Στην Τρίπολη δεν είχε καύσωνες;

Οσοι έχουν περάσει έστω και μια εβδομάδα παραμονής στην Τρίπολη γνωρίζουν ότι πρόκειται για μια από τις πιο «δύσκολες» κλιματολογικά πόλεις. Με ζέστες, υγρασία, απρόβλεπτες αλλαγές. Ο Αστέρας είναι μια ομάδα που εμφανίζεται για πρώτη φορά στην Super League. Ουδείς μπορεί να έχει την απαίτηση από αυτόν να τα κάνει όλα τέλεια στο οργανωτικό επίπεδο. Κυρίως για αυτούς τους δύο λόγους η έδρα του Αστέρα εκθέτει ανεπανόρθωτα τη διοίκηση της Super League, η οποία τα έβαλε με τους καύσωνες και τον ... κακό καιρό για να μας πείσει ότι δεν έφερε η ίδια ευθύνη για την άθλια κατάσταση στην οποία συναντήσαμε περίπου τα μισά γήπεδα στην έναρξη του πρωταθλήματος. Και στην Τρίπολη του νεοφώτιστου Αστέρα είχε ζέστη που ... σκοτώνει το χορτάρι. Πώς κατάφερε να μας παρουσιάσει ένα χαλί από την πρώτη ημέρα της συμμετοχής του στο πρωτάθλημα; Κατάφερε ο Αστέρας ό,τι δεν κατάφεραν ο ΠΑΟΚ, ο Αρης, ο ΟΦΗ, ο Εργοτέλης, η Βέροια.
Ο Αστέρας τα έκανε όλα στην εντέλεια επειδή είχε μεγάλη διάθεση να βάλει τα καλά του στην πρώτη συμμετοχή. Με τέτοια διοργανώτρια αρχή, μόνο στην καλή διάθεση των ομάδων μπορούμε να ελπίζουμε...

Εμφάνιση πολύ καλού τερματοφύλακα

Την ημέρα που έγινε γνωστό ότι η ΑΕΚ τον εμπιστεύεται , δηλαδή την τελευταία ημέρα της μεταγραφικής περιόδου, τα στοιχεία του βιογραφικού του οδηγούσαν στην εκτίμηση ότι επρόκειτο για έναν «νορμάλ» τερματοφύλακα. Το μόνο στοιχείο που δημιουργούσε μια εντύπωση ότι μπορεί να επρόκειτο για «πολύ καλό» γκολκίπερ ήταν η ιστορία του περασμένου Φεβρουαρίου, τότε που ο Αρσέν Βενγκέρ δήλωνε ότι οι σκάουτερ της Αρσεναλ του ζητούσαν επιτακτικά να παρακολουθήσει από κοντά τον Αυστριακό τερματοφύλακα.
Στο πρώτο παιχνίδι που είχε σημαντική πίεση, στη Νέα Σμύρνη, ο 30χρονος Jurgen Macho έκανε επεμβάσεις πολύ καλού τερματοφύλακα. Τέτοιες που σε βάζουν σε σκέψη για το πώς ήταν δυνατόν να είχε χάσει τη θέση του στην Καϊζερσλάουτερν. Πρέπει κανείς να περιμένει να τον παρακολουθήσει σε βάθος χρόνου για να διαπιστώσει αν ο Αυστριακός τερματοφύλακας μπορεί να έχει διάρκεια σε υψηλή απόδοση. Η περίπτωσή του όμως διδάσκει ότι το μεθοδικό σκάουτινγκ μπορεί να προσφέρει «φτηνές» ποιοτικές λύσεις σε μια ελληνική ομάδα. Το σχόλιό μου στη σημερινή SportDay.

