Ενα βιβλίο - κληρονομιά για τις επόμενες γενιές των ΑΕΚτσήδων

Για περίπου 11 χρόνια, από το 1993 μέχρι το 2004, δηλαδή στο πρώτο μισό της ζωής μου στην δημοσιογραφία, κάλυπτα το ρεπορτάζ της ΑΕΚ. Και πριν από μερικούς μήνες η ΑΕΚ μου έκανε την τιμή να μου ζητήσει να συμμετέχω, ανάμεσα σε 30 δημοσιογράφους, στην πρώτη και πολύ σοβαρή προσπάθεια για την καταγραφή της ιστορίας των 90 χρόνων της ζωής της.

Για όλους όσοι υπήρξαν ή ακόμη είναι μάρτυρες και παρατηρητές της καθημερινής ζωής της ΑΕΚ αυτή ήταν μια πολύ μεγάλη τιμή. Το πιο σημαντικό της υπόθεσης αυτής όμως είναι ότι η σημερινή διοίκηση δεν θέλησε να ετοιμάσει μια επιλεκτική ή βολική διήγηση της ιστορίας του συλλόγου. Αφησε ελεύθερους τους δημοσιογράφους να γράψουν την αλήθεια που έχουν ζήσει και έχουν καταλάβει στο πέρασμα του χρόνου. Κατά συνέπεια αυτό το βιβλίο των 700+ σελίδων, το οποίο δεν έχω ακόμη ξεκινήσει να διαβάζω, μοιάζει εκ πρώτης όψεως με την αυθεντική, την πραγματική ιστορία της ΑΕΚ και όχι με μια ιστορία που βολεύει κάποιον ή εξυπηρετεί κάποιο συμφέρον.

Είναι μεγάλη δουλειά αυτή και μεγάλη η κληρονομιά που αφήνει στις επόμενες γενιές των οπαδών της η σημερινή ΑΕΚ. Πάνω σ' αυτό έγραψα ένα σημείωμα στο blog μου στο gazzetta.gr (πάταεδώ). 

Επιτέλους, μια ελληνική γιορτή του ποδοσφαίρου

Το Σάββατο είχα την τύχη να ζήσω μια από τις καλύτερες βραδιές του ελληνικού ποδοσφαίρου των τελευταίων ετών. Ο,τι πλησιέστερο σε γιορτή. Ναι, το ξέρω καλύτερα από τους περισσότερους από εσάς, χρειάστηκε να επιστρατευτεί η μισή Αστυνομία της χώρας για να γίνει ο τελικός σε πολιτισμένο περιβάλλον. Ομως δεν ήταν μόνο αυτό. Ηταν και που όλοι στο ΟΑΚΑ, και φαντάζομαι και όσοι το είδαν από τον ΟΤΕ TV, ασχολήθηκαν μόνο με το ποδόσφαιρο. Οχι με τον διαιτητή και τους βοηθούς, όχι με τους παράγοντες, όχι με το παρασκήνιο. Ηταν νικητής το ποδόσφαιρο στον τελικό του κυπέλλου.
Εγραψα σχετικά με αυτή την εμπειρία στο blog μου στο gazzetta.gr (πάτα εδώ). Και πόσταρα μερικά videos στο youtube. 

Η σημασία της επιστροφής της ΑΕΚ στη Ν. Φιλαδέλφεια

Η Athens Voice μου ζήτησε, για το τεύχος που κυκλοφόρησε σήμερα, να κλείσω σε ένα κείμενο (πατήστεεδώ) τη σκέψη που μου δημιουργεί η επικείμενη έναρξη εργασιών στη Νέα Φιλαδέλφεια για την κατασκευή του νέου γηπέδου της ΑΕΚ. 

Δεν είναι καθόλου εύκολο να βάλει κανείς σε λίγες λέξεις όλες τις σκέψεις που γεννά η αρχή, η εξέλιξη και η κατάληξη αυτής της πονεμένης ιστορίας για τους ΑΕΚτσήδες. Είναι όμως γεγονός ότι αυτό το έργο, που θα αναστήσει την ΑΕΚ, θα αναστήσει και μια περιοχή που έμοιαζε/μοιάζει με νεκροταφείο στη διάρκεια των τελευταίων 11 ετών, δηλαδή από τον Μάιο του 2003, που οι μπουλντόζες του Γρανίτσα κατεδάφισαν το Σπίτι της ΑΕΚ. 

Οι ψηφιακές αλλαγές στην αθλητική δημοσιογραφία

Στο powerpoint που ακολουθεί θα βρείτε τις σημειώσεις μιας συζήτησης που έκανα το μεσημέρι του Σαββάτου με σπουδαστές δημοσιογραφίας σχετικά με την δημοσιογραφία στην εποχή της έκρηξης των new media και των ψηφιακών Μέσων, σε ένα σεμινάριο που είχε και φιλανθρωπικό σκοπό και στο οποίο συμμετείχαμε αφιλοκερδώς αρκετοί αθλητικοί δημοσιογράφοι. Επειδή πολλοί από εσάς, τους αναγνώστες αυτού του blog έχετε ή επιθυμείτε να αποκτήσετε σχέση με τη δημοσιογραφία, σκέφτηκα να τις μοιραστώ μαζί σας. 

