Την ευθύνη έχει πάντα το αφεντικό

Τα μηνύματά σας είναι πάρα πολλά. Δεν τα προλαβαίνω. Όχι επειδή μου λείπει η διάθεση να απαντήσω, αλλά επειδή έχουμε μπει στην τελική ευθεία για την έκδοση της αθλητικής εφημερίδας. Θα μπορούσα να στήσω ένα blog μόνο για να σας διηγούμαι αυτή την εμπειρία. Προτιμώ όμως να μην σας πω πολλά για το έντυπο που σχεδιάζουμε και τις ιδέες των περίπου 50 ανθρώπων που δουλεύουν ήδη για τη δημιουργία μιας νέας αθλητικής εφημερίδας.


Ακολουθώ τον προβληματισμό των ΑΕΚτσήδων για την εξέλιξη της σεζόν. Και σχολιάζω: την ευθύνη έχει πάντα αυτός που κάνει τις επιλογές, το αφεντικό.



Για να απαντήσω σε όσα με ρωτούν φίλοι του Παναθηναϊκού, μεταφέρω την εκτίμηση ενός Πορτογάλου αθλητικού συντάκτη: το πιο ενδιαφέρον διάστημα στην παρατήρηση της δουλειάς του Πεσέιρο είναι το φινάλε μιας σεζόν. Διότι του έχει συμβεί να χύνει στο τέλος την καρδάρα.


Στα σχόλια για την ποιότητα του θεάματος που παρουσιάζει ο Ολυμπιακός, το δικό μου σχόλιο είναι παρόμοιο με αυτό για την ΑΕΚ: την ευθύνη έχει πάντα το αφεντικό. Αυτό κάνει τις επιλογές, με πρώτη και βασικότερη αυτή του προπονητή.

Και επειδή τούτη την εβδομάδα είχα την έκπληξη να διαβάσω δύο ΠΑΟΚτσήδικα μηνύματα, επαναλαμβάνω: ο Σάντος δεν περίμενε αυτή τη νίκη για να βαφτιστεί καλός προπονητής. Ούτε ο Μπάγεβιτς αυτή την ήττα για να χαρακτηριστεί μέτριος ή κακός. Το ποδόσφαιρο δεν είναι τέχνη της μιας Κυριακής.

Ο κίνδυνος επανάληψης του λάθους

Πόσα λάθη έκανε η ΑΕΚ με τον Λορένσο Σέρα Φερέρ; Δυσκολεύομαι να τα μετρήσω.
Το κακό για την ΑΕΚ είναι ότι η ζημιά που της δημιούργησε η συνεργασία με τον Ισπανό είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτή που υπέστη το επαγγελματικό προφίλ του Φερέρ.

Η ΑΕΚ τον έκανε Βενγκέρ και του έδωσε όλες τις αρμοδιότητες. Και τώρα θα της πάρει χρόνο να στήσει και να εξελίξει το δίκτυο παρακολούθησης και εντοπισμού ποδοσφαιριστών.

Η ΑΕΚ του εμπιστεύθηκε την εξέλιξη των πιτσιρικάδων της. Και τώρα πρέπει να ασχοληθεί πολύ για να μην κάψει όσους έκαιγε ο Ισπανός.

Η απόλυσή του δεν είναι εγγύηση επίλυσης των προβλημάτων της. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται ο μεγαλύτερος κίνδυνος που αντιμετωπίζει πλέον η ΑΕΚ: να διορθώσει το λάθος με ένα ακόμη λάθος.

Λάθος μεγάλο αποδείχθηκε η πρόωρη επέκταση του συμβολαίου του Φερέρ. Και τώρα θα το πληρώσει ακριβά το κόστος η ΑΕΚ. Όχι μόνο οικονομικά. Διότι ο Σέρα θα μιλήσει. Και θα πλήξει το προφίλ της ΑΕΚ. Όχι στην Ελλάδα. Εξω.

Στη διάρκεια των επόμενων ημερών θα διαπιστώσουμε αν ο Νικολαΐδης ήταν προετοιμασμένος για αυτή την εξέλιξη. Αν δεν ήταν, δηλαδή αν διορθώσει το λάθος του με ένα ακόμη λάθος, η ΑΕΚ δεν θα χάσει μόνο την τρέχουσα σεζόν. Θα χάσει και την επόμενη. Αυτό θα της συμβεί αν τώρα επιλεγεί και προσληφθεί υπό την πίεση του χρόνου και του κόσμου ένας προπονητής με κλειστό πολυετές συμβόλαιο.