Η ευκαιρία του ΠΑΟΚ

Ο Φερνάντο Σάντος πήρε ένα μεγάλο ρίσκο με την επιλογή του να αναλάβει Σεπτέμβρη μήνα μια ομάδα. Πήρε όμως και μια μεγάλη ευκαιρία. Μια από τις τελευταίες μεγάλες ευκαιρίες που θα μπορούσε να βρει στην Ελλάδα για να δουλέψει πάνω σε ένα project που να τον συγκινεί. Πήρε εν λευκώ μια μεγάλη ομάδα, ως επιλογή του προέδρου με το μεγαλύτερο λαϊκό έρεισμα στη σύγχρονη ιστορία του ΠΑΟΚ. Και επειδή ο ΠΑΟΚ έχει ως πρώτο στόχο την εξυγίανση και δεν έχει χρήματα για μεταγραφές, ουδείς έχει απαίτηση για άμεσα αγωνιστικά αποτελέσματα, ουδείς ασκεί στον προπονητή πίεση μόνο για νίκες.
Ο Σάντος έχει την ευκαιρία να φτιάξει μια νέα ομάδα και να «βγάλει» παίκτες. Αυτή είναι το μεγαλύτερο αγαθό που μπορεί να προσφέρει ένας προπονητής σήμερα στον ΠΑΟΚ. Ισως μεγαλύτερη προσφορά από την κατάκτηση ενός ακόμη κυπέλλου. Ο Σάντος είναι ο πρώτος προπονητής στον ΠΑΟΚ των τελευταίων ετών που έχει τέτοια ευκαιρία.
Μέχρι σήμερα μας έχει παρουσιάσει τον Πεχλιβάνη. Δεν έχει ακόμη βάλει στα παιχνίδια έναν νεαρό επιθετικό, τον Αθανασιάδη, που δείχνει ικανότητα στο γκολ, μολονότι οι επιθετικοί που έχει δεν πετυχαίνουν γκολ. Χρησιμοποιεί όλους τους 20αρηδες που είχαν αναδειχθεί την τελευταία διετία. Και έχει αποδείξει στην πορεία των ετών ότι μπορεί να φτιάξει ένα κράμα από ελπιδοφόρους και έμπειρους. Εχει αποδείξει ότι ξέρει να βελτιώνει ακόμη και φτασμένους παίκτες. Χρωστά στον εαυτό του να αποδείξει στους Ελληνες ότι ξέρει και να αναδεικνύει παίκτες. Οι Πορτογάλοι, στους οποίους το έχει ήδη αποδείξει περισσότερες από μια φορές, βλέπουν ακόμη τα «παιδιά του» στην Εθνική και σε ορισμένα από τα μεγαλύτερα κλαμπ στην Ευρώπη. Ο δισταγμός να βάλει άγνωστους πιτσιρικάδες, που φανερώνουν οι μέχρι σήμερα επιλογές του, μπορεί να οφείλεται στην φροντίδα του να μην τους «κάψει». Στην ΑΕΚ αυτή η έγνοια τον καθυστέρησε πολύ. Στον ΠΑΟΚ;

Ντέιβιντ, δείξε μας πώς γελάει η Βουγιουκλάκη...

Είναι στιγμές που η αμερικανιά των αμερικάνων σε τρελαίνει. Οι ρεπόρτερ που καταγράφουν κάθε κίνηση του Ντέιβιντ Μπέκαμ, βρήκαν τον Αγγλο σούπερ σταρ μπροστά τους σε μια ακόμη συνέντευξη Τύπου των LA Galaxy. Και επειδή έχουν ήδη βαρεθεί να συζητούν μαζί του για ... soccer, το 'ριξαν στα καλλιτεχνικά. Τον είχαν ήδη ακούσει να μιλά για τον Μέσι, για τον οποίο χρειάστηκε να εξηγήσει ότι παίζει στη Μπαρτσελόνα και ότι είναι αυτός που αποκαλείται γιος του Μαραντόνα, τον είχαν ήδη ρωτήσει για τη συνάντησή του με τον Νέλσον Μαντέλα και είχαν εισπράξει την ρηχή απάντηση για το πόσο ωραία αισθάνθηκε που του έπιασε το χέρι μια τόσο ιστορική μορφή. Ηταν η ώρα να μπουν σε πιο ενδιαφέροντα πεδία.
«Είχες πει ότι θα ήσουν καλλιτέχνης αν δεν ήσουν ποδοσφαιριστής. Καταπιάνεσαι καθόλου με την τέχνη τελευταία;», ήταν η ερώτηση.
«Βέβαια, ποτέ δεν σταμάτησα. Κι ο γιος μου ο Μπρούκλιν έχει την ίδια τρέλα. Του αρέσει να ζωγραφίζει. Και μου ζητά να του ζωγραφίζω καρτούν. Μ' αρέσει πολύ να το κάνω. Αντιγράφω, ξεπατικώνω τον Μίκι Μάους και τα κρεμάμε στους τοίχους του δωματίου του», η απάντηση του Ντέιβιντ.
«Μπορείς να βγάλεις πολλά λεφτά από αυτή την τέχνη. Η πώληση των «αυθεντικών αντιγραφών» του Μίκι Μάους με την υπογραφή Ντέιβιντ Μπέκαμ θα σου έφερνε εκατομμύρια δολάρια. Ολοι θα θέλαμε μια αυθεντική ζωγραφιά σου», ήταν το σχόλιο δημοσιογράφου.
Τι να πει κι ο Μπέκαμ; «Αν έχεις δίκιο, ίσως είναι καλή ιδέα να κάνω μερικά σχέδια τώρα που δεν παίζω»...
Πρέπει να πω, επειδή έχω συναντήσει τον Μπέκαμ σε περίοδο που η Beckhamania ήταν σε πλήρη έξαρση, ότι συμμετείχε σε συζητήσεις έντονου προβληματισμού για το παρόν και το μέλλον του αγγλικού ποδοσφαίρου, απαντώντας σε ερωτήσεις κορυφαίων Αγγλων σχολιαστών, δίχως να δίνει την εντύπωση ότι βαριέται. Πώς αντέχει σήμερα στα 32 του χρόνια να συμμετέχει σε συζητήσεις για την αυθεντική ξεπατικούρα του Μίκι Μάους; Live the american dream...