Για τους δημοσιογράφους της δικής μου γενιάς, που μπήκαν στη δημοσιογραφία στην εποχή του χειρόγραφου και του σταθερού τηλεφώνου, πριν ακόμη από την εμφάνιση των υπολογιστών στα δημοσιογραφικά γραφεία, η εποχή που ζούμε σήμερα είναι βγαλμένη από επιστημονική φαντασία. Μια εποχή μου μας προκαλεί να αλλάζουμε, αλλά και να γευόμαστε τη δημοσιογραφία σε κάθε της διάσταση.

Ο δημοσιογράφος αλλάζει

Το ρεύμα για υγιεινό ποδόσφαιρο μεγαλώνει

Δεν είναι η πρώτη φορά που το διαπιστώνω, αλλά η κάθε φορά είναι το ίδιο σημαντική και ενθαρρυντική για μένα. Ενα κείμενο (πάτα εδώ για να το διαβάσεις) που μιλά για το fair play, δηλαδή για τον σεβασμό προς τις αξίες του ποδοσφαιρικού παιχνιδιού και προς τον αντίπαλο, ξεπερνά τα 700 likes σε διάστημα μικρότερο των 24 ωρών και ταξιδεύει μέσω facebook και λοιπών social media, για να αναδεικνύει το θέμα σε ένα από τα πιο δημοφιλή αθλητικά θέματα συζήτησης των τελευταίων ημερών. Και μάλιστα η ικανοποίηση γίνεται ακόμη μεγαλύτερη, δεδομένου ότι συντάκτης του κειμένου δεν είμαι εγώ, ή ακόμη ένας δημοσιογράφος, αλλά ένας καθαρός ποδοσφαιρόφιλος, με το προφίλ που όλοι εμείς, των media, οραματιζόμαστε να έχουν οι Ελληνες ποδοσφαιρόφιλοι.

Στο gazzetta.gr διαπιστώνουμε καθημερινά ότι το ρεύμα των Ελλήνων που επιθυμούν και το δείχνουν, με κάθε διαδραστικό εργαλείο που τους παραδίδεται, την επιστροφή του κανονικού και υγιεινού ποδοσφαίρου στον τόπο μεγαλώνει. Κι είναι ευχή μας να γιγαντωθεί. 

Επίθεση σε αθλητικό δημοσιογράφο; Δεν είναι πια είδηση

Εβαλα σε ένα σημείωμα, στο blog μου στο gazzetta.gr (πάτα εδώ για να το διαβάσεις), τη βασική μου σκέψη πάνω στο καυτό για εμάς πρόβλημα των συχνών επιθέσεων που δεχόμαστε, οι αθλητικοί δημοσιογράφοι. Εγραψα για μια μάχη που την έχουμε χάσει επειδή δεν νοιαστήκαμε ποτέ να την κερδίσουμε. Επειδή δεν νοιαζόμαστε ο ένας για τον άλλο. 

Καρκίνος στα σκυλιά: Ψάξ’ το τώρα!

Αν τα σκυλιά τα αντιλαμβάνεσαι ως παιχνίδια ή διακοσμητικά στοιχεία, καλύτερα να προσπεράσεις αυτή την ανάρτηση. Αυτό το σημείωμα απευθύνεται μόνο προς αυτούς που δίνουν στον σκύλο τα αισθήματα και την αξία μιας ανθρώπινης, για μην τα παραπώ, αγάπης. 

Η Φρίντα ήρθε στη ζωή μου περίπου 4.5 χρόνια πίσω. Ένα κουτάβι golden retriever, μιας ράτσας για την οποία γνώριζα ελάχιστα προτού την καλωσορίσω σπίτι. Αγαπούσα από παιδί τα σκυλιά, αλλά δεν μπορούσα να ξεπεράσω εύκολα την ανησυχία που μου είχε δημιουργήσει μια δαγκωματιά από ένα λυκόσκυλο ενός ανεύθυνου τύπου στην προεφηβεία μου. Αν μου έβαζες έκθεση με το “περιέγραψέ μου το ιδανικό σκυλί” topic το σκυλί που θα ζωγράφιζα με τις επιθυμίες και τις ευχές μου θα μειονεκτούσε έναντι της Φρίντας. Στο γράφω αυτό για να συνεννοηθούμε, ειδικά με εσένα που έχεις σκύλο, προτού πάω παρακάτω, σχετικά με την θέση της Φρίντας στη ζωή μου. 