Ο Φερέρ, ο Πεσέιρο, η διαιτησία...

Προσπαθώ να απαντώ στις ερωτήσεις σας. Εδώ ξεχωρίζω τις πιο δημοφιλής που έχω δεχθεί τις τελευταίες ημέρες στα μηνύματά σας.

Ναι, συμφωνώ ότι πλέον ο Σέρα Φερέρ δεν μπορεί να προσφέρει στην ΑΕΚ. Σιχαίνομαι το «τα ‘λεγα». Χαίρομαι όμως που οι περισσότεροι επισημαίνετε την αμφιβολία που διατύπωνα από πέρσι. Και χαίρομαι πολύ επειδή ορισμένοι από εσάς που σήμερα στέλνετε μηνύματα θυμάστε ότι μου στέλνατε και τον καιρό εκείνο για να παραπονεθείτε ότι είμαι πολύ αυστηρός με τον Ισπανό. Αναγνωρίστε στον αθλητικό συντάκτη το δικαίωμα να αμφιβάλει με τεκμηρίωση της αμφιβολίας.

Δεν νομίζω ότι υπάρχουν πολλοί που ικανοποιούνται με την ποιότητα του θεάματος που προσφέρει ο Παναθηναϊκός. Υπάρχει όμως σχέδιο. Πολύ ορατό. Και επειδή το σχέδιο δείχνει σήμερα αποτελεσματικό, ο σχεδιαστής δικαιούται να ισχυρίζεται ότι μπορεί να το εξελίξει αν του προσφέρουν τα κατάλληλα εργαλεία. Ναι, πολύ καλά θυμάστε ότι από την αρχή της σεζόν έγραφα ότι ο Ζοσέ Πεσέιρο είναι ένας καλά διαβασμένος, όχι αδιάφορος προπονητής. Αρχίζει να μου δημιουργεί την περιέργεια να τον δω να λειτουργεί σε μια ομάδα, αφού προηγουμένως έχει ενεργώς συμμετάσχει στον σχηματισμό του ρόστερ της.

Δεν αντέχω τις συζητήσεις για τη διαιτησία. Ούτε τη συμμετοχή σε προβληματισμούς για την αλλαγή που δεν έρχεται. Η κατάσταση δεν αλλάζει επειδή ουδείς θέλει να την αλλάξει. Είναι τόσο απλό και τόσο τραγικό. Μη μου ζητάτε απάντηση σε ερωτήσεις τύπου «ήταν πέναλτι;», «ήταν οφσάιντ;». Εχω το ίδιο καλή όραση με εσάς, την ίδια γνώση των κανονισμών. Και σιχαίνομαι όσο και εσείς τύπους που νομίζουν ότι μπορούν να παίζουν με τη νοημοσύνη μου…

Ελλάδα, πρωταθλήτρια Ευρώπης στο ποδόσφαιρο

Στήνοντας αφτί στις συζητήσεις των ποδοσφαιριστών, στη διάρκεια της παραμονής τους στην Κύπρο για τα αγωνιστικά τεστ της Εθνικής, ο παρατηρητής θα κατέληγε σε δύο συμπεράσματα: πικραίνονται αφάνταστα στη διάρκεια μιας κουβέντας για την κατάσταση του ελληνικού ποδοσφαίρου, το πρόσωπό τους φωτίζει κάθε φορά που συζητούν για τις δυνατότητες της Εθνικής και την προοπτική καλής πορείας στο Euro 2008.

Όταν στέκονται μπροστά από μικρόφωνα και κάμερες, οι ποδοσφαιριστές σιδερώνουν τον λόγο τους. Οι περισσότεροι δεν σκέφτονται καν να μιλήσουν ανοιχτά. Να πουν στη δημόσια συζήτηση όσα λένε μεταξύ τους. Γιατί; «Για να μην μπλέξω. Υπάρχει λόγος να μπλέκω, να επιτρέπω στον καθένα να με πιάνει στο στόμα και το πληκτρολόγιό του και να βγάζει χολή;», απαντούν.