Ψάχνει κανείς για προπονητή;

Τέτοιες μέρες πριν από οκτώ χρόνια επέστρεφα από ένα ταξίδι στη Βουδαπέστη για τον αγώνα της ΑΕΚ με την ΜΤΚ. Ο Αρναρ Γκρέταρσον ήταν ένας από τους αγαπημένους μου συζητητές για ποδόσφαιρο. Ο Ισλανδός ήξερε ποδόσφαιρο, καταλάβαινε ποδόσφαιρο, ψαχνόταν στο ποδόσφαιρο. «Αυτός ο προπονητής που αντιμετωπίσαμε σήμερα θα κάνει μεγάλη καριέρα, θυμήσου το. Είναι η πιο οργανωμένη, δουλεμένη, αυτόματη και έξυπνη ομάδα που έχω αντιμετωπίσει», μου έλεγε για την ΜΤΚ.
Η δική του καλή εντύπωση για την τάξη και την οργάνωση της ομάδας που είχε αντιμετωπίσει ερχόταν να κολλήσει στην πολύ καλή ιδέα που είχε δώσει σε εμάς, τους Ελληνες αθλητικούς συντάκτες, ο Ολλανδός προπονητής από την πρώτη μας συνάντηση, την παραμονή του παιχνιδιού. Μέσα από μια συζήτηση μαζί του και από τα όσα είχαμε ακούσει από τους Ούγγρους συναδέλφους μας, που τον είχαν πρωτογνωρίσει το καλοκαίρι του '99, είχαμε σχηματίσει την εντύπωση ότι βρήκαμε στο δρόμο μας μια πολύ καλή περίπτωση προπονητή, τον οποίο συνόδευε η φήμη για την ουσιαστική συμμετοχή του στο κτίσιμο του καλού Αγιαξ με τον Λουίς Φαν Γκάαλ.
«Γιατί να προτιμά στα 45 του ένας Ολλανδός προπονητής την Ουγγαρία από την Ελλάδα;», αναρωτιόμουν. «Επειδή δεν μου πρότεινε κανείς δουλειά στην Ελλάδα», ήταν η απάντηση που έδωσε στο ερώτημά μου στη δεύτερη συνάντησή μας, στη ρεβάνς της Νέας Φιλαδέλφειας.
Η εξέλιξή του; Μετά από μια καλή χρονιά στην ΜΤΚ και μια καλύτερη στην Μπρέντα, ο Χενκ τεν Κάτε ανέβηκε και πάλι στο ύψος που έστεκε το '98 στη συνείδηση των Ολλανδών. Κι ο Ράινκαρτ, που τον παρακολουθούσε, τον βούτηξε, τον πήρε κοντά του στη Βαρκελώνη για να κάνει τη δουλειά στη Μπάρτσα.
Σήμερα ο προπονητής του Αγιαξ διαπραγματεύεται να αναλάβει την Τσέλσι. Είναι πλέον άπιαστος για τις ελληνικές ομάδες. Οι οποίες, παρεμπιπτόντως, είχαν ευκαιρία να τον αρπάξουν πριν υπογράψει στον Αγιαξ, αλλά δεν κατάφεραν να τον προσεγγίσουν σωστά.
Για την ελληνική αγορά που μόλις την τελευταία 4ετία έχει αρχίσει να αναπτύσσεται σοβαρά και μεθοδικά το σκάουτινγκ ποδοσφαιριστών, το σκάουτινγκ προπονητών είναι ανεξερεύνητο πεδίο. Κι αυτή είναι μια επιπλέον εξήγηση για την αδυναμία των ομάδων να βρουν προπονητές μεγάλων δυνατοτήτων. Διότι και τον προπονητή πρέπει να τον βρεις πριν κάνει την επιτυχία, πριν γίνει διάσημος και απλησίαστος...

