Ενα blog για όσα συμβαίνουν στον αθλητισμό και όσα απασχολούν έναν αθλητικό δημοσιογράφο.

Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2019

"Εξηγώντας το Θαύμα", Foodball edition


Ο Μιχάλης Τσόχος, που αυτό τον καιρό συναντά παρέες που έγραψαν ιστορία στον αθλητισμό, στην σειρά "Foodball" του gazzetta.gr, είπε να συναντήσει την πιο επιτυχημένη παρέα στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού. Δεν θα μπορούσε να "μαζέψει" 23. Συνάντησε τέσσερις από αυτούς, και τους έβαλε να θυμηθούν στιγμές της καλύτερης ιστορίας της αθλητικής ζωής τους. Ηταν παραπάνω από χαρά μου να βρεθώ στην παρέα με τον Γιώργο Καραγκούνη και τον Τάκη Φύσσα. Κι ήταν ωραία που μοιράστηκα με τον Μιχάλη τις σκέψεις μου για τα "πώς" και τα "γιατί" που με οδήγησαν στη συγγραφή του "Εξηγώντας το Θαύμα" που τούτο τον καιρό ταξιδεύει.



Είναι αλήθεια ότι ο χρόνος δεν μου επιτρέπει να κάνω όσα θα ήθελα να κάνω για την προβολή αυτού του βιβλίου. Δεν το αντιλαμβάνομαι όμως αυτό ως κάτι βιαστικό, που επείγει. Επείγουσα ανάγκη ήταν η συγραφή του, δηλαδή η έρευνα που προηγήθηκε και η σύνθεση όλων όσων άκουσα και κατάλαβα μελετώντας την μεγαλύτερη αθλητική επιτυχία στην ιστορία. Το βιβλίο υπάρχει πλέον, κι είναι εκεί, περιμένει να το ανακαλύψουν. Η δική μου ευθύνη ήταν να το δημιουργήσω, με τον σεβασμό που της πρέπει αυτής της ομάδας για αυτή την επιτυχία. Δεν αρνούμαι καμία πρόταση στην επικοινωνία της ύπαρξης αυτού του βιβλίου, αρκεί να έχει τις προδιαγραφές του σεβασμού προς αυτή την ιστορία. Τέτοιες είχε το Foodball, και χαίρομαι πολύ για αυτό. Δεν του πρέπει αυτού του βιβλίου να "παρακαλέσει" τον αναγνώστη του. Δεν είναι επιχειρηματική πράξη, δεν είναι εμπόριο. Είναι αυτό που αφήνεις πίσω, για τους επόμενους. 

Παρασκευή, 8 Μαρτίου 2019

Η κτηνιατρική εξελίσσεται, η Φρίντα γελάει ξανά


Η ιστορία της σχέσης του σκύλου με τον άνθρωπο δεν έχει ποτέ happy end. Αυτή η μικρή ιστορία όμως είχε αίσιο τέλος και φυσικά βρίσκω νόημα να μοιραστώ το νέο με όλους εσάς που μας στείλατε τις ευχές σας. Οι εξετάσεις έδειξαν ότι δεν μαζεύεται πλέον υγρό στο περικάρδιο, οι αρρυθμίες σταμάτησαν, ο πόνος έφυγε, η γιατρός μας είπε ότι στην έξοδό του από την κλινική αυτό είναι ένα υγιές σκυλί, το οποίο δεν έχει ανάγκη από φάρμακα ή ειδική διατροφή, δηλαδή τίποτα άλλο από φροντίδα και χάδια κατά την ήπια προσαρμογή στην προηγούμενη ρουτίνα της.
Δεν μου είναι εύκολο να εκφράσω με γραπτό λόγο τα συναισθήματα που μου δημιούργησαν τα μηνύματα με τις ευχές. Μπορώ όμως να πω αυτό: σε τέτοιες στιγμές αναδεικνύεται το ευεργέτημα της επικοινωνίας. Κι είναι παραπάνω από ανακουφιστικό να νιώθεις ότι υπάρχουν άνθρωποι που σε νιώθουν και σε καταλαβαίνουν στον πόνο. Σου δίνει κουράγιο.

Η Φρίντα γελάει πάλι. Και μαζί της γελούν οι ψυχές όλων μας στο σπίτι. Οπως κάθε προηγούμενη, αυτή η περιπέτεια της υγείας της με κάνει να θέλω να μοιραστώ την νέα πραγματικότητα σχετικά με την κτηνιατρική. Είναι κρίμα που δεν κυκλοφορούν πολλά κατατοπιστικά ιντερνετικά κείμενα, ή τέτοια που να σε βάζουν στο νόημα. Οσο μεγαλώνει το σκυλί σου, τόσο περισσότερο πρέπει να ρωτάς τον γιατρό προκειμένου να αυξήσεις τις πιθανότητες της έγκαιρης ανίχνευσης μιας ασθένειας μέσα από τα συμπτώματα. Είναι πιθανό η Φρίντα να μου μιλούσε και για το πρόβλημα της καρδιάς της με έναν βήχα μετά τη βόλτα κι εγώ να μην έδωσα σημασία επειδή δεν ήξερα. Μπορεί να μου το έδειχνε όταν δυσκολευόταν να ενεργηθεί κι εγώ να νόμιζα ότι κερδίζει χρόνο στη βόλτα ή ότι χαζολογάει. Δεν λέω ότι πρέπει να γίνουμε αρρωστοφοβικοί με τα σκυλιά μας, αλλά αν ο γιατρός είχε μεγαλύτερη διάθεση και περισσότερο χρόνο για συμβουλές ή αν υπήρχε περισσότερο υλικό για ανάγνωση στο internet, είμαι βέβαιος ότι θα ζούσαν περισσότεροι σκύλοι για περισσότερο σήμερα. Οι ιστορίες της Φρίντας με διδάσκουν ότι η κτηνιατρική έχει προχωρήσει τόσο που δεν πρέπει να αφήνεις ποτέ ένα σκυλί στην κακή μοίρα του επειδή δεν ξέρεις ή επειδή δεν μπορείς να καταλάβεις τι έχει επειδή δεν έχει ανθρώπινη φωνή να σου μιλήσει. Αν όχι όλα, τα περισσότερα μας τα λένε τα σκυλιά μας. Σε εμάς αναλογεί να τα ακούσουμε.