Ποιος φταίει γι’ αυτό; Ποιος έχει υποχρεώσει τους ποδοσφαιριστές να λογοκρίνονται στα όρια της φίμωσης; Πρώτοι από όλους εμείς, οι αθλητικοί συντάκτες.

Την ώρα του αποχαιρετισμού, στο «Ελ. Βενιζέλος», οι ντόπιοι εύχονταν σήμερα στους ξένους, αυτούς που παίζουν έξω, «καλό ταξίδι». Τι εύχονταν οι ξένοι στους ντόπιους; «Καλό κουράγιο». Μαζί με μια συμβουλή: «Μην ασχολείσαι, μην τρελαίνεσαι. Παίξε τη μπάλα σου, Euro έρχεται, να πάμε καλά και να φύγεις κι εσύ έξω».

Κάποτε οι ποδοσφαιριστές επεδίωκαν την μετανάστευση πρώτα και πριν απ’ όλα για τα παραπάνω χρήματα. Σήμερα οι διαφορές στο οικονομικό σπάνια είναι τόσο μεγάλες. Το βασικό κίνητρο είναι άλλο. «Να ηρεμήσω, να απολαύσω το παιχνίδι, να φύγω από τη μιζέρια και τη γκρίνια, να σταματήσω να μιλάω για διαιτησία και παρασκήνιο, να παίξω σε γήπεδα της προκοπής, να μη φοβάμαι μην μου σπάσουν το αυτοκίνητο». Ελληνικό ποδόσφαιρο 2008. Ελλάδα, πρωταθλήτρια Ευρώπης 2004…

ΚΕΔ: Σώζει την τιμή του ποδοσφαίρου…

Η 4η Φεβρουαρίου 2008 θα γιορτάζεται από τις γενιές του μέλλοντος ως η επέτειος εξυγίανσης της ελληνικής διαιτησίας και επίλυσης όλων των προβλημάτων που ταλαιπώρησαν επί δεκαετίες το ποδόσφαιρο.

Οι σημερινές γενιές γίνονται μάρτυρες μιας ιστορικής πράξης, την οποία θα διηγούνται στο μέλλον με καμάρι. Θα γεμίσουν ικανοποίηση κάθε φορά που θα μιλούν για την ημέρα που η Κεντρική Επιτροπή Διαιτησίας αποφάσισε να βάλει βαθιά το μαχαίρι, να το φτάσει μέχρι το κόκαλο.

Με μεγάλη γενναιότητα η Κεντρικής Επιτροπής Διαιτησίας της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας αποφάσισε να θέσει εκτός πινάκων διαιτησίας τον διαιτητή Θεόφιλο Φωτιάδη (ΣΔΠ Θεσσαλονίκης). Στη σχετική ανακοίνωση δεν αναφέρεται αν ο Φωτιάδης θα τιμηθεί με πλακέτα για τη χθεσινή προσφορά του προς το ελληνικό ποδόσφαιρο. Δεν έγινε γνωστό ούτε αν θα του απονεμηθεί το βραβείο για το ρεκόρ των τριών πνιγμένων πέναλτι.

Η γενναιότητα της ΚΕΔ δεν σταματά εκεί. Αποφάσιε να υποβιβάσει στη Β’ Εθνική τον διαιτητή Κωνσταντίνο Παπασταμάτη (ΣΔΠ Αθηνών), για να πάρει το πρωτάθλημα της Β’ Εθνικής λίγη από τη λάμψη της SuperLeague.

Το εξοργιστικό με αυτούς τους τύπους στην ΚΕΔ και την ΕΠΟ δεν είναι ότι μας κοροϊδεύουν. Είναι ότι προσποιούνται πως δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι έχουμε καταλάβει χρόνια τώρα ότι μας κοροϊδεύουν. Επιμένουν να νομίζουν ότι μπορούν να κοροϊδεύουν πολύ κόσμο για πολύ καιρό…

Τα «ψώνια» των διεκδικητών

Χαίρομαι πάρα πολύ να κάνουμε πιο ζωντανό τον διάλογό μας σε αυτό το blog. Προσπαθώ να απαντώ προσωπικά σε καθέναν από εσάς. Επιλέγω όμως ορισμένα μηνύματα, αυτά με τις πιο συχνές ερωτήσεις ή τοποθετήσεις και τα «κρεμάω» μαζί με το σχόλιο ή την απάντησή μου ώστε να καλύπτω όσο το δυνατόν περισσότερους από εσάς που επικοινωνείτε μαζί μου.