Θα γίνει μόδα το καθαρό ποδόσφαιρο;

Συζητούσαμε, καμιά δεκαριά αθλητικοί συντάκτες, μεταξύ μας για να ξεχωρίσουμε την μεγαλύτερη από τις ελληνικές επιτυχίες στο UEFA Cup. Προσπαθούσαμε να διαλέξουμε ανάμεσα σε Αρη, Λάρισα, Πανιώνιο την ομάδα που έκανε την μεγαλύτερη υπέρβαση.
Ο Αρης. Η διαφορά ανάμεσα στο κόστος δημιουργίας της αντιπάλου του με το κόστος της δικής του, τα ονόματα των παικτών που βρήκε απέναντί του στο «Ρομαρέδα», το έδαφος της ρεβάνς, που ήταν ισπανικό και όχι ελληνικό. Αυτό που πέτυχε ο Αρης ήταν το πιο τρελό. Μια ομάδα που βρισκόταν προ διετίας στη Β’ εθνική, που αλλάζει προπονητή κάθε τρεις – πέντε μήνες, που σχημάτισε νέο ρόστερ το περασμένο καλοκαίρι.

Η Λάρισα έκανε τη δεύτερη μεγαλύτερη υπέρβαση. Το επίτευγμα της πρόκρισης μέσα στο «Ιγουντ Παρκ» όμως έχει πιο λογική εξήγηση. Μια ομάδα που επενδύει κάθε χρόνο, που έχει σχηματίσει πολύ αξιόλογο ρόστερ, που έχει τον ίδιο προπονητή για χρόνια στον πάγκο, που έχει σχέδιο, φτιάχνει την τύχη της και βλέπει τους κόπους να επιβραβεύονται. Προφανώς η 7η στην Premier League Μπλάκμπερν ήταν το μεγάλο φαβορί. Δεν έχει όμως την ποιότητα και τα ονόματα της Σαραγόσα.
Η επιτυχία του Πανιωνίου αξιολογείται ως τρίτη σε συντελεστή δυσκολίας. Διότι η κάτοχος του κυπέλλου Γαλλίας Σοσό έχει φθαρεί και φέτος παραπαίει. Και επειδή ο Πανιώνιος έκανε το θαύμα στη Γαλλία και είχε τη ρεβάνς στο σπίτι. Οπως η Λάρισα, ο Πανιώνιος έχει διοικητική σταθερότητα, οικονομική ευρωστία, πολύ αξιόλογο προπονητή και σχέδιο που αποδίδει επειδή το αφεντικό και ο προπονητής το εφαρμόζουν με ευλάβεια και πίστη.
Η πρόκριση και των πέντε στην φάση των ομίλων του UEFA Cup δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο συλλόγων προοδεύει. Σε αγωνιστικό επίπεδο όμως αυτό πράγματι συμβαίνει. Ρωτήστε τους αλλοδαπούς προπονητές που το παρατηρούν ως ουδέτεροι. Αυτοί διαπιστώνουν ότι το επίπεδο των μεσαίων και μικρότερων ομάδων έχει ανέβει.
Το πιο ευχάριστο μαντάτο είναι η διαπίστωση ότι επιτέλους προοδεύουν οι «κανονικοί». Οι πρόεδροι που επενδύουν χρήμα και δουλειά στις ομάδες. Και όχι τα λαμόγια, οι νονοί της νύχτας, οι νταβατζήδες. Αυτή η διαπίστωση μας δίνει μια ελπίδα ότι αυτοί, οι «κανονικοί» δεν θα απογοητευθούν, ότι δεν θα τα παρατήσουν, ότι δεν θα ξανακάνουν χώρο στα λαμόγια. Μας δίνει το δικαίωμα να ελπίζουμε ότι το καθαρό ποδόσφαιρο θα γίνει μόδα.

