Ανόθευτη “οπαδική” αθλητική δημοσιογραφία

Το μεσημέρι της Τρίτης είχα την ευκαιρία μιας συνάντησης με έναν σημαντικό Αγγλο αθλητικό δημοσιογράφο της γενιάς μου, τον Andy Mitten, ο οποίος – ανάμεσα σε άλλα – εκδίδει εδώ και 25 χρόνια, δηλαδή από τον καιρό που ήταν 15 ετών, το United We Stand, ένα ανεξάρτητο περιοδικό που απευθύνεται στους οπαδούς της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ενα περιοδικό που ξεκίνησε με την ιδέα να απευθύνεται στην κοινωνία του “Ολντ Τράφορντ” και κυκλοφορούσε έξω από τις θύρες του και σήμερα έχει φτάσει να απλώνεται σε ολόκληρο τον πλανήτη μέσα από συνδρομές, αρκετές εκ των οποίων είναι ελληνικές.

Μπορώ να αναφερθώ σε πάρα πολλά στοιχεία της επαγγελματικής ζωής του Αγγλου δημοσιογράφου που με εντυπωσιάζουν, αλλά νιώθω την ανάγκη να ξεχωρίσω μόνο αυτό: στα 20 του χρόνια, όταν ολοκλήρωνε τις σπουδές του στην αθλητική δημοσιογραφία, ο Mitten, ανιψιός ενός παλιού σημαντικού ποδοσφαιριστή της Γιουνάιτεντ, δέχθηκε πρόταση από τον σύλλογο για να αναλάβει την ευθύνη της έκδοσης του επίσημου περιοδικού της Man U. Τον καιρό εκείνο το δικό του περιοδικό είχε ήδη αποκτήσει το μέγεθος της επιρροής του λόγου του πάνω σε μερικές δεκάδες χιλιάδες οπαδούς, που το αγόραζαν κάθε φορά έξω από το “Ολντ Τράφορντ”. Μεγαλύτερη επαγγελματική εξασφάλιση δεν θα μπορούσε να προταθεί σε έναν πρωτόπειρο δημοσιογράφο, στα 20 του χρόνια. Ο Mitten όμως απέρριψε την πρόταση για έναν και μόνο λόγο: επειδή ήθελε να παραμείνει ανεξάρτητος και να κρατήσει τον λόγο του κριτικό και την κρίση του ελεύθερη, σε αυτή την επικοινωνία που είχε επιλέξει να κάνει με τους οπαδούς της αγαπημένης του ομάδας.

Περίπου 12 χρόνια αργότερα, το 2005 το περιοδικό του αντιτάχθηκε στην εξαγορά της Γιουνάιτεντ από τον Μάλκομ Γκλέιζερ. Σήμερα ο Mitten, που ήταν ανέκαθεν μισθοσυντήρητος, εργάζεται ως freelancer για ένα σωρό media προκειμένου να εξασφαλίζει τα προς το ζην και να συνεχίζει να βρίσκει το νόημά του στην έκδοση του United We Stand, το οποίο παραμένει μια ανεξάρτητη φωνή που απευθύνεται στους οπαδούς της Γιουνάιτεντ. Κι έχει ήδη εκδώσει 11 πολύ ψαγμένα βιβλία για την Γιουνάιτεντ.

Αυτή είναι μια ιστορία που γεννά αμέτρητους συνειρμούς. Πολύ διδακτική. Κι ήθελα να τη μοιραστώ μαζί σας, μετά την τύχη της συναναστροφής μου με τον Andy Mitten και την τιμή που μου έκανε να φιλοξενήσει έναν διάλογό μας για τις αναμετρήσεις της Γιουνάιτεντ με τον Ολυμπιακό στο τελευταίο τεύχος του United We Stand. 