Ο Σωτήρης, επισκέπτης του blog, σημειώνει: «Παναθηναικός και ΑΕΚ φρόντισαν να ενισχυθούν και οι δυο με επιθετικούς, λησμονώντας ότι για να φτάσει η μπάλα στην επίθεση χρειάζεται το κατάλληλο κέντρο. Ο Παναθηναικός εμφανίζει έντονο πρόβλημα στην ανάπτυξη και παρόλο που η απόκτηση του Σπυρόπουλου βοήθα το αριστερό άκρο θεωρώ ότι ήταν επιτακτική η απόκτηση ενός η δυο χαφ που θα έδιναν ταχύτητα στο δεξιό άκρο και κάθετες μπαλιές που τόσο λείπουν ώστε να μπορεί να διασπά κλειστές άμυνες .

Από την άλλη ο Φερέρ κοντεύει να μας τρελάνει με την επιλογή, όταν δεν αγωνίζεται ο Ζήκος, να βάζει μπροστά στους κόφτες τον Τόζερ και πιο μπροστά τον Ενσαλίβα. Είναι κατά την γνώμη μου απαράδεκτο αυτό, διότι και ο Ούγγρος παίκτης χάνεται και η ομάδα ζημιώνεται κυρίως ανασταλτικά.

Δυστυχώς αντί να πάρει ένα κλασικό κόφτη ώστε να βοηθήσει προς το παρόν και κατόπιν να αντικαταστήσει τον Ζήκο πήρε δυο φόρ. Η μόνη ομάδα που ενισχύθηκε ουσιαστικά στη μεσαία γραμμή είναι ο Ολυμπιακός με τον Μπελούτσι. Και αυτή η μεταγραφή ίσως να κάνει και την διαφορά στο δρόμο για τον τίτλο».

Οι απόψεις μου; Η ΑΕΚ έπρεπε να αποκτήσει κεντρικό αμυντικό, διότι ο Φερέρ δεν έχει καμιά εγγύηση ότι ο Δέλλας θα «σηκώσει» όλα τα παιχνίδια. Ο Ζεράλντο Αλβες είναι αμυντικός «περιορισμένης ευθύνης». Πίσω από Δέλλα και Παπασταθόπουλο υπάρχουν μόνο λύσεις ανάγκης (Ενσαλίβα, Ζήκος). Και για τον Φερέρ δεν υπάρχει Ασκάρατε. Παίρνει μεγάλο ρίσκο ο Ισπανός που πηγαίνει δίχως τρίτο κεντρικό αμυντικό επιπέδου, δίχως δεύτερο δεξί μπακ.

Ο Παναθηναϊκός κάλυψε μια σημαντική αδυναμία (απόκτηση Σπυρόπουλου), αλλά δεν αγόρασε κάθετη πάσα. Και αυτή θα του λείψει πολύ αν ο Γκονζάλες δεν φτάσει σε χρόνο dt στο επίπεδο που βρισκόταν πριν από τον τραυματισμό του.

Από τον Ολυμπιακό περίμενα κάτι παραπάνω σε αυτή τη μεταγραφική περίοδο. Έναν δημιουργικό χαφ για τον άξονα και έναν ακόμη παίκτη – επιλογή 11αδας για την επίθεση. Αν όμως σταθεί τυχερός και δεν έχει τραυματισμούς, μπορεί να φτάσει μέχρι τον τερματισμό δίχως να πληρώσει την έλλειψη μεγάλου αριθμού ενδεκαδάτων ποδοσφαιριστών.