Οσο το κείμενό μου ταξιδεύει κι όσο εξακολουθώ να λαμβάνω μηνύματα τόσο περισσότερο χαίρομαι που όλο αυτό λειτούργησε όπως οραματιζόμουν: ενθάρρυνε ανθρώπους να μιλήσουν για τον πόνο τους, ή για τη σχέση τους με τα ζώα, ενθάρρυνε πολλούς να τολμήσουν να ζήσουν τη φιλία με ένα σκύλο. Αυτό είναι ήδη ένα από τα αγαπημένα μου κείμενα. Και μην ανησυχείτε, η Φρίντα δεν το πήρε πάνω της :)

Να είστε όλοι καλά!

Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2019

Μια ραδιοφωνική συζήτηση για το "Εξηγώντας το Θαύμα"


Μια ωραία συζήτηση που κάναμε με τον δημοσιογράφο Μάκη Δούβαλη στον αέρα του ραδιοφωνικού σταθμού "Στο Κόκκινο 103.7" της Ρόδου για το "Εξηγώντας το Θαύμα".

Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2019

Το “Εξηγώντας το Θαύμα” ανάμεσα στα best sellers βιβλία του Public: Χαίρομαι, αλλά πιο πολύ με νοιάζουν τα σχόλια των αναγνωστών


Συχνά βρίσκομαι μπροστά στην “πώς πάει το βιβλίο;” ερώτηση, από φίλους και γνωστούς, οι οποίοι με έκπληξη διαπιστώνουν ότι δεν γνωρίζω τις πωλήσεις του. Μου συμβαίνει, να μην ασχολούμαι με τις πωλήσεις, επειδή το έγραψα αυτό το βιβλίο με απόλυτη συνείδηση σχετικά με την εποχή, τη στιγμή. Γνώριζα εκ των προτέρων ότι η συγγραφή στην Ελλάδα δεν μπορεί να δώσει οικονομικό κίνητρο στον αθλητικό δημοσιογράφο, όπως είχα διαπιστώσει ακόμη και μια δεκαετία πίσω, από τον καιρό του πρώτου μου βιβλίου. Συμβαίνει επειδή το οικονομικό δεν ήταν ανάμεσα στα κίνητρά μου για τη συγγραφή αυτού του βιβλίου, αλλά και επειδή δεν περιμένω τις πωλήσεις για να μου δείξουν αν άξιζε ή όχι η επιλογή μου να ερευνήσω και να αναλύσω την μεγαλύτερη αθλητική επιτυχία στην ελληνική ιστορία και μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές επιτυχίες γενικώς. Συμβαίνει επίσης επειδή το βασικό μου κίνητρο για να επιχειρήσω στη δεδομένη στιγμή την υλοποίηση ενός σχεδίου που είχε μείνει καρφωμένο στο μυαλό μου εδώ και περίπου 15 χρόνια ήταν η κυκλοφορία του στο εξωτερικό, στην αγγλική γλώσσα. Τούτο τον καιρό, που ετοιμάζεται η αγγλική έκδοση, ανυπομονώ να διαβάσω αυτό το βιβλίο στα αγγλικά και να το δω να τοποθετείται στην διεθνή βιβλιοθήκη ως το πρώτο βιβλίο ιστορικής αναφοράς και ανάλυσης της επιτυχίας της ομάδας που κατέκτησε το Euro 2004, διότι αυτό το βιβλίο λείπει από την διεθνή βιβλιοθήκη, είναι σαν να μην συνέβη ποτέ το Euro 2004.

Ολα τα παραπάνω τα γράφω με την ευκαιρία της χαράς που μου δίνει το γεγονός ότι το “Εξηγώντας το Θαύμα” δημιουργεί αυτό τον καιρό την δυναμική του στα ελληνικά βιβλιοπωλεία, όπως δείχνει το γεγονός της ύπαρξής του ανάμεσα στα best sellers της εβδομάδας στα Public. Χαίρομαι πολύ διότι είναι μεγάλο όραμα για μένα το να φτάσει αυτό το βιβλίο σε όσο το δυνατόν περισσότερα χέρια και να διαβαστεί. Το να περάσει από τη δική μου γενιά, από όλους εμάς που το ζήσαμε το Euro 2004, στις επόμενες, που δεν το έζησαν, λειτούργησε μέσα μου ως ένας από τους πιο σημαντικούς παράγοντες παρακίνησης για να επιχειρήσω να γράψω αυτό το βιβλίο, και χαίρομαι πολύ που αρχίζω να συνειδητοποιώ ότι συμβαίνει αυτό που ευχόμουν. Χαίρομαι πολύ για την επιλογή μου να το εκδώσουμε και στην ελληνική γλώσσα.