Σε λίγα λεπτά σώζεις μια ζωή

Για καλή μου τύχη, το πρωί της Παρασκευής βρέθηκα στο ίδρυμα “Ελπίδα” και επισκέφθηκα την Ογκολογική Μονάδα Παίδων. Είχα άπειρες εικόνες ως τηλεθεατής. Ήταν η πρώτη φορά που μπήκα μέσα στην εικόνα. 

Κάθε φορά που ακούω για ένα ίδρυμα, σαν γνήσιος Έλληνας της εποχής γεμίζω αμφιβολίες σχετικά με το αν κάνει ή εμπορεύεται φιλανθρωπία, σχετικά με το αν πρέπει ή όχι να το εμπιστεύομαι. Όσα είδα και ένιωσα εκεί, όσα άκουσα και κατάλαβα με πείθουν με το παραπάνω ότι έχει πολύ μεγάλο νόημα να βοηθά κανείς την “Ελπίδα”, για να βοηθά εκατοντάδες παιδάκια που δίνουν τη μάχη να νικήσουν τον καρκίνο. 

Και δεν χρειάζεται κανείς να δώσει μόνο χρήματα. Μπορεί να δώσει και τη δουλειά του, τη βοήθειά του. Και κυρίως μπορεί να γίνει δότης μυελού των οστών. Δεν φαντάζεσαι ότι μέσα σε λίγα λεπτά, διότι μόνο αυτό σου κοστίζει, μπορείς να σώσεις μια ζωή, ένα παιδί. Διάβασε λίγο, για να καταλάβεις:

“Η εθελοντική προσφορά μυελού των οστών αποτελεί το κορύφωμα της δωρεάς του ανθρώπου προς τον άνθρωπο, χαρίζοντας ζωή. Ένας μεγάλος αριθμός συνανθρώπων μας, μεταξύ των οποίων πολλά παιδιά, πεθαίνουν κάθε χρόνο γιατί ο μυελός των οστών τους, το "εργοστάσιο" που φτιάχνει το αίμα τους, είναι ανεπαρκής, έχει καταστραφεί ή έχει διηθηθεί από κακοήθη κύτταρα. Η εξέλιξη τα επιστήμης δίνει σήμερα τη δυνατότητα σε εμάς να σώσουμε αυτούς τους ανθρώπους, προσφέροντας κάτι από τον εαυτό μας.

Δίνοντας λίγο αίμα, ο καθένας από εμάς μπορεί να γίνει μελλοντικός δότης μυελού των οστών. Αυτό το δείγμα αίματος εξετάζεται στο ειδικό εργαστήριο κι έτσι προσδιορίζεται η "ιστική ταυτότητά" του, η οποία καταχωρείται στα αντίστοιχα αρχεία.

Όταν βρεθεί ένας εθελοντής που είναι συμβατός με έναν υποψήφιο λήπτη, ειδοποιείται, ενημερώνεται και ερωτάται αν εξακολουθεί να επιθυμεί να δώσει μυελό των οστών του στον πάσχοντα. Αν ναι, ακολουθεί μία απλή και σύντομη διαδικασία, της οποίας το αποτέλεσμα είναι η αρχή της σωτηρίας ενός συνανθρώπου μας.

Περίπου 100 Έλληνες ασθενείς, οι μισοί από τους οποίους είναι παιδιά, θα μπορούσαν να σώζονται κάθε χρόνο από μία μεταμόσχευση μυελού των οστών”.

Είναι ελάχιστοι, περίπου 15.000 οι Έλληνες εθελοντές δότες. Ελάχιστοι. Δεν αρκούν. Δεν θέλω να σου πω περισσότερα. Ξέρεις εσύ. Τα υπόλοιπα μπορείς να τα διαβάσεις στο site της “Ελπίδας”. 