Η Φρίντα, που ζει στο σπίτι σαν ισότιμο μέλος της οικογένειας, έβγαζε από μικρή ογκίδια, που ήταν είτε λιπώματα είτε αδενώματα, πλήρως ακίνδυνα. Παρ’ όλα αυτά η όλη διαδικασία μας είχε εκπαιδεύσει να την “σκανάρουμε” συχνά πυκνά ώστε να εντοπίζουμε τα ογκίδια και να τσεκάρουμε ότι αυτά δεν θα μεγάλωναν και θα εξαφανίζονταν. Κάπως έτσι είχα μάθει να την ψηλαφίζω πολύ τακτικά. Και κάπως έτσι έπιασα πριν από περίπου ενάμιση μήνα ένα ογκίδιο σε σχήμα και μέγεθος φουντουκιού κάτω από τον λαιμό της. Σε αντίθεση με τα προηγούμενα ογκίδια, το φουντούκι της ιστορίας δεν εξαφανίστηκε. Παρέμενε εκεί. Και η ανησυχία μας οδήγησε στον γιατρό, που της έκανε παρακέντηση. Δύο εξετάσεις διαφορετικού δείγματος έδειξαν ότι στη σύνθεση υπήρχαν άτυπα κύτταρα, τα οποία ευτυχώς προβλημάτισαν τον γιατρό μας τόσο που της αφαίρεσε τον όγκο κάνοντας καθαρισμό σαν να επρόκειτο για κακοήθεια. 

Και ήταν κακοήθεια, όπως έδειξε εκ των υστέρων η βιοψία. Γλιτώσαμε όμως τα πολύ χειρότερα ακριβώς επειδή είχαμε την τύχη να εντοπίσουμε νωρίς τον όγκο και να κάνει πολύ καλή δουλειά στην αφαίρεση και τον καθαρισμό της περιοχής ο γιατρός. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο στα γράφω όλα αυτά, με την ελπίδα αυτό να σε βοηθήσει στην πρόληψη του καρκίνου στον σκύλο σου. Όσο κι αν γκούγκλαρα δεν το βρήκα πουθενά γραμμένο, στα ελληνικά, όλο αυτό που σου γράφω. Κι είπα να στο πω.

Διότι ναι, όπως στους ανθρώπους, η ψηλάφηση, δηλαδή η έγκαιρη διάγνωση μπορεί να σε σώσει ή τουλάχιστον να σου εξασφαλίσει την προοπτική μακροζωίας για τον σκύλο σου. Και μην αρκείσαι στο στήθος του θηλυκού και τα γεννητικά όργανα του αρσενικού. Ούτε να περιμένεις να περάσει τα 10 του χρόνια για να αρχίσεις να ψάχνεσαι. Καν’ το, ψάξ’ το, στον κορμό και στα πόδια, παντού. Κι αν θέλεις να αυξήσεις τις πιθανότητες επιμήκυνσης του διαστήματος της κοινής σας ζωής, μη πεις “δεν βαριέσαι” όταν πιάσεις κάτι ασυνήθιστο. Μια παρακέντηση διαρκεί ελάχιστα, κοστίζει λίγο αν ο γιατρός σέβεται το λειτούργημά του, και δεν ταλαιπωρεί ιδιαίτερα το σκυλί, ούτε κι εσένα. 

Περίπου ενάμιση μήνα μετά η Φρίντα είναι και πάλι παρέα με τον γιο της, τον Ντιέγκο, για να συνεχίσουν το παιχνίδι. Και ο γιατρός μου απαντά ότι έχει όσες πιθανότητες έχει οποιοδήποτε άλλο σκυλί της ράτσας της να ξαναεμφανίσει είτε νέο καρκίνο είτε μετάσταση αυτού που εντοπίσαμε. Έχει δηλαδή περίπου ίδιες πιθανότητες με τον Ντιέγκο και όλα τα άλλα retrievers του κόσμου να ζήσει πολύ. Να μείνει κοντά μου για μια δεκαετία. Δεν της χρειάζεται ούτε χημειοθεραπεία, ούτε άλλη θεραπεία. Επειδή εντοπίσαμε τον όγκο νωρίς. 

Όταν άκουσα “κακοήθεια” και άρχισα να γκουγκλάρω, μου συνέβη το ίδιο με αυτό που είχα πάθει την πρώτη φορά που μπήκε ο καρκίνος στη ζωή μου, σε σχέση με τους ανθρώπους. Βομβαρδίστηκα από μαύρες αναρτήσεις, ήταν σαν να έπρεπε να κλείσω τον υπολογιστή και να αρχίσω να κλαίω για τη Φρίντα που χάνω. Δεν ήταν έτσι. Το έμαθα, το έζησα, το ζω και είπα να το μοιραστώ, με την ελπίδα να σε βοηθήσω. Θα ήθελα πολύ να είχα διαβάσει μια παρόμοια ανάρτηση, ώστε τουλάχιστον να γλιτώσω τον πανικό των πρώτων στιγμών. 