Χαίρομαι πολύ με τα σχόλια που μου φτάνουν συχνά, σχεδόν καθημερινά, σε facebook, instagram, twitter, LinkedIn από αναγνώστες του βιβλίου. Και χαίρομαι ακόμη περισσότερο κάθε φορά που βλέπω/ακούω κάποιον που δεν με γνωρίζει να μιλά δημοσίως με καλά λόγια για το βιβλίο μου. Το να διαβάζω δύο καλές δημόσιες κριτικές για το βιβλίο μου στο Public μου δίνει μεγαλύτερη χαρά από το να το βλέπω ανάμεσα στα best sellers. Διότι πρώτα από όλα με νοιάζει ο κάθε αναγνώστης να κλείνει το βιβλίο με το “άξιζε τον κόπο” συναίσθημα. Με καίει να το βρίσκουν χρήσιμο όσοι μου κάνουν την τιμή να το αποκτούν.


Το “Εξηγώντας το Θαύμα” δεν ήταν ποτέ μια “εμπορική πράξη” μέσα μου. Είναι το καλύτερο δημοσιογραφικό έργο που έχω δημιουργήσει, και περιέχει την καλύτερη ιστορία που έζησα ποτέ στο ποδόσφαιρο. Αυτός είναι μέσα μου ο ορισμός του “Εξηγώντας το Θαύμα”. Και γι' αυτό με συγκινούν τα λόγια των αναγνωστών, όχι τα νούμερα των πωλήσεων.  

Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2019

Εξηγώντας το Θαύμα: το ταξίδι σε κάθε πόλη που επιθυμεί να το υποδεχθεί


Είναι ακόμη όλα πολύ φρέσκα, δεν έχουν τακτοποιηθεί ακόμη τα συναισθήματα που μου δημιούργησαν τα όσα έζησα το απόγευμα της 31ης Ιανουαρίου στην Τεχνόπολη κατά την εκδήλωση της παρουσίασης του “Εξηγώντας το Θαύμα”. Σκοπεύω σύντομα να γράψω κάτι για εκείνη, που ήταν η κορυφαία στιγμή στη δημοσιογραφική ζωή μου, κυρίως προκειμένου να ευχαριστήσω όσους βρέθηκαν εκεί, κάτι άλλωστε που κάνω κατά τη φυσική επαφή με τους ανθρώπους στη διάρκεια των τελευταίων δέκα ημερών. Προηγουμένως όμως ήθελα να απαντήσω στα μηνύματα που έχω δεχθεί σχετικά με την παρουσίαση του βιβλίου.
Με ρωτάτε σχετικά με το αν θα παρουσιάσω το “Εξηγώντας το Θαύμα” σε άλλες πόλεις. Η αλήθεια είναι ότι η εκδήλωση που έγινε στο Γκάζι ήταν ακριβώς αυτό που ήθελα να συμβεί, νιώθω παραπάνω από γεμάτος και εκτιμώ ότι κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο μηνών έχω επικοινωνήσει με σαφήνεια την ύπαρξη και το περιεχόμενο του βιβλίου.


Αλήθεια είναι όμως και το ότι με συγκινούν τα μηνύματα που δέχομαι, και φυσικά βρίσκω νόημα να ανταποκριθώ σε αυτά. Αποφάσισα λοιπόν ότι θα επισκεφθώ οποιαδήποτε πόλη με προσκαλέσει σε μια εκδήλωση για την παρουσίαση του “Εξηγώντας το Θαύμα”. Δεν πρόκειται να επιδιώξω να βρεθώ πουθενά· η επιλογή μου είναι να αποδεχθώ, παρ' όλο που μου είναι δύσκολο λόγω έλλειψης προσωπικού χρόνου, κάθε πρόσκληση που θα με πείθει ότι πρόκειται να στηθεί σκηνικό που θα σέβεται το βιβλίο και την ιστορία που αυτό διηγείται και αναλύει. Κι αυτό ακριβώς είναι το νόημα αυτής της ανάρτησης: εκτός από τιμητικές, είναι ευπρόσδεκτες οι προσκλήσεις, αρκεί αυτές να εγγυώνται την αρτιότητα μιας εκδήλωσης και την καλή επικοινωνία αυτής προκειμένου να δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για εκδήλωση με ουσιαστική απήχηση.

Το “Εξηγώντας το Θαύμα” ήδη ταξιδεύει και φτάνει σε πολλά διαφορετικά σημεία της χώρας, όπως καλά καταλαβαίνω μέσα από τα μηνύματα που δέχομαι. Δεν έχει ανάγκη από τη φυσική παρουσία μου. Θα είναι όμως μεγάλη μου χαρά να συναντηθούμε και να κουβεντιάσουμε για την καλύτερη ελληνική αθλητική ιστορία και τα διδάγματά της. Και κάθε φορά που οριστικοποιώ την παρουσία μου σε μια πόλη θα φροντίζω να το επικοινωνώ εγκαίρως προκειμένου να το γνωρίζετε. 

Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2019

“Εξηγώντας το Θαύμα”: Το trailer



Ενα video που σου δίνει την δυνατότητα να περιηγηθείς στο εσωτερικό του βιβλίου και να αντιληφθείς περί τίνος πρόκειται. Τα ηχητικά αποσπάσματα που ακούγονται είναι μέρος των συνεντεύξεων που μου παραχώρησαν οι πρωταγωνιστές της Εθνικής Ομάδας για να βοηθήσουν στην ολοκλήρωση της έρευνας και της ανάλυσης της κατάκτησης του Euro 2004. Το “Εξηγώντας το Θαύμα” κυκλοφορεί από τις εκδόσεις “Τόπος”.  

Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2018

A football book about Greece Euro 2004 national team


About the book: “Explaining the Miracle” is the story of creating a national team out of almost nothing, and transforming a group of ordinary- till then - players to a real team. The story begins from Old Trafford, October 2001, the England - Greece 2-2 match, which was the first sign from Otto Rehhagel about the team he was trying to create and ends on July 2004 at “Estadio da Luz”, where Greece made one of the biggest surprises in the history of the sport. It follows the team in every decisive step from summer 2001 until the creation of the compact group which appeared in Portugal in 2004.
Rehhagel, his assistant, the team manager of that team, the president of the Greek Football Federation of that era, and 11 of the players (Zagorakis, Dabizas, Nikolaidis, Karagounis, Charisteas, Katsouranis, Kapsis, Dellas, Venetidis, Nikopolidis, Fyssas) are the main narrators of the story. Through their detailed answers they give to the reader the chance to realise and understand that it was most about mentality, professionalism and team spirit. 
A Greek football coach, author of 12 football - analysis books, analyses the England - Greece match, the Spain - Greece 0-1 match on June 2003 and all 6 Euro 2004 tournament matches of Greece. With those tactical analyzes the reader learns everything about Rehhagel’s game plans, his tactics and tricks on his way to the Euro 2004 trophy. The book also contains the official technical reports of UEFA’s Technical Committee, with UEFA’s permission.
The author's analysis is scientifically documented by studies and research by scientists from statistics, psychiatry, neurology, and man management. 
Rio Ferdinand, David James, Fernando Morientes, Dmitri Bulykin and Jorge Andrade give opponent’s view to the reader. 
The author, who was a reporter and followed the team from 1999 till 2004 gives insights with the authority of an eyewitness in a comprehensive survey which is enriched by Greek/German/English/Portuguese newspaper reports from those times, and quotes from Mourinho, Wenger, Lineker, Alan Hansen, Bobby Robson.
“Explaining the Miracle” is all about the science behind a footballing fairy tail. It’s a book with the story about a manager who took an amateur team which had never won a single game in a tournament and transformed it with simple but wise touches to the Champions of Europe.

About Vasilis Sambrakos:A Greek journalist in Sports, 45 years old, working as a content director in the biggest Greek sports website (gazzetta.gr), as a pundit at CosmoteTV, the UEFA Champions League & Europa League broadcaster in Greece. Also holds a daily radio show at the biggest sports radio, called SportFM 94.6. He was a director of printed Sports daily newspapers (from 2005 to 2011) before becoming digital only. 
“Explaining the Miracle” is his 2nd book. The first one, a football novel, fiction (“Tear up the manual”) was published only in Greece in 2009 and became a best seller. 

Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

Snowden: Καλή ταινία, φανταστική δημοσιογραφία!

Είναι αλήθεια ότι έχω παραμελήσει αυτό το blog, κι είναι επίσης αλήθεια ότι γράφω σπανίως για σινεμά και ταινίες παρ' όλο που συχνά μου το ζητάτε στην επικοινωνία μας. Για καλή μου τύχη έπεσα πάνω στο Snowden, και αυτή η ταινία μου έδωσε το ερέθισμα για να επιστρέψω σε αυτό το blog και να γράψω ένα σημείωμα, επειδή βρίσκω νόημα να μοιράζομαι τις σκέψεις μου για το σήμερα και το αύριο της δημοσιογραφίας, μια που έχω διαπιστώσει ότι το μεγαλύτερο μέρος αυτών που εξακολουθούν να επισκέπτονται τακτικά αυτή τη γωνία είναι παιδιά που θέλουν να ασχοληθούν ή έχουν μόλις αρχίσει να ασχολούνται με τη δημοσιογραφία.

Σε αυτή την ταινία, της οποίας η ποιότητα είναι ένα άλλο, άσχετο με αυτό το σημείωμα ζήτημα, πέφτει φως, εκτός των άλλων, σε μια μεγάλη στιγμή στη σύγχρονη ιστορία της δημοσιογραφίας. Στη στιγμή που η Guardian βρίσκει νόημα, αλλά κυρίως βρίσκει το θάρρος να ξεφύγει από οποιαδήποτε επιρροή και να προχωρήσει στη δημοσίευση μιας αλήθειας που πονάει πολύ τις ΗΠΑ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.