Το καλύτερο δώρο για να αγαπήσεις σωστά το ποδόσφαιρο

Είναι άπειρες οι φορές που έχω πιάσει τον εαυτό μου να κοιτάζει πίσω, την εικόνα του ελληνικού ποδοσφαίρου, με αγωνία για να διαπιστώσει τι άφησε όλο αυτό που έκανε η Εθνική ομάδα το 2004, τι έδωσε η Εθνική στο ελληνικό ποδόσφαιρο με την ονειρεμένη 10ετία που συμπληρώνεται αυτό το καλοκαίρι. Τις περισσότερες φορές με πιάνει θλίψη με τη διαπίστωση ότι τίποτα δεν άλλαξε, ότι τίποτε δεν κερδίσαμε με εξαίρεση εκείνες τις ονειρεμένες στιγμές του 2004 και τις high lights στιγμές σε κάθε σημαντική νίκη και κάθε συμμετοχή σε μεγάλη διοργάνωση που κάνουμε έκτοτε. Δεν είναι όμως έτσι. Εγώ μπαίνω στο τριπάκι να ψάχνω να βρω την ποσότητα και τις κοσμογονικές αλλαγές στην βιτρίνα του ποδοσφαίρου, του επαγγελματικού. Και χάνω, όπως νομίζω αρκετοί από εσάς, το νόημα, διότι η αλλαγή που έχει συντελεστεί είναι πραγματικά κοσμογονική. Η αλλαγή στην αντίληψη, στην νοοτροπία, στα όσα μπαίνουν εδώ και μια δεκαετία στο μυαλό των πιτσιρικάδων, στην βασική τροφή με την οποία ανατρέφονται και γαλουχούνται σε σχέση με το ποδόσφαιρο και την Εθνική ομάδα. Αυτός είναι ένας πραγματικός θησαυρός, ανεκτίμητης αξίας, που παρέδωσε η Εθνική ομάδα στις νέες γενιές των Ελλήνων.

Στα χρόνια που μεγάλωνα ήμουν μέλος μιας μειονότητας ως οπαδός της Εθνικής ομάδας. Πήγαινα στις προπονήσεις του “Κ3” του Ολυμπιακού Σταδίου και ήμουν μόνος, ή ένα από μια χούφτα παιδιά που έβρισκαν νόημα να χαζεύουν τους ποδοσφαιριστές της Εθνικής. Στις παιδικές μας συζητήσεις κουβεντιάζαμε για οποιαδήποτε άλλη εθνική ομάδα πλην της ελληνικής. Στα Μουντιάλ διαλέγαμε ανάμεσα στην Βραζιλία, την Αργεντινή, την Γερμανία, την Ιταλία και όποια άλλη πλην της Ελλάδας, που δεν υπήρχε στον χάρτη.

Σήμερα οι πιτσιρικάδες, τουλάχιστον πλειοψηφικά, υποστηρίζουν την Ελλάδα, εκτιμούν την Ελλάδα, αγαπούν την Εθνική ομάδα και συχνά, για να μην πω πάντα, καμαρώνουν για την Εθνική. Αν δεν σας φαίνεται σπουδαίο, για μένα αυτή η κατάσταση είναι βγαλμένη μέσα από όνειρα των παιδικών μου χρόνων.

Τι μας άφησε το Euro 2004 και η χρυσή 10ετία; Κυρίως αυτό, την ιστορία. Μια ιστορία που έχει πολύ μεγάλο νόημα να τη διδάσκονται τα παιδιά, διότι μέσα από αυτήν παρακινούνται και εμπνέονται για να ασχοληθούν ενεργά με τον αθλητισμό και το ποδόσφαιρο, και παίρνουν μια σειρά από πολύτιμα μαθήματα ζωής και μια σπουδαία ευκαιρία να σχηματίσουν μέσα τους το αξιακό σύστημα που όλοι θα ευχόμασταν να έχουν τα σημερινά και τα αυριανά παιδιά.

