπανούλης απόλαυσε το φαγητό, το γλυκό και τον καφέ παρέα με τους φίλους του. Τον Δημήτρη Διαμαντίδη και έναν ακόμη μπασκετμπολίστα που δεν αναγνώρισα.
Μολονότι δεν είμαι expert του μπάσκετ και δεν παίζω στοίχημα, θα μπορούσα δίχως σκέψη να ποντάρω στην εκτίμηση ότι η φετινή θα είναι μια πολύ καλή χρονιά γι’ αυτόν. Οι στόχοι και η πραγματοποίηση των ονείρων μετρούν πολύ για όλους. Ορισμένοι όμως αισθάνονται γεμάτοι μόνο εκεί που περνούν καλά. Ακόμη κι αν η απέναντι όχθη γυαλίζει περισσότερο.

Επιτέλους, ένας ικανός διαιτητής

Δεν μ’ αρέσει καθόλου η ενασχόληση με τους διαιτητές. Αισθάνομαι όμως ότι έχω υποχρέωση να αναφέρομαι σε αυτούς που ξεχωρίζω. Όπως αναφερόμαστε στους αρνητικούς, στους ακατάλληλους, οι αθλητικοί συντάκτες έχουμε ευθύνη να αναδεικνύουμε και τους … κανονικούς διαιτητές. Σήμερα στο ΟΑΚΑ συνάντησα έναν τέτοιο. Τον Δημήτρη Κύρκο από την Ηπειρο. Έναν διαιτητή που έκανε λίγα λάθη, που έμοιαζαν όλα ανθρώπινα. Και σφύριξε πολλές φορές σωστά. Ενας νέος διαιτητής (ανέβηκε φέτος στη Super League), που έτρεξε πολύ, ήταν κοντά στις φάσεις και … έβλεπε. Φτάσαμε να μας προκαλεί έκπληξη να συναντάμε έναν διαιτητή που βλέπει. Ο 34χρονος Κύρκος έδειξε στο ΑΕΚ – Ηρακλής ότι είναι τέτοιος. Εύχομαι να μας δώσει κι άλλες τέτοιες παραστάσεις. Τόσες, που να μας πείσει ότι ανακαλύψαμε επιτέλους έναν ικανό Ελληνα διαιτητή.

«Συνταξιούχος» ή MVP;

Τις ημέρες που τον αποκτούσε ο Ολυμπιακός πολλοί από αυτούς που κινούνταν, τον καιρό εκείνο, στον μικρόκοσμό μου, γελούσαν. «Βρήκαμε τον νέο Ντάνι στον Ολυμπιακό», «ωραία ‘κονόμα» κι ένα σωρό άλλα τέτοια χαριτωμένα. Τα άκουγα από τους ίδιους ανθρώπους που σήμερα έχουν σπεύσει να τον αναδείξουν σε μια εκ των πολυτιμότερων μεταγραφών του περασμένου καλοκαιριού. Και ξέρω καλά ότι οι ίδιοι θα χαρακτηρίσουν λογική και αναμενόμενη την πτώση του Ντάρκο Κοβάσεβιτς, αν αυτή έρθει στα επόμενα παιχνίδια. Και τότε θα σπεύσουν να χαρακτηρίσουν σφάλμα την απόκτησή του, να μιλήσουν για την «στημένη λεμονόκουπα», με την υποσημείωση «εμείς τα λέγαμε από το καλοκαίρι». Οι Ελληνες δυσκολευόμαστε να διαβάσουμε τα μαθήματα που μας παραδίδει το ποδόσφαιρο. Δυσκολευόμαστε και στην ανάγνωση και στην κατανόηση και στην εμπέδωση. Μας συμβαίνει αυτό που με μια φράση λένε οι ξένοι με εμπειρία ελληνικού πρωταθλήματος κάθε φορά που ένας συμπατριώτης τους αναζητεί για μια συμβουλή – απάντηση στην ερώτηση «να αποδεχθώ μια πολύ καλή ελληνική προσφορά;». «Την μια Κυριακή είσαι θεός. Την άλλη Κυριακή είσαι νεκρός».