Το Snowden είναι μια καλή ταινία, κατά της οποίας τη διάρκεια έπιασα τον εαυτό μου να αναστενάζει με τον καημό ότι η δημοσιογραφία, όχι μόνο στην Ελλάδα, έχει αλλοιωθεί τόσο ως έννοια, έχει πάψει εδώ και χρόνια να είναι λειτούργημα και έχει καταντήσει ένα πολύ φθηνό επάγγελμα. Παρακολουθώντας την ταινία προσπαθούσα να κάνω τους συνειρμούς σχετικά με το τι θα είχε συμβεί αν ο Edward Joseph Snowden ήταν Ελληνας, είχε εργαστεί σε ελληνικές μυστικές υπηρεσίες και είχε αποφασίσει να βρει ένα ελληνικό Μέσο Ενημέρωσης για να επικοινωνήσει την αλήθεια της εμπειρίας του.


Προτείνω δίχως δεύτερη σκέψη την ταινία σε όσους σκέφτονται να πάρουν ή μόλις έχουν πάρει τον δρόμο που οδηγεί προς τη δημοσιογραφία, επειδή είμαι βέβαιος ότι αυτή μπορεί να λειτουργήσει ως ερέθισμα για να μάθει κανείς την πορεία του Glenn Greenwald, της Laura Poitras, και του Ewen MacAskill, των συντελεστών μιας εκ των κορυφαίων στιγμών της δημοσιογραφίας στη διάρκεια της τελευταίας 10ετίας. Αυτή η δημοσιογραφία μπορεί, θεωρητικώς, να είναι όραμα στη σημερινή εποχή, που είναι τόσο εύκολο σε έναν άνθρωπο να δημιουργήσει σχεδόν ανέξοδα ένα ψηφιακό Μέσο Ενημέρωσης. Αυτή η δημοσιογραφία της λείπει πολύ της Ελλάδας. Γι' αυτό και οι μεγαλύτεροι πρέπει να δώσουμε στους νεότερους τέτοιες παραστάσεις, και όχι τις δικές μας. 

Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

Ενα δύσκολο κείμενο με μεγάλη απήχηση


Εχω πολλούς ιδιαίτερους λόγους για να νιώθω μεγάλη ικανοποίηση με την απήχηση της οποίας έτυχε και τυγχάνει αυτό το κείμενο που έγραψα σχετικά με το “παραμύθι” του Γιάννη Αντετοκούνμπο και τους Ελληνες αφανείς ήρωες αυτής της ιστορίας. Δεν μπορώ να τους μοιραστώ μαζί σας, αλλά δεν μπορώ να κρύψω την χαρά που μου δίνει η διαπίστωση ότι αυτό έγινε ένα από τα πιο πολυμοιρασμένα κείμενα του τελευταίου καιρού στα social media. 

Πέρα από όλα τα άλλα, τα “μυστικά” μου άλλωστε, αυτή η διαπίστωση δίνει κουράγιο και δημιουργεί την ελπίδα ότι τα παιδιά μας θα ζήσουν σε μια καλύτερη ελληνική κοινωνία από αυτή που βρήκαμε, φτιάξαμε, ή δεν αλλάξαμε όλοι εμείς. Κι είναι μεγάλη ικανοποίηση για όλους εμάς να έχει τέτοια απήχηση ένα “δύσκολο” κείμενο, διότι ενθαρρύνει τους αθλητικούς δημοσιογράφους να γράψουν διαφορετικά, να ξεφεύγουν από τις στενές αθλητικές γραμμές, αν αγγίζουν την κοινωνική διάσταση των ιστοριών που πραγματεύονται και να προσπαθούν να παράξουν πολιτισμό. 

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

Η καλύτερη σχολή αθλητικής δημοσιογραφίας



Κάθε χρόνο τέτοια εποχή βρίσκομαι αντιμέτωπος με τις ψηφιακές ερωτήσεις παιδιών που προσανατολίζονται προς την αθλητική δημοσιογραφία και ζητούν την άποψή μου για την μια σχολή ή την άλλη, ή – ακόμη “χειρότερα” - μου ζητούν να υποδείξω μια σχολή την οποία αντιλαμβάνομαι ως ιδανική.

Απευθυνόμενος προς όλους εσάς που με έχετε ρωτήσει αλλά και προς εσάς που θα θέλατε να με ρωτήσετε, γράφω τα εξής: Δεν εργάζομαι σε κάποια σχολή, ούτε έχω ιδίαν αντίληψη για το πρόγραμμα και τις μεθόδους των σχολών. Συνεπώς προφανώς δεν μπορώ να έχω άποψη και να πάρω τέτοια ευθύνη απέναντι σε οποιονδήποτε, προτείνοντας την τάδε ή την δείνα ιδιωτική σχολή.

Σε όλους εσάς, που τούτη την εποχή λαμβάνετε μια σοβαρή απόφαση και πρόκειται να κάνετε μια σημαντική (αλλά όχι απολύτως καθοριστική) επιλογή για το μέλλον σας, θα έλεγα το εξής: η δημοσιογραφία έχει ήδη αλλάξει πολύ. Την έχει επηρεάσει όσο λίγα η τεχνολογική εξέλιξη, η ψηφιακή τεχνολογία. Δεν έχει απλώς αλλάξει σε σχέση με την προ 10ετίας φύση της. Αλλάζει δραματικά κάθε χρόνο συγκριτικά με την περσινή μορφή της. Και κατά συνέπεια αλλάζουν οι απαιτήσεις της, οι προδιαγραφές της, οι ζητούμενες δεξιότητες, τα συγκριτικά πλεονεκτήματα των νέων που θέλουν να δοκιμάσουν να λειτουργήσουν στη δημοσιογραφία.