Αυτή την ιστορία θα διηγηθεί το κόμικ “Μουντιαλίτος” που κυκλοφορεί από αυτή την Τρίτη 21 Ιανουαρίου και θα κυκλοφορεί κάθε μήνα μέχρι και την έναρξη του Μουντιάλ της Βραζιλίας. (αν θέλεις να μάθεις λεπτομέρειες πάτα εδώ). Η αληθινή ιστορία της Εθνικής ομάδας, εμπλουτισμένη με ένα σωρό άγνωστα ή λιγότερο γνωστά περιστατικά και μικρές ιστορίες, γραμμένη από έναν δημοσιογράφο που την ζει ως ενεργό μέλος της Εθνικής ομάδας εδώ και περίπου 15 χρόνια, τον Μιχάλη Τσαπίδη. Εναν δημοσιογράφο που έχει επιλέξει να την διηγηθεί με γλώσσα και τρόπο όχι απλώς συμβατό με τα παιδιά, αλλά ενδεδειγμένο. 

Αν θέλετε να φέρετε ένα παιδί πιο κοντά στον ομαδικό αθλητισμό, ή θέλετε να το βοηθήσετε να γνωρίσει σωστά τον καθαρό ομαδικό αθλητισμό και να πάρει τα διδάγματά του, εμπιστευθείτε αυτή την έκδοση τυφλά. Είναι το καλύτερο δώρο που μπορείτε να κάνετε στον γιο, τον ανιψιό, τον βαφτισιμιό, τον εγγονό, τον πιτσιρίκο της διπλανής πόρτας.

Εδώ και 10 χρόνια πίστευα ότι άξιζε και θα είχε μεγάλο νόημα να διηγηθεί κανείς σωστά αυτή την ιστορία, της 2004-2014 εποχής της Εθνικής ομάδας. Αυτό το κόμικ, κρίνοντας από το πρώτο τεύχος και όσα ξέρω για τον συγγραφέα του, θα άξιζε να γίνει το αναγνωστικό για ένα εκ των βασικότερων μαθημάτων που θα έπρεπε να διδάσκονται στα σχολεία του ποδοσφαίρου, τις ακαδημίες, τα αθλητικά σχολεία που θέλουν να διδάξουν και να μεταδώσουν ομαδικό αθλητισμό. Δεν υπερβάλω στο ελάχιστο.

Αυτό το κόμικ όμως δεν απευθύνεται μόνο στα μικρά παιδιά. Είναι γραμμένο για το παιδί που κρύβουμε μέσα μας όλοι οι 30+, που μεγαλώσαμε με κόμικς, αλλά και για όσους αγαπούν την Εθνική ομάδα και θέλουν να ψυχαγωγηθούν και συγχρόνως να μάθουν ή να κατανοήσουν καλύτερα πώς λειτουργούσε διαχρονικά, στην διάρκεια της 10ετίας και όχι μόνο, η Εθνική ομάδα. Είναι η χρυσή συνταγή απεικονισμένη σε κόμικ. Είναι ένα σπάνιο δώρο για όλους μας. Καλή ανάγνωση. 

Μια φορά στη ζωή μας; Όχι, το κάνουμε πολύ πιο συχνά

Ηταν μια ιδέα του Χρήστου Σωτηρακόπουλου. Την αγκάλιασαν αμέσως ο Βασίλης Παπαθεοδώρου και ο Θανάσης Ασπρούλιας, δύο δικά μας παιδιά, της αθλητικής δημοσιογραφίας που έχουν κάνει ένα τολμηρό και πολύ αξιόλογο βήμα, αυτό της έκδοσης αθλητικών βιβλίων. Η ιδέα του Χρήστου ήταν να μαζευτούμε αρκετοί αθλητικοί δημοσιογράφοι και να φτιάξουμε μια συλλογή από βιωματικές ιστορίες, δηλαδή με μια ιστορία που είχε ο καθένας μας να διηγηθεί, ένα από τα βιώματά του που το ξεχωρίζει και έχει νόημα να το μοιραστεί με ανθρώπους που αγαπούν τον αθλητισμό, για να φτιάξουμε ένα βιβλίο που θα πωληθεί με αποκλειστικό σκοπό να συγκεντρώσει χρήματα για την ενίσχυση παιδιών που την έχουν σήμερα ανάγκη. 