Ανόθευτη “οπαδική” αθλητική δημοσιογραφία

Το μεσημέρι της Τρίτης είχα την ευκαιρία μιας συνάντησης με έναν σημαντικό Αγγλο αθλητικό δημοσιογράφο της γενιάς μου, τον Andy Mitten, ο οποίος – ανάμεσα σε άλλα – εκδίδει εδώ και 25 χρόνια, δηλαδή από τον καιρό που ήταν 15 ετών, το United We Stand, ένα ανεξάρτητο περιοδικό που απευθύνεται στους οπαδούς της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ενα περιοδικό που ξεκίνησε με την ιδέα να απευθύνεται στην κοινωνία του “Ολντ Τράφορντ” και κυκλοφορούσε έξω από τις θύρες του και σήμερα έχει φτάσει να απλώνεται σε ολόκληρο τον πλανήτη μέσα από συνδρομές, αρκετές εκ των οποίων είναι ελληνικές.

Μπορώ να αναφερθώ σε πάρα πολλά στοιχεία της επαγγελματικής ζωής του Αγγλου δημοσιογράφου που με εντυπωσιάζουν, αλλά νιώθω την ανάγκη να ξεχωρίσω μόνο αυτό: στα 20 του χρόνια, όταν ολοκλήρωνε τις σπουδές του στην αθλητική δημοσιογραφία, ο Mitten, ανιψιός ενός παλιού σημαντικού ποδοσφαιριστή της Γιουνάιτεντ, δέχθηκε πρόταση από τον σύλλογο για να αναλάβει την ευθύνη της έκδοσης του επίσημου περιοδικού της Man U. Τον καιρό εκείνο το δικό του περιοδικό είχε ήδη αποκτήσει το μέγεθος της επιρροής του λόγου του πάνω σε μερικές δεκάδες χιλιάδες οπαδούς, που το αγόραζαν κάθε φορά έξω από το “Ολντ Τράφορντ”. Μεγαλύτερη επαγγελματική εξασφάλιση δεν θα μπορούσε να προταθεί σε έναν πρωτόπειρο δημοσιογράφο, στα 20 του χρόνια. Ο Mitten όμως απέρριψε την πρόταση για έναν και μόνο λόγο: επειδή ήθελε να παραμείνει ανεξάρτητος και να κρατήσει τον λόγο του κριτικό και την κρίση του ελεύθερη, σε αυτή την επικοινωνία που είχε επιλέξει να κάνει με τους οπαδούς της αγαπημένης του ομάδας.

Περίπου 12 χρόνια αργότερα, το 2005 το περιοδικό του αντιτάχθηκε στην εξαγορά της Γιουνάιτεντ από τον Μάλκομ Γκλέιζερ. Σήμερα ο Mitten, που ήταν ανέκαθεν μισθοσυντήρητος, εργάζεται ως freelancer για ένα σωρό media προκειμένου να εξασφαλίζει τα προς το ζην και να συνεχίζει να βρίσκει το νόημά του στην έκδοση του United We Stand, το οποίο παραμένει μια ανεξάρτητη φωνή που απευθύνεται στους οπαδούς της Γιουνάιτεντ. Κι έχει ήδη εκδώσει 11 πολύ ψαγμένα βιβλία για την Γιουνάιτεντ.

Αυτή είναι μια ιστορία που γεννά αμέτρητους συνειρμούς. Πολύ διδακτική. Κι ήθελα να τη μοιραστώ μαζί σας, μετά την τύχη της συναναστροφής μου με τον Andy Mitten και την τιμή που μου έκανε να φιλοξενήσει έναν διάλογό μας για τις αναμετρήσεις της Γιουνάιτεντ με τον Ολυμπιακό στο τελευταίο τεύχος του United We Stand. 

Σε λίγα λεπτά σώζεις μια ζωή

Για καλή μου τύχη, το πρωί της Παρασκευής βρέθηκα στο ίδρυμα “Ελπίδα” και επισκέφθηκα την Ογκολογική Μονάδα Παίδων. Είχα άπειρες εικόνες ως τηλεθεατής. Ήταν η πρώτη φορά που μπήκα μέσα στην εικόνα. 

Κάθε φορά που ακούω για ένα ίδρυμα, σαν γνήσιος Έλληνας της εποχής γεμίζω αμφιβολίες σχετικά με το αν κάνει ή εμπορεύεται φιλανθρωπία, σχετικά με το αν πρέπει ή όχι να το εμπιστεύομαι. Όσα είδα και ένιωσα εκεί, όσα άκουσα και κατάλαβα με πείθουν με το παραπάνω ότι έχει πολύ μεγάλο νόημα να βοηθά κανείς την “Ελπίδα”, για να βοηθά εκατοντάδες παιδάκια που δίνουν τη μάχη να νικήσουν τον καρκίνο. 