Ανεξάρτητα από την επιλογή της σχολής, θα έλεγα, ξανά, ότι έχει μεγάλη αξία να οπλιστείτε με εφόδια τα οποία μπορείτε να αποκτήσετε και μόνοι σας, δηλαδή ως αυτοδίδακτοι, δίχως φοίτηση σε μια σχολή. Η εξοικείωση με τα social media, η εξοικείωση με την κάθε μορφής απεικόνιση της πληροφορίας και ειδικά με την επεξεργασία της εικόνας, δηλαδή την δημιουργία υλικού και την επεξεργασία για την παραγωγή ενός video είναι η καλύτερη προετοιμασία ενός φοιτητή για την visual δημοσιογραφία, η οποία πλέον είναι το παρόν, η αιχμή.

Κοντολογίς, όποια και αν είναι η σχολή που θα επιλέξετε, μην αρκεστείτε στην τροφή της. Βγείτε και κυνηγήστε μόνοι σας τροφή. Πειραματιστείτε με την δημιουργία εικόνας και την επεξεργασία εικόνας και ήχου. Μελετήστε τον τρόπο με τον οποίο τα αθλητικά media χειρίζονται τους social media λογαριασμούς τους και την αλληλεπίδραση των αναγνωστών/επισκεπτών τους. “Σπουδάστε” δηλαδή μόνοι σας το social media management & marketing των αθλητικών media. Ολα αυτά, μαζί με μια μεγαλύτερη σπουδή της ελληνικής γλώσσας μέσα από την ανάγνωση βιβλίων και την εκμάθηση ξένων γλωσσών είναι εφόδια ικανά να αποτελέσουν τα συγκριτικά πλεονεκτήματα που θα πείσουν μεθαύριο έναν διευθυντή να σας δώσει μια ευκαιρία.


Εύχομαι αυτό το σημείωμα να βοηθά. Και φυσικά για τέτοιες ερωτήσεις το email μου και οι social λογαριασμοί μου παραμένουν στη διάθεσή σας. Αρκεί να μην πρόκειται για την “σε ποια σχολή λες να πάω;” ερώτηση.

Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2016

Απευθύνομαι πάντα σε πολλούς, αλλά συνήθως γράφω για λίγους


Πάντοτε τα κείμενά μου απευθύνονταν στους πολλούς. Πολλές φορές όμως αποδεικνυόταν ότι απευθύνονταν σε λίγους. Αυτή εδώ είναι μια από τις πιο ευχάριστες εξαιρέσεις – εκπλήξεις του τελευταίου καιρού. Ενα σκληρό, όπως πολλοί σχολίασαν, κείμενο, που απευθύνεται σε πολλούς αλλά είχα την εντύπωση ότι ήταν τελικώς γραμμένο για λίγους, γνώρισε και γνωρίζει απήχηση από τους πολλούς. Εγινε ήδη ένα από τα πιο "μοιρασμένα" αθλητικά κείμενά μου στο gazzetta. Είναι από τα κείμενα – περιπτώσεις που σε πείθουν ότι καμιά φορά γυρεύουμε να ακούσουμε την αλήθεια και είμαστε έτοιμοι να ακούσουμε την αλήθεια κι ας πονάει. Κάπως έτσι ερμηνεύω την απήχηση αυτού του κειμένου. Σε μια επίκαιρη στιγμή, στη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων, έρχεται ένα κείμενο να πει τα αυτονόητα, για να τα υπενθυμίσει. Και αυτό λειτουργεί. Κι αυτό είναι επικοινωνία. Με εξέπληξε το πλήθος και – κυρίως αυτό – το ύφος των μηνυμάτων που έλαβα από αναγνώστες. Και από τους μυημένους, δηλαδή τους αθλητές και τους προπονητές, και από γονείς, και από παιδιά. Χαίρομαι πάρα πολύ, κι ας τα βρίσκω υπερβολικά. Κυρίως χαίρομαι με τη σκέψη ότι αυτό το κείμενο υπηρετεί τον σκοπό για τον οποίο είναι φτιαγμένο: δημιουργεί προβληματισμό. Αν επιτύχει και τον στόχο, να βοηθήσει έναν γονιό να θυμηθεί τι επιρροή ασκεί στο παιδί του σε σχέση (και) με τον αθλητισμό, θα είμαι ευτυχισμένος.  

Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2016

Η “Κιβωτός του Κόσμου” ανάμεσα στις κορυφαίες επωνυμίες στην Ελλάδα!


Το μεσημέρι βρήκα στο inbox μου ένα μήνυμα που μου έδωσε μεγάλη χαρά. Αποστολέας, η αγαπημένη μου “Κιβωτός του Κόσμου”, για την οποία θα ήθελα να έχω το χρόνο και – κυρίως αυτό – το χρήμα για να προσφέρω περισσότερο.