Τι άλλο να κάνει για να μας πείσει;

Επέστρεφε από τιμωρία. Η κοινή λογική οδηγεί στην εκτίμηση ότι ένας διαιτητής που επιστρέφει από τιμωρία κάνει τα πάντα στα πρώτα παιχνίδια της επιστροφής για να πείσει ότι διατηρεί τις ικανότητες και πληροί τις προδιαγραφές. Δεν χρειάζεται να έχει κανείς ειδικές γνώσεις στη διαιτησία για να φτάσει σε συμπέρασμα ότι ο Βασίλης Τεροβίτσας έδωσε το βράδυ του Σαββάτου στο Παγκρήτιο ένα ακόμη σαφές δείγμα έλλειψης ικανοτήτων. Για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία του μεγαλύτερου εγχώριου πρωταθλήματος διαιτητής άφησε στο παιχνίδι ποδοσφαιριστή (Κουμορτζί) στον οποίο είχε δείξει δύο φορές την κίτρινη κάρτα. Αν είχε κάνει αυτό το σφάλμα σε ένα ντέρμπι, ο 43χρονος λογιστής θα βρισκόταν ακόμη στο γραφείο των διαιτητών, για λόγους ασφαλείας.
Το νέο χτύπημα από τον Τεροβίτσα (στο Εργοτέλης – Πανιώνιος 1-1) έρχεται ως μια επιπλέον απόδειξη στον λόγο όσων επιχειρούν να τεκμηριώσουν τον ισχυρισμό ότι η ηγεσία της διαιτησίας δείχνει ανίκανη να προστατέψει το άθλημα, το πρωτάθλημα και τη διαιτησία. Πόσα λάθη πρέπει να δούμε μέχρι να καταλήξουμε σε συμπέρασμα ότι είναι επιτακτική η ανάγκη αλλαγών; Εμείς δεν χρειάζεται να δούμε περισσότερα. Το απογοητευτικό είναι ότι αυτοί που πρέπει, δεν θέλουν να βλέπουν.

Υ.Γ. Εκ των υστέρων διάβασα την επιστολή με την οποία ο Βασίλης Τεροβίτσας γνωστοποιεί την απόφασή του να βγάλει τη σφυρίχτρα από τον λαιμό του. Είμαι βέβαιος ότι αν δεν το έκανε, θα τον «έπαυε» η ΕΠΟ. Ας την δεχθούμε όμως ως μια πράξη που βοηθά το ποδόσφαιρο. Αρκεί ο αντικαταστάτης του να είναι ένας κανονικός διαιτητής.

Ο ανήσυχος κύριος Ζιζού

Οσοι δεν τον συμπαθούν ή έχουν την τάση να αμφισβητούν τις προθέσεις του υποστηρίζουν ότι βρήκε ένα νέο τρόπο για να συνεχίζει να βγάζει χρήματα τώρα που σταμάτησε το ποδόσφαιρο. Στηρίζουν το επιχείρημα στην επέκταση του συμβολαίου του με την Adidas και ορισμένους ακόμη χορηγούς. Αν ήθελε, ο Ζιζού θα συνέχιζε να απολαμβάνει τις παροχές των υψηλών συμβολαίων από την πολυθρόνα του σπιτιού του. Θα αρκούσαν μερικά τηλεοπτικά σποτ και η παρουσία του, επιλεκτικά, σε events των χορηγών. Κι όλοι θα ήταν χαρούμενοι.
Ο Ζινεντίν Ζιντάν έχει ήδη κάνει περισσότερα από 30 ταξίδια τον τελευταίο χρόνο για να δώσει χαρά, ελπίδα, ανακούφιση, κίνητρο σε πιτσιρίκια από όλο τον κόσμο.
Την περασμένη Πέμπτη βρέθηκε στο Κάιρο. Σε μια πόλη, στην οποία 200.000 έως και 1.000.000 παιδιά ζουν στους δρόμους, σύμφωνα με την UNISEF. Ταξίδεψε για τα αποκαλυπτήρια ενός σπιτιού που δημιουργήθηκε για να δώσει στέγη σε άστεγα παιδιά που αντιμετωπίζουν προβλήματα αναπηρίας.
Ακόμη και αν μέσα από αυτές τις δραστηριότητες καταφέρνει να συντηρεί τα υψηλά συμβόλαιά του, ο Γάλλος σούπερ σταρ έχει αποκτήσει το δικαίωμα να υποστηρίζει ότι νοιάζεται.