Στη συνάντησή μας, ένα μεσημέρι, όταν καθίσαμε καμιά 15αριά άνθρωποι σε ένα τραπέζι για να το κουβεντιάσουμε και να προβληματιστούμε δημιουργικά, έζησα μια από τις ελάχιστες τόσο καλές στιγμές που έχω ζήσει σε 20 χρόνια αθλητικής δημοσιογραφίας στους δημόσιους χώρους συναναστροφής με συναδέλφους μου. Ναι, στο γραφείο μου διαχρονικά περνούσα από καλά έως υπέροχα. Εξω από εκεί όμως πολύ σπάνια μου διδόταν η ευκαιρία να νιώσω καλά, να “καμαρώσω” για την κοινωνία των ανθρώπων αυτής της δουλειάς, και να με γεμίσει το πνεύμα μας. 

Το “Μια φορά στη ζωή μας”, το βιβλίο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις “MVPublications”, και θα το βρείτε σε όλα τα βιβλιοπωλεία, δεν είναι η πρώτη μας καλή πράξη. Ο ίδιος γνωρίζω αναρίθμητες, και τις εκτιμώ βαθύτερα ακριβώς επειδή δεν τις μοιραστήκαμε, δεν έγιναν και δεν γίνονται γνωστές, ακριβώς επειδή δεν ήταν show off. Ούτε αυτή εδώ είναι μια επίδειξη κοινωνικής ευαισθησίας από την πλευρά μας, τουλάχιστον όπως εγώ το αντιλαμβάνομαι. Παίρνει δημοσιότητα και προβολή μόνο επειδή την έχει ανάγκη προκειμένου να φέρει το προσδοκώμενο αποτέλεσμα, δηλαδή να πουλήσει πολλά αντίτυπα ώστε το μέγεθος των κερδών από αυτό να μεγιστοποιηθεί και να πάνε όλα αποκλειστικά για την ενίσχυση του “Ελπίδα”, για τα παιδιά που παλεύουν με τον καρκίνο. 

Είναι η πρώτη φορά που γράφω για ένα βιβλίο και δεν έχω διάθεση να σας γράψω λέξη σχετικά με το περιεχόμενό του. Θέλω να πιστεύω ότι θα κερδίσετε μέσα από την ανάγνωσή του. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι θα κερδίσουν όπλα για να πολεμήσουν τα παιδάκια που δίνουν την μάχη με τον καρκίνο. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο υποσχόμενο ανταποδοτικό όφελος που μπορεί να έχετε ως αναγνώστες αυτού του βιβλίου. Δεν ξέρω αν θα γίνετε πλούσιοι σε γνώση και εμπειρία όταν θα κάνετε κτήμα σας το βιβλίο. Είμαι όμως βέβαιος ότι θα γίνετε πλούσιοι σε συναισθήματα. 

Ολοι εμείς δεν κάναμε τίποτα, κυριολεκτικά. Ηταν σαν να δώσαμε μια φιάλη αίμα, δηλαδή μια σταλιά χρόνο απ' τη ζωή μας. Ολα τα “μπράβο” αξίζουν στον Βασίλη Παπαθεοδώρου και τον Θανάση Ασπρούλια. Δυο παιδιά που εργάζονται επαγγελματικά, πολύ, για να φτάσει αυτό το βιβλίο στα χέρια σας, που έβαλαν κόπο και έκαναν έξοδα για να ετοιμαστεί αυτή η έκδοση, σε αντίθεση με όλους εμάς που απλώς χαρίσαμε μια ιστορία μας και δώσαμε λίγο απ’ τον χρόνο μας για να συντάξουμε τη διήγησή της. 

Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα σχετικά με αυτό το βιβλίο, πατήστε εδώ. 

Μια συζήτηση με τον συγγραφέα του βιβλίου "Messi"

Την περασμένη Παρασκευή είχα την πολύ ενδιαφέρουσα και διδακτική εμπειρία της συνομιλίας με τον Gulliem Balague, τον αθλητικό δημοσιογράφο - συγγραφέα του βιβλίου "Messi", που κυκλοφόρησε στις 6 Δεκεμβρίου, με την άδεια της οικογένειας του Αργεντινού σούπερ σταρ για να διηγηθεί την ποδοσφαιρική και ανθρώπινη ιστορία του κορυφαίου ποδοσφαιριστή στον πλανήτη. Αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα συνομιλία μας μπορείς να τη βρεις πατώντας εδώ. 

Η αγαπημένη μου Εθνική αρχίζει τους πιο σημαντικούς αγώνες της

Είμαι πολύ ταυτισμένος με αυτή τη γενιά. Ηλικιακά, βιωματικά, επαγγελματικά. Μεγαλώναμε παράλληλα, συναναστρεφόμουν πολλούς εξ αυτών, μου μοιάζει με την τάξη μου στο σχολείο, τους συμμαθητές μου.

Χρόνια τώρα επιμένω ότι αυτά τα παιδιά, οι Πρωταθλητές Ευρώπης της Εθνικής ομάδας είναι η βαρύτερη ζωντανή κληρονομιά, όχι μόνο του ποδοσφαίρου αλλά, θα μπορούσαν να είναι, και της κοινωνίας.

Χρόνια τώρα επιμένω ότι, τώρα που στην συντριπτική πλειονότητά τους έχουν αποσυρθεί από την ενεργό δράση, πρέπει να χρησιμοποιήσουν τη δύναμη της αγάπης των Ελλήνων για αυτούς και να αναπτύξουν κοινωνική, όχι μόνο αθλητική, δράση για να δώσουν πίσω ένα μέρος της αγάπης που έχουν εδώ και μια 10ετία εισπράξει απλόχερα. Γι' αυτό και χάρηκα πολύ με την ιδέα τους να καθιερώσουν έναν ετήσιο χριστουγεννιάτικο αγώνα προκειμένου να συγκεντρώνουν χρήματα που θα μοιράζουν οι ίδιοι σε φιλανθρωπικά ιδρύματα. Και θα χαρώ πολύ αν υλοποιήσουν έστω ένα μέρος των σχεδίων και των οραμάτων τους για την καθιέρωση μιας ομάδας πρώην διεθνών ποδοσφαιριστών που αναπτύξει φιλανθρωπική και κοινωνική δραστηριότητα.

Η σοβαρή αρχή γίνεται την Δευτέρα 16 Δεκεμβρίου στη Θεσσαλονίκη, στην Τούμπα, που θα έχει τη χαρά να φιλοξενήσει την Euro 2004Εθνική ομάδα σε έναν αγώνα με αντίπαλο την μεγάλη Εθνική Ρουμανίας του Γκεόργκι Χάτζι, την πιο σημαντική Εθνική στην Ιστορία του ρουμανικού ποδοσφαίρου, με ένα σωρό λαμπερά αστέρια του παρελθόντος. Τα έσοδα από αυτόν τον φιλικό αγώνα θα διατεθούν για την ενίσχυση της ΕΛΕΠΑΠ. Μπορείς να βοηθήσεις κι εσύ, αγοράζοντας ένα εισιτήριο των 2 ευρώ από ένα κατάστημα "Γερμανός" σε όλη την Ελλάδα, από την Δευτέρα 9 Δεκεμβρίου.