Και δεν χρειάζεται κανείς να δώσει μόνο χρήματα. Μπορεί να δώσει και τη δουλειά του, τη βοήθειά του. Και κυρίως μπορεί να γίνει δότης μυελού των οστών. Δεν φαντάζεσαι ότι μέσα σε λίγα λεπτά, διότι μόνο αυτό σου κοστίζει, μπορείς να σώσεις μια ζωή, ένα παιδί. Διάβασε λίγο, για να καταλάβεις:

“Η εθελοντική προσφορά μυελού των οστών αποτελεί το κορύφωμα της δωρεάς του ανθρώπου προς τον άνθρωπο, χαρίζοντας ζωή. Ένας μεγάλος αριθμός συνανθρώπων μας, μεταξύ των οποίων πολλά παιδιά, πεθαίνουν κάθε χρόνο γιατί ο μυελός των οστών τους, το "εργοστάσιο" που φτιάχνει το αίμα τους, είναι ανεπαρκής, έχει καταστραφεί ή έχει διηθηθεί από κακοήθη κύτταρα. Η εξέλιξη τα επιστήμης δίνει σήμερα τη δυνατότητα σε εμάς να σώσουμε αυτούς τους ανθρώπους, προσφέροντας κάτι από τον εαυτό μας.

Δίνοντας λίγο αίμα, ο καθένας από εμάς μπορεί να γίνει μελλοντικός δότης μυελού των οστών. Αυτό το δείγμα αίματος εξετάζεται στο ειδικό εργαστήριο κι έτσι προσδιορίζεται η "ιστική ταυτότητά" του, η οποία καταχωρείται στα αντίστοιχα αρχεία.

Όταν βρεθεί ένας εθελοντής που είναι συμβατός με έναν υποψήφιο λήπτη, ειδοποιείται, ενημερώνεται και ερωτάται αν εξακολουθεί να επιθυμεί να δώσει μυελό των οστών του στον πάσχοντα. Αν ναι, ακολουθεί μία απλή και σύντομη διαδικασία, της οποίας το αποτέλεσμα είναι η αρχή της σωτηρίας ενός συνανθρώπου μας.

Περίπου 100 Έλληνες ασθενείς, οι μισοί από τους οποίους είναι παιδιά, θα μπορούσαν να σώζονται κάθε χρόνο από μία μεταμόσχευση μυελού των οστών”.

Είναι ελάχιστοι, περίπου 15.000 οι Έλληνες εθελοντές δότες. Ελάχιστοι. Δεν αρκούν. Δεν θέλω να σου πω περισσότερα. Ξέρεις εσύ. Τα υπόλοιπα μπορείς να τα διαβάσεις στο site της “Ελπίδας”. 

Το καλύτερο δώρο για να αγαπήσεις σωστά το ποδόσφαιρο

Είναι άπειρες οι φορές που έχω πιάσει τον εαυτό μου να κοιτάζει πίσω, την εικόνα του ελληνικού ποδοσφαίρου, με αγωνία για να διαπιστώσει τι άφησε όλο αυτό που έκανε η Εθνική ομάδα το 2004, τι έδωσε η Εθνική στο ελληνικό ποδόσφαιρο με την ονειρεμένη 10ετία που συμπληρώνεται αυτό το καλοκαίρι. Τις περισσότερες φορές με πιάνει θλίψη με τη διαπίστωση ότι τίποτα δεν άλλαξε, ότι τίποτε δεν κερδίσαμε με εξαίρεση εκείνες τις ονειρεμένες στιγμές του 2004 και τις high lights στιγμές σε κάθε σημαντική νίκη και κάθε συμμετοχή σε μεγάλη διοργάνωση που κάνουμε έκτοτε. Δεν είναι όμως έτσι. Εγώ μπαίνω στο τριπάκι να ψάχνω να βρω την ποσότητα και τις κοσμογονικές αλλαγές στην βιτρίνα του ποδοσφαίρου, του επαγγελματικού. Και χάνω, όπως νομίζω αρκετοί από εσάς, το νόημα, διότι η αλλαγή που έχει συντελεστεί είναι πραγματικά κοσμογονική. Η αλλαγή στην αντίληψη, στην νοοτροπία, στα όσα μπαίνουν εδώ και μια δεκαετία στο μυαλό των πιτσιρικάδων, στην βασική τροφή με την οποία ανατρέφονται και γαλουχούνται σε σχέση με το ποδόσφαιρο και την Εθνική ομάδα. Αυτός είναι ένας πραγματικός θησαυρός, ανεκτίμητης αξίας, που παρέδωσε η Εθνική ομάδα στις νέες γενιές των Ελλήνων.

Στα χρόνια που μεγάλωνα ήμουν μέλος μιας μειονότητας ως οπαδός της Εθνικής ομάδας. Πήγαινα στις προπονήσεις του “Κ3” του Ολυμπιακού Σταδίου και ήμουν μόνος, ή ένα από μια χούφτα παιδιά που έβρισκαν νόημα να χαζεύουν τους ποδοσφαιριστές της Εθνικής. Στις παιδικές μας συζητήσεις κουβεντιάζαμε για οποιαδήποτε άλλη εθνική ομάδα πλην της ελληνικής. Στα Μουντιάλ διαλέγαμε ανάμεσα στην Βραζιλία, την Αργεντινή, την Γερμανία, την Ιταλία και όποια άλλη πλην της Ελλάδας, που δεν υπήρχε στον χάρτη.