Οι Ελληνες «προπονητές» και οι προπονητές

Στο 72'ο λεπτό του αγώνα στο Weserstadion της Βρέμης είδα την συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων που παρακολουθούσαν το ματς μαζί μου να τα βάζουν με τον Τάκη Λεμονή. «Τι κάνει ο άσχετος;», ήταν το πιο ... ευγενικό σχόλιο που άκουσα στην διάρκεια της αντικατάστασης του Λουτσιάνο Γκαλέτι.
Περίπου 20' λεπτά αργότερα οι ίδιοι άνθρωποι έψαχναν το πιο ευρηματικό κολακευτικό σχόλιο, την πιο «έξυπνη» διαπίστωση για να αποδώσουν τα εύσημα στον προπονητή. Αυτή ακριβώς είναι η μοίρα των προπονητών στην ελληνική ποδοσφαιρική κοινωνία. Θεοί στην επιτυχία, άσχετοι στην πρώτη γκέλα. Και το κακό είναι ότι τα νέα για τη νοοτροπία των Ελλήνων στον ομαδικό αθλητισμό και ειδικά στο ποδόσφαιρο κυκλοφορούν πολύ εύκολα στην Ευρώπη και δημιουργούν μεγαλύτερο προβληματισμό στην κοινωνία των «εμπορικών» προπονητών.
Η σύνθεση και η διάταξη του Ολυμπιακού «φώναζε» ότι ο Λεμονής προσεγγίζει ορθά το συγκεκριμένο παιχνίδι. Ναι, το είχα επισημάνει πριν από το ματς, τότε που έχει σημασία να πάρεις την ευθύνη μιας εκτίμησης.
Ο Τάκης Λεμονής είναι ένας προπονητής με καλές και κακές ιδέες. Με καλές και κακές στιγμές. Με καλές και κακές εμπνεύσεις. Η εντύπωσή μου είναι ότι δεν έχει σχεδιάσει σωστά τον Ολυμπιακό της Ελλάδας. Είναι όμως εντύπωση, όχι πεποίθηση. Διότι δεν είναι δυνατόν να βγάζει κανείς οριστικό και ασφαλές συμπέρασμα με το δείγμα των δύο - τριών αγώνων. Αυτό συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα και σε ορισμένες ακόμη υπανάπτυκτες χώρες...

The wonder boy of a ...wonder father

Θα βγάλει περίπου 360 εκ. ευρώ μέσα στην επόμενη 5ετία. Αυτή είναι η εκτίμηση που κάνουν οι ειδικοί για τα χρήματα που θα καταφέρει να συγκεντρώσει ο Lewis Hamilton.
Το 22χρονο παιδί από το Stevenage του Herdfordshire, που μέχρι πριν από μερικά χρόνια έτρεχε μόνο με καρτ έχει ανεβάσει στα ύψη την χρηματιστηριακή του αξία το τελευταίο έτος.
Και ποιος διαχειρίζεται αυτή την επιτυχία; Ο Antony Hamilton, ο πατέρας του Lewis που έχει ήδη προχωρήσει στη σύσταση της εταιρείας που θα εκμεταλλεύεται τα εμπορικά δικαιώματα του γιου του. Ενας απίστευτος τύπος, που έκανε τρεις δουλειές για να καταφέρνει να καλύπτει τα έξοδα ώστε να συνεχίσει να τρέχει ο γιος του με αγωνιστικά αυτοκίνητα. Τύπος που πρόλαβε να δημιουργήσει δική του εταιρεία πριν υπογράψει ο γιος του το συμβόλαιο με τη McLaren. Τύπος που, σύμφωνα με τους ειδικούς παρατηρητές της οικογένειας Hamilton δεν κοίταξε ποτέ πώς να ... αρμέξει τον γιο του. Διδακτική ιστορία για τους γονείς που πολλές φορές καταστρέφουν τα παιδιά τους. Δυστυχώς την τελευταία 15ετία έχω συναντήσει αρκετούς τέτοιους στον ελληνικό αθλητισμό.