Εύχομαι αυτά τα παιδιά να μην μείνουν στα λόγια, να προχωρήσουν στις πράξεις και αυτή να είναι μόνο η αρχή. Αυτά τα παιδιά είναι η μεγαλύτερη ελπίδα που δημιούργησε ποτέ του το ελληνικό ποδόσφαιρο. 

30.000+ views το "Ελλάς ολέ" της Εθνικής ομάδας

Αυτό είναι ένα video που ξεπέρασε τις 30 χιλιάδες views σε λιγότερες από 48 ώρες. Ενα από τα videos που ανέβασα στο youtube από το Βουκουρέστι, από αυτό το ταξίδι που είχα την τύχη να κάνω μαζί με την Εθνική ομάδα. Ολη αυτή την εμπειρία την μοιράστηκα με τους αναγνώστες του gazzetta και όσους μ' ακολουθούν στο twitter, σε μια προσπάθεια να φέρω τους αναγνώστες/θεατές όσο πιο κοντά στην Εθνική και σε αυτή την εμπειρία. Τούτη τη φορά δεν περιορίστηκα στα κείμενα, αλλά πρόσθεσα και εικόνες και ήχο, χάρη στην τεχνολογική εξέλιξη που δίνει σε εμάς, τους δημοσιογράφους, δυνατότητες που δεν είχαμε διανοηθεί ότι θα είχαμε ποτέ στα χέρια μας. 

Μια συζήτηση για τα σχέδια του γηπέδου της ΑΕΚ

H Lifo μου έβαλε 6 ερωτήσεις σχετικά με τις εντυπώσεις και την προοπτική που δημιούργησε για την ΑΕΚ η παρουσίαση των σχεδίων του γηπέδου που επιχειρεί να χτίσει στη Νέα Φιλαδέλφεια ο Δημήτρης Μελισσανίδης (μπορείς να βρεις το κείμενο πατώντας εδώ).

Η ΑΕΚ, που τράβηξε πολύ το ενδιαφέρον της μάζας με την είδηση της διάλυσης της ΠΑΕ και τον υποβιβασμό της στην Γ' Εθνική, με την παρουσίαση των σχεδίων του γηπέδου δεν μπήκε απλώς ψηλά στην επικαιρότητα αλλά ανέπτυξε εντυπωσιακή δυναμική στα media, όπως αυτή μετρήθηκε με όλα τα τηλεοπτικά και ψηφιακά εργαλεία. Η απήχηση των σχεδίων ήταν παραπάνω από εντυπωσιακή. 

Επιτέλους, ξυπνάμε αρκετοί

Ακόμη μια φορά η ανάγνωση αρκετών εκ των σχολίων που πόσταραν οι αναγνώστες του gazzetta.gr κάτω από ένα σημείωμά μου με τις σκέψεις που μου δημιούργησε η συμπεριφορά της υψηλής κοινωνίας του ποδοσφαίρου, η στάση του μετά την δολοφονία του Παύλου Φύσσα (πάτα εδώ για να το βρεις) με αφήνει ικανοποιημένο. Διότι υπήρξαν αρκετά σχόλια που μου δημιουργούν την αίσθηση ότι υπάρχει κόσμος που καταλαβαίνει, κόσμος που ξυπνά και που, έστω, σκέφτεται να αντιδράσει, ή τουλάχιστον να πάψει να ανέχεται, κόσμος που σκέφτεται να ενεργήσει.

Χαίρομαι πολύ για την απήχηση του κειμένου, κυρίως επειδή καταλαβαίνω ότι δεν προκαλεί απογοήτευση μόνο σε εμένα η στάση που έχει επιλέξει το ελληνικό ποδόσφαιρο, το οποίο συμπεριφέρεται σαν να μην ζει ανάμεσά μας, σαν να μην είναι μέρος της κοινωνίας, σαν να είναι κλεισμένο στη γυάλα του. 

