Ενα blog για όσα συμβαίνουν στον αθλητισμό και όσα απασχολούν έναν αθλητικό δημοσιογράφο.

Σάββατο, 21 Δεκεμβρίου 2013

Μια φορά στη ζωή μας; Όχι, το κάνουμε πολύ πιο συχνά


Ηταν μια ιδέα του Χρήστου Σωτηρακόπουλου. Την αγκάλιασαν αμέσως ο Βασίλης Παπαθεοδώρου και ο Θανάσης Ασπρούλιας, δύο δικά μας παιδιά, της αθλητικής δημοσιογραφίας που έχουν κάνει ένα τολμηρό και πολύ αξιόλογο βήμα, αυτό της έκδοσης αθλητικών βιβλίων. Η ιδέα του Χρήστου ήταν να μαζευτούμε αρκετοί αθλητικοί δημοσιογράφοι και να φτιάξουμε μια συλλογή από βιωματικές ιστορίες, δηλαδή με μια ιστορία που είχε ο καθένας μας να διηγηθεί, ένα από τα βιώματά του που το ξεχωρίζει και έχει νόημα να το μοιραστεί με ανθρώπους που αγαπούν τον αθλητισμό, για να φτιάξουμε ένα βιβλίο που θα πωληθεί με αποκλειστικό σκοπό να συγκεντρώσει χρήματα για την ενίσχυση παιδιών που την έχουν σήμερα ανάγκη. 

Στη συνάντησή μας, ένα μεσημέρι, όταν καθίσαμε καμιά 15αριά άνθρωποι σε ένα τραπέζι για να το κουβεντιάσουμε και να προβληματιστούμε δημιουργικά, έζησα μια από τις ελάχιστες τόσο καλές στιγμές που έχω ζήσει σε 20 χρόνια αθλητικής δημοσιογραφίας στους δημόσιους χώρους συναναστροφής με συναδέλφους μου. Ναι, στο γραφείο μου διαχρονικά περνούσα από καλά έως υπέροχα. Εξω από εκεί όμως πολύ σπάνια μου διδόταν η ευκαιρία να νιώσω καλά, να “καμαρώσω” για την κοινωνία των ανθρώπων αυτής της δουλειάς, και να με γεμίσει το πνεύμα μας. 




Το “Μια φορά στη ζωή μας”, το βιβλίο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις “MVPublications”, και θα το βρείτε σε όλα τα βιβλιοπωλεία, δεν είναι η πρώτη μας καλή πράξη. Ο ίδιος γνωρίζω αναρίθμητες, και τις εκτιμώ βαθύτερα ακριβώς επειδή δεν τις μοιραστήκαμε, δεν έγιναν και δεν γίνονται γνωστές, ακριβώς επειδή δεν ήταν show off. Ούτε αυτή εδώ είναι μια επίδειξη κοινωνικής ευαισθησίας από την πλευρά μας, τουλάχιστον όπως εγώ το αντιλαμβάνομαι. Παίρνει δημοσιότητα και προβολή μόνο επειδή την έχει ανάγκη προκειμένου να φέρει το προσδοκώμενο αποτέλεσμα, δηλαδή να πουλήσει πολλά αντίτυπα ώστε το μέγεθος των κερδών από αυτό να μεγιστοποιηθεί και να πάνε όλα αποκλειστικά για την ενίσχυση του “Ελπίδα”, για τα παιδιά που παλεύουν με τον καρκίνο. 

Είναι η πρώτη φορά που γράφω για ένα βιβλίο και δεν έχω διάθεση να σας γράψω λέξη σχετικά με το περιεχόμενό του. Θέλω να πιστεύω ότι θα κερδίσετε μέσα από την ανάγνωσή του. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι θα κερδίσουν όπλα για να πολεμήσουν τα παιδάκια που δίνουν την μάχη με τον καρκίνο. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο υποσχόμενο ανταποδοτικό όφελος που μπορεί να έχετε ως αναγνώστες αυτού του βιβλίου. Δεν ξέρω αν θα γίνετε πλούσιοι σε γνώση και εμπειρία όταν θα κάνετε κτήμα σας το βιβλίο. Είμαι όμως βέβαιος ότι θα γίνετε πλούσιοι σε συναισθήματα. 

Ολοι εμείς δεν κάναμε τίποτα, κυριολεκτικά. Ηταν σαν να δώσαμε μια φιάλη αίμα, δηλαδή μια σταλιά χρόνο απ' τη ζωή μας. Ολα τα “μπράβο” αξίζουν στον Βασίλη Παπαθεοδώρου και τον Θανάση Ασπρούλια. Δυο παιδιά που εργάζονται επαγγελματικά, πολύ, για να φτάσει αυτό το βιβλίο στα χέρια σας, που έβαλαν κόπο και έκαναν έξοδα για να ετοιμαστεί αυτή η έκδοση, σε αντίθεση με όλους εμάς που απλώς χαρίσαμε μια ιστορία μας και δώσαμε λίγο απ’ τον χρόνο μας για να συντάξουμε τη διήγησή της. 


Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα σχετικά με αυτό το βιβλίο, πατήστε εδώ