Ο προβληματισμός για τις ανήλικες μεταγραφές

Την εποχή που οι σκάουτερ των μεγάλων ευρωπαϊκών κλαμπ συνωστίζονται στις εξέδρες των αγώνων των εθνικών ομάδων Παίδων και Νέων, ο Μισέλ Πλατινί φέρεται να αναπτύσσει έντονο προβληματισμό για το μέλλον του ποδοσφαίρου λόγω της έντονης ανάπτυξης που παρατηρείται στην … ανήλικη μεταγραφική αγορά. Ο Πλατινί φτάνει να σκέφτεται την εισήγηση απαγόρευσης μεταγραφής για ποδοσφαιριστές κάτω των 18 ετών. Τεκμηριώνει την άποψή του με έναν απλοϊκό ισχυρισμό: «αν οι μεγάλες ομάδες σαρώνουν την αγορά και αποκτούν κάθε αξιόλογο 16χρονο ποδοσφαιριστή, πώς θα μεγαλώσουν οι μικρότερες ομάδες; Και ποιος θα εγγυηθεί σε αυτά τα παιδιά ότι θα έχουν τις ευκαιρίες να εξελιχθούν ομαλά;».
Τον προβληματισμό που αναπτύσσει ο πρόεδρος της UEFA συμμερίζονται και ορισμένοι από τους Ελληνες που νοιάζονται για την πρόοδο και την εξέλιξη των πιτσιρικάδων. Κλασσικό παράδειγμα ο Νίκος Νιόπλιας, που αγχώνεται στη σκέψη ότι η φουρνιά που μας έδειξε το περασμένο καλοκαίρι είναι δυνατό να χαθεί αν οι μεγάλες ομάδες δεν εμπιστευθούν τα ταλαντούχα «πιτσιρίκια» που απέκτησαν.
Σε ευρωπαϊκό και ελληνικό επίπεδο πάντως υπάρχουν αρκετοί σοβαροί αμφισβητίες του ισχυρισμού του Πλατινί. Αυτοί που θεωρούν ότι αν μια μικρή ομάδα διαχειριστεί σωστά τους πιτσιρικάδες της, αν πουλήσει ακριβά και επενδύσει σωστά μπορεί να αλλάξει επίπεδο. Κι αυτή η άποψη βρίσκει όλο και περισσότερους υποστηρικτές στην κοινωνία του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Μια νέα, πιο έτοιμη γενιά

Στη διάρκεια της προηγούμενης τριετίας, που ο Τόνι Σαβέβσκι όργωνε την επαρχία, οι παράγοντες, οι ποδοσφαιριστές, οι προπονητές και οι φίλοι των τοπικών ομάδων τον κοιτούσαν σαν εξωγήινο. Σήμερα ο τεχνικός διευθυντής της ακαδημίας της ΑΕΚ καμαρώνει για παιδιά σαν τον Παυλή και τον Ταχτσίδη.
Τον καιρό που ο Χέρμαν Βερμιούλεν εξηγούσε στους διοικούντες την ΠΑΕ Ολυμπιακός ότι προτιμά τη θέση του στην ακαδημία από αυτή του βοηθού προπονητή στην πρώτη ομάδα επειδή θέλει να δουλέψει με τα σπουδαία ελληνικά ταλέντα, όλοι τον κοίταζαν παράξενα. Σήμερα καμαρώνει τον Σοϊλέδη, τον Βασιλόγιαννη, τον Κατσικογιάννη, τα πιτσιρίκια που όλοι εμείς μόλις τώρα ανακαλύπτουμε.
Παρόμοια ήταν τα συναισθήματα των ανθρώπων της ακαδημίας του Παναθηναϊκού για τον Νίνη, τον Σιόντη, τον Τσίτση.
Η διαπίστωση όσων παρατηρούν την εξέλιξη των εφήβων Ελλήνων ποδοσφαιριστών δημιουργεί ενθουσιασμό. Το επίπεδο τον πιτσιρικάδων είναι πολύ υψηλότερο από αυτό των προηγούμενων γενιών. Ταλέντα υπήρχαν πάντα. Τα σημερινά ταλέντα όμως έχουν τη δυνατότητα να δουλέψουν σε πολύ καλύτερες συνθήκες από την παιδική ηλικία. Καθοδηγούνται από προπονητές που δίνουν πραγματικές εξετάσεις για να αποκτήσουν το δίπλωμα. Και αν οι ομάδες του υψηλού επιπέδου διαχειριστούν σωστά αυτή τη γενιά των U20 ποδοσφαιριστών, είναι ζήτημα χρόνου η εξάπλωση της μόδας. Αρκεί τα μέλη της υψηλής κοινωνίας του ελληνικού ποδοσφαίρου να αντιληφθούν σύντομα την ευκαιρία. Προτού σαρώσουν την ελληνική αγορά οι σκάουτερ και οι ατζέντηδες των ξένων συλλόγων.