Ο ενδιαφέρων κ. Ζοσέ Πεσέιρο

Είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες αφίξεις στη Super League. Οχι μόνο επειδή ανέλαβε μια από τις μεγαλύτερες ομάδες, αλλά κυρίως επειδή η ιστορία του έχει ενδιαφέρον και μυστήριο.
Βρέθηκε στον τελικό του UEFA Cup, είχε βρεθεί ως βοηθός του Κεϊρός στον πάγκο της Ρεάλ, αποφάσισε να πάει για δουλειά στη Σαουδική Αραβία για χάρη της ομάδας με τους περισσότερους οπαδούς. Πριν από δύο χρόνια οι Πορτογάλοι, αλλά και οι Αγγλοι τον βάφτιζαν «νέο Μουρίνιο». Ο Φερνάντο Σάντος τον θεωρεί πολύ καλό κομμάτι της νέας γενιάς των Πορτογάλων προπονητών. Ο Γιάσμινκο Βέλιτς, που ξέρει μπάλα και πολύ δύσκολα παραδέχεται έναν προπονητή, τον διάλεξε. Είναι πολύ οι λόγοι που κάνουν ελκυστικό στον παρατηρητή τον 47χρονο προπονητή.
Κι αυτό που τον κάνει να ξεχωρίζει στα μάτια μου είναι η διαπίστωση ότι πρόκειται για τον πρώτο αλλοδαπό προπονητή στη νεότερη ιστορία του ελληνικού πρωταθλήματος που νοιάζεται πολύ για την εικόνα του, τα όσα γράφονται και ακούγονται γι' αυτόν. Σε αυτό τον τομέα είναι πράγματι ένας εκκολαπτόμενος Μουρίνιο. Αυτή η φροντίδα για το «φαίνεσθαι» είναι ένα από τα στοιχεία που έχει ξεσηκώσει από τον μικρότερο βιολογικά, αλλά μεγαλύτερο σε εμπειρία και - κυρίως - τίτλους και χρηματιστηριακή αξία προπονητή. Ο Jose Vitor dos Santos Peseiro ήρθε πολύ καλά διαβασμένος και αποδεικνύεται ως στιγμής πολύ μελετηρός...

Παιχνίδι χωρίς κανόνες

Ζητάτε την άποψή μου για το θέμα του προπονητή στον Ολυμπιακό και της συνύπαρξης με τον Ιλια Ιβιτς. Στα δικά μου μάτια το ζήτημα είναι πολύ απλό. Το πρόβλημα στη μεταξύ τους σχέση και συνεργασία δημιουργήθηκε με ευθύνη της διοίκησης. Αυτή αποδέχθηκε τα αιτήματα που έθεσε το καλοκαίρι ο Ιβιτς για αυξημένες αρμοδιότητες. Αυτή έπρεπε να γνωστοποιήσει τις αποφάσεις της στον Τάκη Λεμονή ώστε αυτός να επιλέξει αν θέλει ή όχι να συνεχίσει υπό αυτές τις συνθήκες.
Προπονητής και τεχνικός διευθυντής θα έπρεπε να έχουν καθίσει την πρώτη ημέρα στο τραπέζι για να ακούσουν το αφεντικό, αυτόν που αποφασίζει, να θέτει τους κανόνες στη μεταξύ τους συνεργασία. Δεν φταίει ο Ιβιτς που θέλει να κινείται εντός των ορίων που είχε θέσει στη συμφωνία με τη διοίκηση. Δεν φταίει ο Λεμονής που δεν του αρέσει μια κατάσταση, την οποία δεν είχε διαβάσει στο job description, τις ημέρες που προσελήφθη με γενικό αρχηγό τον Σάββα Θεοδωρίδη.

Time for pay back Mr. Levy...

Βλέπαμε το βράδυ της Δευτέρας το Τότεναμ - Αστον Βίλα με τον Μιχάλη Τσόχο. Τον άκουγα να μου λέει πόσο μεγάλη εντύπωση του προκαλεί το κακό ξεκίνημα της Τότεναμ, η οποία έχει συγκεντρώσει μόλις 6 βαθμούς σε 8 παιχνίδια και βρίσκεται στην 18η θέση της Premier League. Πρόκειται για την ομάδα που ξόδεψε τα περισσότερα το περασμένο καλοκαίρι στην Αγγλία, περίπου 70 εκατ. ευρώ για να ενισχυθεί, δίχως να αφήσει να της φύγουν οι παίκτες αξίας που διέθετε.
Δίχως να ασχολούμαι ιδιαίτερα με την παρατήρηση της πορείας της Τότεναμ, που ξοδεύει πολλά και δεν πετυχαίνει τίποτα τα τελευταία χρόνια, γνωρίζω καλά το μυστικό της αποτυχίας της: Daniel Levy. Επί περίπου 5 χρόνια ερχόμουν συχνά σε επαφή με τον managing director της Enic, τον πρόεδρο της Τότεναμ όπως και με τον Mathew Collecott, τον οικονομικό διευθυντή των Spurs σήμερα. Μέσα από δεκάδες συνομιλίες που είχα μαζί τους όλα αυτά τα χρόνια με αντικείμενο την ΑΕΚ ήταν πολύ εύκολο να διαπιστώσω ότι δεν είχαν αντίληψη του ποδοσφαίρου.
Τον καιρό της παντοδυναμίας του στην ΑΕΚ ο Levy δεν είχε την όρεξη να παρακολουθεί ποδοσφαιρικά παιχνίδια. Αγνοούσε τότε βασικούς κανόνες του παιχνιδιού και είχε πλήρη άγνοια για το management μιας ποδοσφαιρικής εταιρείας.
Δεν μπορώ να κρύψω ότι χαμογελώ όποτε διαβάζω στον αγγλικό Τύπο για τις γκάφες που κάνουν ο Levy και η παρέα του. Θυμάμαι πόση ενέργεια ξόδευα για να εξηγήσω σε αυτό το τυπάκι με τα διπλώματα από το Cambridge University πόσο πόνο προκαλούσε σε εκατοντάδες χιλιάδες ΑΕΚτσήδες με τα καμώματά του και πόσο χαμένα πήγαιναν τα πολλά λεφτά που έδιναν, τον πρώτο καιρό, για την ΑΕΚ. Time for pay back...