Δεν θα φταίει μόνο η διαιτησία…

Ενας επισκέπτης του blog, ο Παναγιώτης μοιράστηκε μαζί του τον προβληματισμό του για τον σχεδιασμό της ΑΕΚ στις μεταγραφές. Μετά τη διαπίστωση ότι η ΑΕΚ είχε ανάγκη σε αυτή τη μεταγραφική περίοδο να ενισχυθεί ποιοτικά για να αποκτήσει μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση στην προσπάθεια που κάνει για να τερματίσει πρώτη, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η ομάδα που υποστηρίζει ρισκάρει να χάσει μια μεγάλη ευκαιρία που της παρουσιάστηκε. Συμφωνώ.

Τις τελευταίες ημέρες τα μέλη της κοινωνίας της ΑΕΚ αναπτύσσουν στις κουβέντες τον προβληματισμό σχετικά με την απόδοση των διαιτητών στο υπόλοιπο του πρωταθλήματος. Είναι λογικό να κάνουν αυτή την κουβέντα οι ποδοσφαιριστές. Κάπου εκεί όμως αρχίζει να δημιουργείται ο κίνδυνος: να εμφανίσει η ΑΕΚ τα συμπτώματα της ασθένειας που τόσο την ταλαιπώρησε πολύ από τα μέσα της περασμένης 10ετίας μέχρι και το 2004.

Μέσα από τα μηνύματα των ΑΕΚτσήδων στο email μου και από αυτά που αντιλαμβάνομαι σχετικά με τη στάση τους στην εξέδρα, στα ραδιόφωνα και τα forums φτάνω στο συμπέρασμα ότι η σεζόν είναι οριακής σημασίας.

Το πιο εύκολο για την ΑΕΚ θα είναι να σκέπτεται από τώρα να τα ρίξει στη διαιτησία. Είναι πολύ πιθανό να τερματίσει γεμάτη δικαιολογημένα παράπονα. Δεν είναι δυνατόν όμως αυτά να απαλλάξουν τους πρωταγωνιστές από την ευθύνη. Η ΑΕΚ έχει μπροστά της την τελευταία μεγάλη ευκαιρία να κατακτήσει το πρωτάθλημα. Το σκεπτικό αυτής της εκτίμησης θα το αναλύσω προσεχώς.

Αν δεν τα καταφέρει, δεν θα φταίνε μόνο οι κακοί διαιτητές. Θα φταίνε και πολλά από τα πρόσωπα, από τους πρωταγωνιστές. Και αυτή η ανάλυση θα γίνει στον καιρό της. Προς το παρόν μια υποσημείωση: μου προκαλεί απορία η επιλογή ανθρώπων που έχουν χρηματοδοτήσει την ΑΕΚ στη διάρκεια 3,5 ετών γεμάτων δυσκολίες να μην κινούνται γενναιόδωρα στην πιο κρίσιμη στιγμή. Αν η ΑΕΚ προδοθεί από την ποιότητά της και όχι από τους διαιτητές, η ιστορία θα γράψει ότι οι «χορηγοί» του κλαμπ αδίκησαν την προσπάθειά τους.

Όχι μόνο επειδή δεν έδωσαν σε αυτή τη μεταγραφική περίοδο την ώθηση που χρειαζόταν η ομάδα για να τερματίσει πρώτη, αλλά και επειδή ξεκίνησαν λάθος τη σεζόν. Εδωσαν την εντύπωση ότι νοιάζονται μόνο για τον τίτλο. Και επειδή η σεζόν τελειώνει χωρίς έργα για προπονητικό κέντρο και γήπεδο, χωρίς νέα ταλέντα που αναδείχθηκαν, αν τελειώσει χωρίς τίτλο, το dvd της ΑΕΚ για την περίοδο 2007-’08 θα έχει εξώφυλλο το «μια τρύπα στο νερό». Κι αυτό το θέμα χρειάζεται ανάλυση. Υπομονή. Ετοιμάζουμε μια καλή εφημερίδα…

Δεύτερη ευκαιρία για το στοίχημα

Το περασμένο καλοκαίρι, τον καιρό των πρώτων προπονήσεων κατά την επιστροφή στον Παναθηναϊκό, ο Γιώργος Καραγκούνης έβαζε στοιχήματα. Ένα από αυτά ήταν ο Βαγγέλης Μάντζιος. Ο πρωταγωνιστής πολλών συζητήσεων που έκαναν οι ποδοσφαιριστές της Εθνικής ομάδας, κάθε φορά που ερχόταν οι κουβέντα σε Ελληνες που αξίζουν μια ευκαιρία να παίξουν σε καλύτερο πρωτάθλημα.