Σήμερα οι πιτσιρικάδες, τουλάχιστον πλειοψηφικά, υποστηρίζουν την Ελλάδα, εκτιμούν την Ελλάδα, αγαπούν την Εθνική ομάδα και συχνά, για να μην πω πάντα, καμαρώνουν για την Εθνική. Αν δεν σας φαίνεται σπουδαίο, για μένα αυτή η κατάσταση είναι βγαλμένη μέσα από όνειρα των παιδικών μου χρόνων.

Τι μας άφησε το Euro 2004 και η χρυσή 10ετία; Κυρίως αυτό, την ιστορία. Μια ιστορία που έχει πολύ μεγάλο νόημα να τη διδάσκονται τα παιδιά, διότι μέσα από αυτήν παρακινούνται και εμπνέονται για να ασχοληθούν ενεργά με τον αθλητισμό και το ποδόσφαιρο, και παίρνουν μια σειρά από πολύτιμα μαθήματα ζωής και μια σπουδαία ευκαιρία να σχηματίσουν μέσα τους το αξιακό σύστημα που όλοι θα ευχόμασταν να έχουν τα σημερινά και τα αυριανά παιδιά.

Αυτή την ιστορία θα διηγηθεί το κόμικ “Μουντιαλίτος” που κυκλοφορεί από αυτή την Τρίτη 21 Ιανουαρίου και θα κυκλοφορεί κάθε μήνα μέχρι και την έναρξη του Μουντιάλ της Βραζιλίας. (αν θέλεις να μάθεις λεπτομέρειες πάτα εδώ). Η αληθινή ιστορία της Εθνικής ομάδας, εμπλουτισμένη με ένα σωρό άγνωστα ή λιγότερο γνωστά περιστατικά και μικρές ιστορίες, γραμμένη από έναν δημοσιογράφο που την ζει ως ενεργό μέλος της Εθνικής ομάδας εδώ και περίπου 15 χρόνια, τον Μιχάλη Τσαπίδη. Εναν δημοσιογράφο που έχει επιλέξει να την διηγηθεί με γλώσσα και τρόπο όχι απλώς συμβατό με τα παιδιά, αλλά ενδεδειγμένο. 

Αν θέλετε να φέρετε ένα παιδί πιο κοντά στον ομαδικό αθλητισμό, ή θέλετε να το βοηθήσετε να γνωρίσει σωστά τον καθαρό ομαδικό αθλητισμό και να πάρει τα διδάγματά του, εμπιστευθείτε αυτή την έκδοση τυφλά. Είναι το καλύτερο δώρο που μπορείτε να κάνετε στον γιο, τον ανιψιό, τον βαφτισιμιό, τον εγγονό, τον πιτσιρίκο της διπλανής πόρτας.

Εδώ και 10 χρόνια πίστευα ότι άξιζε και θα είχε μεγάλο νόημα να διηγηθεί κανείς σωστά αυτή την ιστορία, της 2004-2014 εποχής της Εθνικής ομάδας. Αυτό το κόμικ, κρίνοντας από το πρώτο τεύχος και όσα ξέρω για τον συγγραφέα του, θα άξιζε να γίνει το αναγνωστικό για ένα εκ των βασικότερων μαθημάτων που θα έπρεπε να διδάσκονται στα σχολεία του ποδοσφαίρου, τις ακαδημίες, τα αθλητικά σχολεία που θέλουν να διδάξουν και να μεταδώσουν ομαδικό αθλητισμό. Δεν υπερβάλω στο ελάχιστο.

Αυτό το κόμικ όμως δεν απευθύνεται μόνο στα μικρά παιδιά. Είναι γραμμένο για το παιδί που κρύβουμε μέσα μας όλοι οι 30+, που μεγαλώσαμε με κόμικς, αλλά και για όσους αγαπούν την Εθνική ομάδα και θέλουν να ψυχαγωγηθούν και συγχρόνως να μάθουν ή να κατανοήσουν καλύτερα πώς λειτουργούσε διαχρονικά, στην διάρκεια της 10ετίας και όχι μόνο, η Εθνική ομάδα. Είναι η χρυσή συνταγή απεικονισμένη σε κόμικ. Είναι ένα σπάνιο δώρο για όλους μας. Καλή ανάγνωση. 

Μια φορά στη ζωή μας; Όχι, το κάνουμε πολύ πιο συχνά

Ηταν μια ιδέα του Χρήστου Σωτηρακόπουλου. Την αγκάλιασαν αμέσως ο Βασίλης Παπαθεοδώρου και ο Θανάσης Ασπρούλιας, δύο δικά μας παιδιά, της αθλητικής δημοσιογραφίας που έχουν κάνει ένα τολμηρό και πολύ αξιόλογο βήμα, αυτό της έκδοσης αθλητικών βιβλίων. Η ιδέα του Χρήστου ήταν να μαζευτούμε αρκετοί αθλητικοί δημοσιογράφοι και να φτιάξουμε μια συλλογή από βιωματικές ιστορίες, δηλαδή με μια ιστορία που είχε ο καθένας μας να διηγηθεί, ένα από τα βιώματά του που το ξεχωρίζει και έχει νόημα να το μοιραστεί με ανθρώπους που αγαπούν τον αθλητισμό, για να φτιάξουμε ένα βιβλίο που θα πωληθεί με αποκλειστικό σκοπό να συγκεντρώσει χρήματα για την ενίσχυση παιδιών που την έχουν σήμερα ανάγκη. 