Μακάρι να την γλιτώσει φθηνά...

Στις ημέρες της τελικής φάσης του τουρνουά των Νέων στην Αυστρία ο Νίκος Νιόπλιας διατύπωνε την ανησυχία του για τον Σωτήρη Νίνη. Τον έβλεπε κουρασμένο, τον άκουγε να παραπονιέται ότι πονάει όλο του το σώμα. Και ήλπιζε ότι ο Παναθηναϊκός θα αντιμετώπιζε με μεγάλη προσοχή την περίπτωσή του, ώστε να μην πάθει ζημιά. Για ένα παιδί 17 ετών δίχως συμμετοχές σε μικρότερα πρωταθλήματα, αυτή η αλλαγή, με τα συνεχή παιχνίδια σε υψηλό επίπεδο, έκρυβε έναν μεγάλο κίνδυνο.
Οποιο και αν ήταν το πρόγραμμα που του είχε ετοιμάσει ο Παναθηναϊκός, απέτυχε. Ο Νίνης θα υποβληθεί σε εγχείριση για να απαλλαγεί από τις ενοχλήσεις στους κοιλιακούς. Πολύ κακό μαντάτο για ένα παιδί 17 ετών. Μακάρι αυτή η περιπέτεια να του κοστίσει μόνο τους 2 μήνες της απουσίας που προβλέπουν οι γιατροί. Μακάρι να μην φρενάρει την πορεία και την εξέλιξη του μεγαλύτερου ταλέντου στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

Η πιο ενδιαφέρουσα «φάτσα» στο τένις

Στο νούμερο 5 της παγκόσμιας κατάταξης ανέβηκε το ... πουλέν μου στο τένις, η Ana Ivanovic. Η «Κάθριν Ζέτα Τζόουνς του τένις», όπως την αποκαλούν, νίκησε στο Fortis Championships στο Λουξεμβούργο. «Τσάκισε» στον τελικό την (νο 10) Daniela Hantuchova. Εφτασε τις 12 νίκες επί τενιστριών του top 10 σε αυτή τη σεζόν και κατέκτησε τον 3ο της τίτλο τους τελευταίους 5 μήνες.
Η 20χρονη Σέρβα με το πιο δυνατό σερβίς στο γυναικείο τένις, η κάτοχος του site με τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα στο τένις, αγαπά πολύ την Ελλάδα, η οποία αποτελούσε τον αγαπημένο της προορισμό για τις διακοπές των παιδικών της χρόνων. Και η ιστορία της, η προσπάθεια να γίνει τενίστρια τον καιρό των βομβαρδισμών στο Βελιγράδι είναι συγκινητική και διδακτική.
Τυχαία ή όχι, οι φήμες τη συνδέουν με τον συνομήλικο συμπατριώτη της Novak Djokovic, το μεγαλύτερο ταλέντο σήμερα στο τένις. Μ' αυτά και μ' αυτά η Ivanovic είναι ένα από τα πιο ενδιαφέρουσα νέα τυπάκια των σπορ. Παρεμπιπτόντως το site της αξίζει μια επίσκεψη αν σας αρέσει το τένις.