Το στοίχημα για τον Μάντζιο, σύμφωνα με τη γνώμη των ειδικών, δηλαδή των ποδοσφαιριστών, ήταν ανέκαθεν να σταθεροποιήσει την απόδοση στο υψηλό επίπεδο. Ο Καραγκούνης ήταν σίγουρος ότι θα τον βοηθούσε να το επιτύχει. Και οι κουβέντες τελείωναν με την υπόθεση «αν ο Μάντζιος αποκτήσει διάρκεια θα παίξει σε μεγάλη ευρωπαϊκή ομάδα».

Ο Καραγκούνης δεν είναι τρελός. Ούτε άσχετος. Η εκτίμηση που κάνει για τον Μάντζιο βρίσκει πολλούς υποστηρικτές στην κοινωνία των ποδοσφαιριστών που αγωνίζονται σε υψηλό επίπεδο. Η «τυπάρα» έχασε το στοίχημα. Ο Μάντζιος έχει μια ακόμη ευκαιρία να το κερδίσει. Παίρνει την ευκαιρία να παίξει έξω. Μεγάλη ευκαιρία, επειδή πάει να παίξει στο πρωτάθλημα που η τεχνική κάνει τη διαφορά. Δεν είναι δύσκολο να ζήσουμε ένα νέο φαινόμενο Γκέκα. Να τα βάζει δηλαδή ο Ελληνας επιθετικός και να αρχίσουμε να τα βάζουμε με τον Παναθηναϊκό που δεν τον κράτησε.

Σε αυτή την υπόθεση όμως ουδείς θα μπορεί να χρεώσει στον Παναθηναϊκό ευθύνη επειδή δεν επέμεινε στον Μάντζιο. Το έκανε. Ο Μάντζιος αδίκησε τον εαυτό του. Το «φύγε εσύ, έλα εσύ» στον πάγκο του Παναθηναϊκού είναι μεγάλο ελαφρυντικό. Δεν δικαιολογεί όμως το pause που πάτησε στην εξέλιξή του ο διεθνής επιθετικός. Στα 25 του κάνει, έστω δοκιμαστικά, το βήμα. Αν χάσει και αυτή την ευκαιρία, η κουβέντα με τον καθρέφτη του θα καταλήγει σε αναστεναγμούς. Διότι θα έχει φύγει από την γκάμα των δικαιολογιών το «φταίει το κλίμα στον Παναθηναϊκό». Αν κερδίσει το στοίχημα, η Εθνική θα έχει κερδίσει έναν εκ των καλύτερων σύγχρονων επιθετικών. Διότι στην καλή του μέρα τέτοιος είναι ο Μάντζιος.

Η "εξαφάνισή" μου και η νέα εφημερίδα

Ζητώ συγγνώμη που δεν βρίσκω τον χρόνο για να απαντώ ξεχωριστά στις ερωτήσεις σας. Με κολακεύει αφάνταστα το ενδιαφέρον που δείχνετε σε ανθρώπινο και επαγγελματικό επίπεδο για μένα.

Εχω αφοσιωθεί στην προετοιμασία της αθλητικής εφημερίδας του ΔΟΛ, η οποία πρόκειται σύντομα να κυκλοφορήσει. Αυτός είναι ο λόγος της «εξαφάνισής» μου. Δεν ήταν δική μου επιλογή να σταματήσω τις εκπομπές στον Σπορ FM. Ηταν επιλογή των ιδιοκτητών, την οποία σεβάστηκα. Από τη στιγμή που ανακοίνωσα την αποχώρησή μου από τη SportDay θεώρησαν ότι έπρεπε να αποχωρήσω και από τον Σπορ FM. Και έτσι έγινε.

Η επιστροφή στο μικρόφωνο είναι μια από τις επιθυμίες μου. Την ημέρα που θα γνωρίζω πότε θα γίνει και σε ποια συχνότητα, οι επισκέπτες αυτού του blog θα είστε οι πρώτοι που θα μάθετε τα νέα μου. Προς το παρόν δεν γράφω σε κάποια εφημερίδα. Για λίγο καιρό ακόμη θα με βρίσκετε μόνο εδώ.