Με μεγάλη χαρά επιθυμούμε να μοιραστούμε μαζί σας ότι η Κιβωτός του Κόσμου αναδείχθηκε ανάμεσα στις Κορυφαίες Επωνυμίες στην Ελλάδα για το 2016 στα πλαίσια του παγκόσμιου θεσμού των Superbrands, που πραγματοποιείται στη χώρα μας για πέμπτη φορά”, ήταν το καλό μαντάτο. Μια ακόμη πολύ σημαντική διάκριση, ένα ακόμη ISO εμπιστοσύνης προς έναν Εθελοντικό Μη Κερδοσκοπικό Οργανισμό, ο οποίος με μεγάλη συνέπεια υπηρετεί τους σκοπούς της ειδικής μέριμνας και προστασίας της Μητέρας και του Παιδιού.

Δεν θέλω να πω ότι η “Κιβωτός” είναι ο μοναδικός τέτοιου χαρακτήρα Οργανισμός που εμπιστεύομαι, ο μόνος που αξίζει να εμπιστεύεσαι. Μπορώ όμως με απόλυτη βεβαιότητα να πω ότι με μια μόνο επίσκεψη, με μια παραμονή λίγων λεπτών στους χώρους της και με μια μικρή συναναστροφή με τον Πάτερ Αντώνιο νιώθεις μεγάλη χαρά που υπάρχει η “Κιβωτός του Κόσμου” και εύχεσαι να υπάρχουν άνθρωποι για να υποστηρίζουν μια τόσο αξιόλογη και καθαρή προσπάθεια.


Αν θέλετε να ενισχύσετε το σκοπό της “Κιβωτού”, μπορείτε να το κάνετε καλώντας από όλα τα σταθερά και κινητά τηλέφωνα στο 19888 (χρέωση 2,46 €/κλήση), ή στέλνοντας μήνυμα στο 19888 (2,46€/sms), ή καλώντας στο 901 11 170 170 (3,67€/κλήση εντός δικτύου ΟΤΕ).

Euro 2016: H αρτιότερη τηλεοπτική ποδοσφαιρική κάλυψη ever


Το ποδόσφαιρο που παρήγαγε το Euro 2016 δεν μας έκανε σοφότερους, σε σχέση με την εξέλιξη της προπονητικής. Το θέαμα που προσέφεραν τα 51 παιχνίδια, στα μισά εκ των οποίων η κατοχή της μπάλας είχε την 60-40% σχέση, δηλαδή με μια ομάδα να επιτίθεται και την άλλη να αμύνεται, μειονεκτεί σε ποιότητα και ψυχαγωγία έναντι προηγούμενων διοργανώσεων. Υπήρξε όμως ένας λόγος για να θυμάται κανείς αυτή τη διοργάνωση: η καλύτερη, σκηνοθετικά, τηλεοπτική κάλυψη ποδοσφαιρικών αγώνων.



Πέρα από όλες τις λεπτομέρειες της τεχνολογικής προόδου των παραγωγών, που ήταν ιστορικές, δεδομένου ότι αυτό ήταν το πρώτο Euro με παραγωγή 8 αγώνων σε 4K UHD, η τηλεοπτική κάλυψη άγγιξε, σκηνοθετικά, το ιδανικό. Δεν προσπάθησε να επιδείξει τις (38 στα ματς μέχρι τους προημιτελικούς, 46 στη συνέχεια) κάμερες ανά αγώνα, αλλά προλάβαινε να διηγηθεί μέσα σε ένα σύντομο ριπλέι με “αχρησιμοποίητες” λήψεις όλη την ιστορία μιας φάσης, και μάλιστα με αντίληψη δημοσιογραφική, δηλαδή με παράθεση όλων των βασικών στοιχείων της φάσης, ακόμη και αυτών που μπορεί να μην είχε πιάσει το γυμνό μάτι του τηλεθεατή στην ζωντανή εξέλιξη μιας φάσης. Κι όλα αυτά χωρίς να θυσιάζεται το ποδοσφαιρικό παιχνίδι και η εξέλιξή του στον βωμό ενός φανταχτερού ριπλέι ή μιας ασήμαντης όμορφης εικόνας.
Κι ενώ για τα 51 παιχνίδια εργάστηκαν και συνεργάστηκαν 193 σκηνοθέτες, το ύφος, ο τρόπος, η μέθοδος, και η σκηνοθετική ματιά ήταν τόσο κοινή, τόσο ίδια που έμοιαζε σαν να ήταν ένας ο σκηνοθέτης όλων των αγώνων.
Η UEFA ξεπέρασε κάθε προηγούμενο ρεκόρ στο επίπεδο της παραγωγής τηλεοπτικού περιεχομένου, του οποίου οι διαφορετικές μορφές και επεξεργασίες ήταν περισσότερες από ποτέ προκειμένου να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες κάθε νέας πλατφόρμας που έχει προστεθεί στην εξέλιξη του χρόνου. Περισσότερο από όλα όμως το γυμνό μάτι του ποδοσφαιρόφιλου τηλεθεατή κρατά την απλότητα και την πληρότητα των μεταδόσεων. Η σκηνοθετική προσέγγιση αξιοποίησε και ανέδειξε στο μέγιστο όλα τα τεχνολογικά εργαλεία υψηλής ευκρίνειας, με συνέπεια να γίνουμε μάρτυρες της αρτιότερης τηλεοπτικής κάλυψης ποδοσφαιρικού τουρνουά στην Ιστορία.