Η αγωνιστική των «ταλέντων»

Ηταν μια πολύ ελπιδοφόρα αγωνιστική ημέρα.
Με 6 από τα «μωρά» της εθνικής Νέων του Νίκου Νιόπλια να παίρνουν χρόνο συμμετοχής (Μήτρογλου, Μπουκουβάλας, Δημούτσος, Πλιάτσικας, Παπασταθόπουλος, Κουτσιανικούλης).
Με 11 πρώην και νυν μέλη της εθνικής Ελπίδων να συμμετέχουν στα παιχνίδια (Μπαλάφας, Μελίσσης, Ηλιάδης, Κονέ, Κυριακίδης, Μανιάτης, Μάκος, Σπυρόπουλος, Πλιάγκας, Κοιλιάρας, Παπαζαχαρίας).
Με «άγνωστους» Ελληνες ποδοσφαιριστές κάτω των 24 ετών να παίρνουν ευκαιρίες (Φιρινίδης, Κανακούδης, Αλεξίου, Ματθαιάκης).
Και με καινούργιες «ντόπιες» φάτσες να μπαίνουν στη ζωή της Super League (Πεχλιβάνης, Παυλής, Σαμουηλίδης, Ιωαννίδης).
Μια καλή ένδειξη ότι η μόδα που έκαναν ο Σέρα Φερέρ και ο Βίκτορ Μουνιόθ αρχίζει να ακολουθείται. Από την ένδειξη μέχρι την απόδειξη, που θα διαμορφώσει νέα πραγματικότητα στο πρωτάθλημα υπάρχει μεγάλη απόσταση. Επιτέλους όμως υπάρχει μεγαλύτερη ελπίδα.

Το ενδιαφέρον πείραμα του Σέρα

Το σχόλιό μου για τον αγώνα της ΑΕΚ με τον Λεβαδειακό, που δημοσιεύτηκε την 1η Οκτωβρίου στη SportDay


Το πείραμα του Σέρα είχε ενδιαφέρον. Με Ριβάλντο, Λυμπερόπουλο, Μπλάνκο, Μαντούκα στην 11άδα και τον Τόζερ αντί του Ενσαλίβα ήταν δεδομένο ότι η ΑΕΚ θα φτιάξει περισσότερες ευκαιρίες από όσες παρήγαγε στα ματς με Ατρόμητο και Βέροια. Εμοιαζε όμως το ίδιο βέβαιο ότι ο συμπαγής αμυντικός σχηματισμός των προηγούμενων αγώνων δεν θα εμφανιζόταν στο στάδιο της Λιβαδειάς.
Ο Φερέρ ρίσκαρε, η ΑΕΚ γλίτωσε στα πρώτα λεπτά, που έβγαλε αναίμακτα τις ευκαιρίες που δημιούργησαν οι γηπεδούχοι, και έπειτα έφτασε σε μια εύκολη νίκη με γκολ και καλούς συνδυασμούς.
Το συμπέρασμα της πρώτης ανάγνωσης; Από τη μέση και εμπρός ο Ισπανός έχει πολλές ποιοτικές λύσεις. Τόσες που μπορεί να κάνει rotation τόσο στις αρχικές 11άδες που παρατάσσει όσο και κατά τη διάρκεια των αγώνων.
Η δεύτερη ανάγνωση, αυτή που σχετίζεται με την ικανότητα της ΑΕΚ να αμύνεται σωστά με όλους τους προαναφερθέντες στη σύνθεσή της, οδηγεί στη διαπίστωση ότι μόνο από τύχη δεν θα δέχεται γκολ απέναντι σε ισχυρότερους του Λεβαδειακού αντιπάλους. Ο Ζήκος ως μόνος καθαρός ανασταλτικός μέσος δεν αρκεί, όσο και αν τον βοηθά ο Τόζερ.
Και μια πτέρυγα με Ριβάλντο, Εντσον Ράμος δεν είναι δυνατόν να μη βρεθεί εκτεθειμένη αμυντικά. H ΑΕΚ διαθέτει ανασταλτικά τρεις από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες στη Super League (Δέλλας, Αρουαμπαρένα, Ζήκος), αλλά αυτό δεν της δίνει το δικαίωμα να παίζει με τη φωτιά.
Ο Φερέρ έχει πάντως την πολυτέλεια για λάθη. Του το επιτρέπει η εμπιστοσύνη στην ποιότητα των παικτών, που του δημιουργεί την πεποίθηση ότι η ΑΕΚ είναι ικανή να πετυχαίνει περισσότερα γκολ από όσα είναι δυνατό να δεχθεί σε ένα παιχνίδι. Το «3 στα 3» συνιστά ονειρεμένη εκκίνηση σε σύγκριση με την περσινή. Το πρώτο σοβαρό τεστ, όμως, είναι αυτό που ακολουθεί. Στην έδρα μιας στρωμένης, πολύ καλά δουλεμένης ομάδας, του Πανιωνίου, η πρωτοπόρος ΑΕΚ φτάνει στο πρώτο σοβαρό διαγώνισμα πρωταθλητισμού.