Η δίκη για τα “στημένα”

Εκλεισα σε ένα κείμενο (πάτα εδώ για να το βρεις) τις βασικές σκέψεις μου πάνω στην εμπειρία που είχα, ως μάρτυρας, στη διάρκεια των πρώτων συνεδριάσεων του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων για την υπόθεση με τα “στημένα” ποδοσφαιρικά παιχνίδια. Για να πω, κυρίως, το αυτονόητο, δηλαδή αυτό που σήμερα μου μοιάζει αδιανόητο.  

Ζώντας στα "OTE Sport" κανάλια του ΟΤΕ TV

Καλή αθλητική σεζόν με την all sports arena του OTE TV

Το βράδυ της Κυριακής, στις 22.30 έκανε εκκίνηση στη σεζόν η “all sports arena” του OTE TV. Μαζί με τον Γιώργο Θαναηλάκη, τον Μιχάλη Τσόχο, τον Αλκη Τσαβδαρά, τον Τάσο Κολλίντζα, τον Μάνο Σπανόπουλο και όλο το αθλητικό δυναμικό του ΟΤΕ TV παρουσιάζουμε την δράση σε Αγγλία, Ισπανία, Γερμανία, Ιταλία. 

Για περίπου δύο ώρες ο τηλεθεατής είδε να περνούν μπροστά του περισσότερα από 200 γκολ. Είναι σαν να περνά μπροστά από τα μάτια σου η δράση μιας ολόκληρης αγωνιστικής του Champions League. Διότι περί αυτού πρόκειται. Με τόσα καλά ματς που κυκλοφορούν κάθε εβδομάδα σε αυτά τα πρωταθλήματα, είναι σαν να βλέπεις μια αγωνιστική Champions League ανά Σαββατοκύριακο.

Το ραντεβού μας μαζί σας θα είναι σταθερό. Θα σας περιμένουμε κάθε Κυριακή στις 22.30 για να σας παρουσιάζουμε και να αναλύουμε όσα έχουν συμβεί στα κορυφαία ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Ελπίζω να περνάτε μαζί μας όσο καλά περνάμε εμείς απολαμβάνοντας την κουβέντα για το ποδόσφαιρο.  

10.000 followers στο twitter: η παρέα μεγαλώνει

Τα λέω όλα στο video. Σας ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη!

Η επιστροφή στον αέρα του NOVAΣπορFM 94,6

Από την Δευτέρα 2 Σεπτεμβρίου επιστρέφω στον NOVAΣπορFM 94,6. Θα σας περιμένω καθημερινά στις 18.00, και θα 'μαστε παρέα μέχρι τις 20.00. Για να σκαλίζουμε την επικαιρότητα, να σκάβουμε στο βάθος της μέσα από συζητήσεις με ανθρώπους που ζουν τον αθλητισμό από μέσα. 

Η ευκαιρία που σου δίνει το gazzetta κι εσύ την καις...

Εφτιαξα ένα μικρό βίντεο για να υπογραμμίσω πόσο λάθος κάνουν όσοι χρησιμοποιούν τα comments κάτω από τα κείμενα του gazzetta για να γράψουν ή να ανταλλάξουν μπινελίκια και όχι για να συμμετέχουν σε μια αθλητική συζήτηση, να ανταλλάξουν απόψεις, να σχολιάσουν, να καυτηριάσουν, να αναλύσουν.
Ξέρω καλά πόση σημασία δίνει η "υψηλή κοινωνία" του αθλητισμού στα σχόλια, όταν αυτά δεν είναι ύβρεις και κατάρες. Γι' αυτό και θεωρώ ότι είναι κρίμα να χάνει ο αναγνώστης του gazzetta ένα τόσο μεγάλο προνόμιο. Είναι πολύ κρίμα να του δίνει βήμα λόγου ένα τόσο μεγάλο αθλητικό website κι αυτός να πετάει στα σκουπίδια μια τόσο μεγάλη ευκαιρία που έχει για να ακουστεί η φωνή του.