Bonus: Δες παρακάτω τα τηλεοπτικά ρεκόρ ανά χώρα:


Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2016

Η πιο δυνατή ποδοσφαιρική κινηματογραφική σκηνή: ποδόσφαιρο χωρίς μπάλα


Συνεχίζοντας την κινηματογραφική αναζήτησή μου, γυρεύοντας σημαντικές ταινίες με ποδοσφαιρικές αναφορές, για καλή μου τύχη έπεσα πάνω στο Timbuktu. Σε μια από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει τον τελευταίο καιρό, της κατηγορίας των ταινιών που σου υπενθυμίζουν πόσο μεγάλο νόημα έχει το σινεμά για την ψυχή και το μυαλό, έπιασα τον εαυτό μου να παρακολουθεί μαγεμένος στα όρια του σοκ μια αριστουργηματική ποδοσφαιρική σκηνή. Σε μια πόλη που ζει υπό την κατοχή εξτρεμιστών Ισλαμιστών που φέρουν τη μαύρη σημαία των τζιχαντιστών, οι πιτσιρικάδες βρίσκουν τρόπο να παίξουν το – απαγορευμένο από τους τζιχαντιστές – αγαπημένο τους παιχνίδι. Παίζουν ποδόσφαιρο χωρίς την μπάλα, που είναι το αποδεικτικό στοιχείο της παράβασης του νόμου.


Περίπου 35 χρόνια από τις πρώτες μου μέρες ως θεατή, δεν είδα ποτέ σε πανί ή σε οθόνη μια πιο δυνατή ποδοσφαιρική σκηνή από αυτή. Σε περίπου 1'.42'' ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος της ταινίας, ο σπουδαίος Abderrahmane Sissako καταφέρνει, χωρίς λόγια, να πει τα πάντα σχετικά με το τι μπορεί να είναι το ποδόσφαιρο, ως βασική τροφή για την ψυχή των παιδιών, των ανθρώπων σε μια εποχή απόλυτης δοκιμασίας.
Αυτή η σκηνή φυσικά δένει τόσο αρμονικά με την πλοκή της ιστορίας, σε μια ταινία – αριστούργημα σκηνοθεσίας. Θα πρότεινα έτσι κι αλλιώς στους φίλους μου το Timbuktu, αλλά αυτή η σκηνή ήταν το ερέθισμα για να δώσω συνέχεια στο προηγούμενο σημείωμά μου και να φωνάξω σε όσους αγαπούν το ποδόσφαιρο ότι πρέπει να ζήσουν αυτή την πανέμορφη κινηματογραφική ποδοσφαιρική στιγμή.


Κυριακή, 10 Ιουλίου 2016

Οταν το ποδόσφαιρο μεταφέρεται σωστά στο σινεμά


Βλέποντας σινεμά, συνήθως πιάνω τον εαυτό μου έως και να αναγουλιάζει κάθε φορά που πέφτει μπροστά στα μάτια μου μια κινηματογραφική παραγωγή που ακουμπάει με οποιονδήποτε τρόπο το ποδόσφαιρο. Κι αυτό μου συμβαίνει επειδή συνήθως οι κινηματογραφιστές αγγίζουν πολύ επιφανειακά το ποδόσφαιρο, ή το χρησιμοποιούν για να υπηρετήσουν τα στερεότυπά τους. Πολύ σπάνια μου συμβαίνει, όπως φαντάζομαι και σε σένα, και γι' αυτό το αναφέρω συχνά, να μη με ενοχλήσει μια ποδοσφαιρική αναφορά σε ταινία.

Υπάρχουν όμως και εξαιρέσεις, με τις οποίες συνήθως ενθουσιάζομαι. Τέτοια αποτελεί το Mustang, μια εξαιρετική ταινία, της οποίας η ιστορία δεν είναι σχετική με το ποδόσφαιρο ή οποιοδήποτε άλλο σπορ. Υπάρχει όμως μια στιγμή σε αυτή την σπουδαία ταινία, με την πρωταγωνίστρια και τις αδελφές της να το σκάνε από το σπίτι για να παρακολουθήσουν ένα παιχνίδι της Trabzonspor, εκμεταλλευόμενες το γεγονός ότι λόγω τιμωρίας για επεισόδια βίας στο γήπεδο επιτρέπεται η είσοδος μόνο σε γυναίκες. Ο σεναριογράφος και ο σκηνοθέτης χρησιμοποιούν αριστουργηματικά το ποδόσφαιρο και αυτή τη μικρή ιστορία ως μηχανισμό εξέλιξης της πλοκής μιας πολύ δυνατής ιστορίας.



Η εξαιρετική ποδοσφαιρική αναφορά (το ποδόσφαιρο προσφέρει μια στιγμή χαράς, εκτόνωσης και ξεγνοιασιάς σε πέντε μικρά, πολύ καταπιεσμένα κορίτσια) είναι αφορμή για να σου προτείνω να δεις την – υποψήφια καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας στα Οσκαρ το 2015 – ταινία, στην περίπτωση που σου έχει διαφύγει. Και αφορμή για να πω τον πόνο μου, δηλαδή ότι ο κινηματογράφος, όπως άλλωστε και οι συγγραφείς, σπανίως παίρνουν το ποδόσφαιρο, όπως και γενικότερα τον αθλητισμό, στα σοβαρά.