Δεν θέλω να σας πω για την ώρα πολλά για τη νέα εφημερίδα. Σύντομα θα μάθετε τα ονόματα των συνεργατών μου και των δημοσιογράφων που εργάζονται ή πρόκειται σύντομα να ξεκινήσουν τη συνεργασία μαζί μας. Εχω την πίστη ότι σε αυτή την εφημερίδα θα συναντήσετε πολλούς δημοσιογράφους που εμπιστεύεστε.

Η βασική μου ανησυχία είναι να «κρεμάσουμε» στο περίπτερο μια εφημερίδα που θα ικανοποιεί τις ανάγκες, την αισθητική, την κουλτούρα σας, θα σας εκφράζει και θα γίνει η καλύτερη αθλητική παρέα σας. Δουλεύουμε με αυτή την ανησυχία τους τελευταίους τρεις μήνες. Λίγη υπομονή ακόμη. Αξίζει τον κόπο, για να σας προσφέρουμε ένα πολύ αξιόλογο έντυπο.

Το κόστος της αλήθειας

Η αλήθεια έχει κόστος. Και ο Φερνάντο Σάντος το πληρώνει. Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους, λένε. Στην περίπτωση της σχέσης του Πορτογάλου προπονητή με την κοινωνία των ΠΑΟκτσήδων όμως το γνωμικό δεν βρίσκει εφαρμογή. Οι φίλοι του ΠΑΟΚ μένουν με την ανάμνηση της μεγάλης ομάδας του παρελθόντος. Βλέπουν ότι η σημερινή δεν είναι η ομάδα των αναμνήσεών τους. Δεν θέλουν όμως να το ακούν. Ξέρουν καλά ότι οι σαρδέλες δεν είναι αστακοί. Δεν θέλουν όμως να το σκέφτονται. Ούτε να το αποδεχθούν…

Ο Σάντος πλήρωσε στον Παναθηναϊκό πολύ ακριβά την επιλογή του να μην πει από την αρχή όλη την αλήθεια. Στην ΑΕΚ πλήρωσε την ιδέα να επιμείνει στις επαγγελματικές νίκες και να αρνηθεί το θέαμα, το οποίο θυσίασε για να μαζέψει βαθμούς. Στον ΠΑΟΚ δεν θα έπρεπε να πληρώσει τίποτα. Είναι πολυτέλεια για την σημερινή κατάσταση του κλαμπ. Η απώλεια μνήμης όμως είναι ελληνική. Και αν ο Θοδωρής Ζαγοράκης δεν προλάβει, το κακό θα γίνει. Κι ο ΠΑΟΚ, που προσπαθεί να κάνει μισό βήμα προς τα εμπρός σε νοοτροπία, οργάνωση και λειτουργία, θα κάνει άλμα προς τα πίσω…

Ο "Βγενό", ο Σέρα και ο Σπυρόπουλος

Οι υποχρεώσεις μου αφήνουν όλο και λιγότερο διαθέσιμο χρόνο. Οι ερωτήσεις σας πολλές. Προσπαθώ να δίνω απαντήσεις στις περισσότερες. Ορισμένες είναι κοινές. Χαίρομαι να ζητάτε την άποψή μου. Τη δίνω για ορισμένα από τα ζητήματα των ημερών.

Υπόθεση «Βγενόπουλος»: Δεν έχω καταλήξει σε συμπέρασμα. Δεν κρύβω ότι μου έχει προκαλέσει μεγάλη εντύπωση η σειρά των γεγονότων. Η συνέντευξη στο «Τριφύλλι», η ανακοίνωση μετά το ματς του κυπέλλου. Δεν νομίζω ότι έχουμε μάθει όλη την αλήθεια. Και γι’ αυτό δεν βιάζομαι να εκτιμήσω την κατάληξη αυτής της ενδιαφέρουσας υπόθεσης. Τα μάτια μου έχουν δει πολλά παρόμοια έργα, στη διάρκεια των ετών που κάλυπτα το ρεπορτάζ της ΑΕΚ. Αυτή η κίνηση πρέπει να περάσει από πολλά φίλτρα προτού κριθεί με ασφάλεια.