Στη συνάντησή μας, ένα μεσημέρι, όταν καθίσαμε καμιά 15αριά άνθρωποι σε ένα τραπέζι για να το κουβεντιάσουμε και να προβληματιστούμε δημιουργικά, έζησα μια από τις ελάχιστες τόσο καλές στιγμές που έχω ζήσει σε 20 χρόνια αθλητικής δημοσιογραφίας στους δημόσιους χώρους συναναστροφής με συναδέλφους μου. Ναι, στο γραφείο μου διαχρονικά περνούσα από καλά έως υπέροχα. Εξω από εκεί όμως πολύ σπάνια μου διδόταν η ευκαιρία να νιώσω καλά, να “καμαρώσω” για την κοινωνία των ανθρώπων αυτής της δουλειάς, και να με γεμίσει το πνεύμα μας. 

Το “Μια φορά στη ζωή μας”, το βιβλίο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις “MVPublications”, και θα το βρείτε σε όλα τα βιβλιοπωλεία, δεν είναι η πρώτη μας καλή πράξη. Ο ίδιος γνωρίζω αναρίθμητες, και τις εκτιμώ βαθύτερα ακριβώς επειδή δεν τις μοιραστήκαμε, δεν έγιναν και δεν γίνονται γνωστές, ακριβώς επειδή δεν ήταν show off. Ούτε αυτή εδώ είναι μια επίδειξη κοινωνικής ευαισθησίας από την πλευρά μας, τουλάχιστον όπως εγώ το αντιλαμβάνομαι. Παίρνει δημοσιότητα και προβολή μόνο επειδή την έχει ανάγκη προκειμένου να φέρει το προσδοκώμενο αποτέλεσμα, δηλαδή να πουλήσει πολλά αντίτυπα ώστε το μέγεθος των κερδών από αυτό να μεγιστοποιηθεί και να πάνε όλα αποκλειστικά για την ενίσχυση του “Ελπίδα”, για τα παιδιά που παλεύουν με τον καρκίνο. 

Είναι η πρώτη φορά που γράφω για ένα βιβλίο και δεν έχω διάθεση να σας γράψω λέξη σχετικά με το περιεχόμενό του. Θέλω να πιστεύω ότι θα κερδίσετε μέσα από την ανάγνωσή του. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι θα κερδίσουν όπλα για να πολεμήσουν τα παιδάκια που δίνουν την μάχη με τον καρκίνο. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο υποσχόμενο ανταποδοτικό όφελος που μπορεί να έχετε ως αναγνώστες αυτού του βιβλίου. Δεν ξέρω αν θα γίνετε πλούσιοι σε γνώση και εμπειρία όταν θα κάνετε κτήμα σας το βιβλίο. Είμαι όμως βέβαιος ότι θα γίνετε πλούσιοι σε συναισθήματα. 

Ολοι εμείς δεν κάναμε τίποτα, κυριολεκτικά. Ηταν σαν να δώσαμε μια φιάλη αίμα, δηλαδή μια σταλιά χρόνο απ' τη ζωή μας. Ολα τα “μπράβο” αξίζουν στον Βασίλη Παπαθεοδώρου και τον Θανάση Ασπρούλια. Δυο παιδιά που εργάζονται επαγγελματικά, πολύ, για να φτάσει αυτό το βιβλίο στα χέρια σας, που έβαλαν κόπο και έκαναν έξοδα για να ετοιμαστεί αυτή η έκδοση, σε αντίθεση με όλους εμάς που απλώς χαρίσαμε μια ιστορία μας και δώσαμε λίγο απ’ τον χρόνο μας για να συντάξουμε τη διήγησή της. 

Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα σχετικά με αυτό το βιβλίο, πατήστε εδώ. 

Μια συζήτηση με τον συγγραφέα του βιβλίου "Messi"

Την περασμένη Παρασκευή είχα την πολύ ενδιαφέρουσα και διδακτική εμπειρία της συνομιλίας με τον Gulliem Balague, τον αθλητικό δημοσιογράφο - συγγραφέα του βιβλίου "Messi", που κυκλοφόρησε στις 6 Δεκεμβρίου, με την άδεια της οικογένειας του Αργεντινού σούπερ σταρ για να διηγηθεί την ποδοσφαιρική και ανθρώπινη ιστορία του κορυφαίου ποδοσφαιριστή στον πλανήτη. Αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα συνομιλία μας μπορείς να τη βρεις πατώντας εδώ. 

Η αγαπημένη μου Εθνική αρχίζει τους πιο σημαντικούς αγώνες της

Είμαι πολύ ταυτισμένος με αυτή τη γενιά. Ηλικιακά, βιωματικά, επαγγελματικά. Μεγαλώναμε παράλληλα, συναναστρεφόμουν πολλούς εξ αυτών, μου μοιάζει με την τάξη μου στο σχολείο, τους συμμαθητές μου.

Χρόνια τώρα επιμένω ότι αυτά τα παιδιά, οι Πρωταθλητές Ευρώπης της Εθνικής ομάδας είναι η βαρύτερη ζωντανή κληρονομιά, όχι μόνο του ποδοσφαίρου αλλά, θα μπορούσαν να είναι, και της κοινωνίας.

Χρόνια τώρα επιμένω ότι, τώρα που στην συντριπτική πλειονότητά τους έχουν αποσυρθεί από την ενεργό δράση, πρέπει να χρησιμοποιήσουν τη δύναμη της αγάπης των Ελλήνων για αυτούς και να αναπτύξουν κοινωνική, όχι μόνο αθλητική, δράση για να δώσουν πίσω ένα μέρος της αγάπης που έχουν εδώ και μια 10ετία εισπράξει απλόχερα. Γι' αυτό και χάρηκα πολύ με την ιδέα τους να καθιερώσουν έναν ετήσιο χριστουγεννιάτικο αγώνα προκειμένου να συγκεντρώνουν χρήματα που θα μοιράζουν οι ίδιοι σε φιλανθρωπικά ιδρύματα. Και θα χαρώ πολύ αν υλοποιήσουν έστω ένα μέρος των σχεδίων και των οραμάτων τους για την καθιέρωση μιας ομάδας πρώην διεθνών ποδοσφαιριστών που αναπτύξει φιλανθρωπική και κοινωνική δραστηριότητα.

Η σοβαρή αρχή γίνεται την Δευτέρα 16 Δεκεμβρίου στη Θεσσαλονίκη, στην Τούμπα, που θα έχει τη χαρά να φιλοξενήσει την Euro 2004Εθνική ομάδα σε έναν αγώνα με αντίπαλο την μεγάλη Εθνική Ρουμανίας του Γκεόργκι Χάτζι, την πιο σημαντική Εθνική στην Ιστορία του ρουμανικού ποδοσφαίρου, με ένα σωρό λαμπερά αστέρια του παρελθόντος. Τα έσοδα από αυτόν τον φιλικό αγώνα θα διατεθούν για την ενίσχυση της ΕΛΕΠΑΠ. Μπορείς να βοηθήσεις κι εσύ, αγοράζοντας ένα εισιτήριο των 2 ευρώ από ένα κατάστημα "Γερμανός" σε όλη την Ελλάδα, από την Δευτέρα 9 Δεκεμβρίου.

Εύχομαι αυτά τα παιδιά να μην μείνουν στα λόγια, να προχωρήσουν στις πράξεις και αυτή να είναι μόνο η αρχή. Αυτά τα παιδιά είναι η μεγαλύτερη ελπίδα που δημιούργησε ποτέ του το ελληνικό ποδόσφαιρο. 

30.000+ views το "Ελλάς ολέ" της Εθνικής ομάδας

Αυτό είναι ένα video που ξεπέρασε τις 30 χιλιάδες views σε λιγότερες από 48 ώρες. Ενα από τα videos που ανέβασα στο youtube από το Βουκουρέστι, από αυτό το ταξίδι που είχα την τύχη να κάνω μαζί με την Εθνική ομάδα. Ολη αυτή την εμπειρία την μοιράστηκα με τους αναγνώστες του gazzetta και όσους μ' ακολουθούν στο twitter, σε μια προσπάθεια να φέρω τους αναγνώστες/θεατές όσο πιο κοντά στην Εθνική και σε αυτή την εμπειρία. Τούτη τη φορά δεν περιορίστηκα στα κείμενα, αλλά πρόσθεσα και εικόνες και ήχο, χάρη στην τεχνολογική εξέλιξη που δίνει σε εμάς, τους δημοσιογράφους, δυνατότητες που δεν είχαμε διανοηθεί ότι θα είχαμε ποτέ στα χέρια μας. 

Μια συζήτηση για τα σχέδια του γηπέδου της ΑΕΚ

H Lifo μου έβαλε 6 ερωτήσεις σχετικά με τις εντυπώσεις και την προοπτική που δημιούργησε για την ΑΕΚ η παρουσίαση των σχεδίων του γηπέδου που επιχειρεί να χτίσει στη Νέα Φιλαδέλφεια ο Δημήτρης Μελισσανίδης (μπορείς να βρεις το κείμενο πατώντας εδώ).

Η ΑΕΚ, που τράβηξε πολύ το ενδιαφέρον της μάζας με την είδηση της διάλυσης της ΠΑΕ και τον υποβιβασμό της στην Γ' Εθνική, με την παρουσίαση των σχεδίων του γηπέδου δεν μπήκε απλώς ψηλά στην επικαιρότητα αλλά ανέπτυξε εντυπωσιακή δυναμική στα media, όπως αυτή μετρήθηκε με όλα τα τηλεοπτικά και ψηφιακά εργαλεία. Η απήχηση των σχεδίων ήταν παραπάνω από εντυπωσιακή.