Υπόθεση «Σάνι»: Θεωρώ αδιανόητο η ΑΕΚ του 2008 να συζητά τη χρησιμότητα του 5μηνου δανεισμού ενός ποδοσφαιριστή που δεν έχει προδιαγραφές που να δικαιολογούν την προσμονή να βοηθήσει την ομάδα να πετύχει τον φετινό στόχο της. Θα ήταν μεγάλο πισωγύρισμα η απόκτηση ενός 19χρονου με δανεισμό δίχως προσιτή οψιόν αγοράς. Η εντύπωσή μου είναι ότι η ΑΕΚ έχει χάσει τον προσανατολισμό της στις μεταγραφές. Και απορώ: είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό σε έναν μάνατζερ (Φερέρ), που έχει αναλάβει το θέμα των μεταγραφών από τον Φεβρουάριο του 2007; Οι μέχρι σήμερα κινήσεις της ΑΕΚ στην χειμερινή μεταγραφική περίοδο δεν προδίδουν άρτια προετοιμασία.


Υπόθεση «Σπυρόπουλος»: Μου κάνει εντύπωση το επικοινωνιακό σφάλμα του Ολυμπιακού. Χρεώνεται ήττα σε μια υπόθεση, την οποία είχε εγκαταλείψει προτού ο Παναθηναϊκός κάνει δικό του τον αριστερό μπακ του Πανιωνίου. Το χρεώνεται επειδή οι εφημερίδες είχαν βάψει σήμερα κόκκινο τον Σπυρόπουλο. Οι εφημερίδες το έκαναν επειδή σε αυτή την εκτίμηση τις οδήγησαν οι πηγές τους, οι οποίες ήσαν μέχρι χθες αξιόπιστες.
Εχω καλή γνώμη για το Νίκο Σπυρόπουλο. Εκτιμώ ότι θα έκανε μεγάλο λάθος αν έμενε στον Πανιώνιο. Οι προδιαγραφές του επιτρέπουν την πρόβλεψη ότι θα γίνει ο κορυφαίος Ελληνας της γενιάς του στη θέση του αριστερού μπακ χαφ. Ο Παναθηναϊκός χρειαζόταν πολύ έναν παίκτη με αυτά τα χαρακτηριστικά. Τον πληρώνει όμως πολύ ακριβά.

Μια ακόμη κίνηση μεγάλου προπονητή

Σε μια κουβέντα με έναν βαθύ γνώστη του μπάσκετ και τακτικού παρατηρητή του Ζέλικο Ομπράντοβιτς αντιλήφθηκα ότι ο προπονητής του Παναθηναϊκού δεν ήταν ποτέ fan του Νικολά Πρκάτσιν. Κυκλοφορούν αρκετοί που υποστηρίζουν ότι έχουν ακούσει τον Ομπράντοβιτς να χαρακτηρίζει loser τον Κροάτη σέντερ. Και αρκετοί που έχουν σχηματίσει την εντύπωση ότι στον Ομπράντοβιτς δεν αρέσει καθόλου και μόνο επειδή είναι Κροάτης.

Υπάρχει και η κοινή λογική. Αυτή που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι αν του γυάλιζε ο Ομπράντοβιτς θα είχε επιχειρήσει να πάρει τον Πρκάτσιν προτού φτάσει αυτός στα 33 χρόνια του. Και θα είχε επιχειρήσει να τον αγοράσει, όχι να τον δανειστεί.

Ο Ομπράντοβιτς δεν τρελαινόταν ποτέ για τον Πρκάτσιν. Και τώρα τον φέρνει στον Παναθηναϊκό. Εκρινε ότι τον χρειάστηκε; Τον παίρνει.

Γραπτές εγγυήσεις δεν κυκλοφορούν στον αθλητισμό για την επιτυχία μιας μεταγραφής. Ο προπονητής του Παναθηναϊκού όμως εξηγεί με μια ακόμη πράξη τις επιτυχίες του. Αυτό το προτέρημα είναι της κατηγορίας «top level». Είναι ένα από αυτά που κάνουν έναν προπονητή μεγάλο.

Γνωρίζω μόνο δύο προπονητές που έχουν δείξει με πράξεις, σε κάποια εποχή της καριέρας τους, ότι ήξεραν να βάζουν το συμφέρον της ομάδας πάνω από συμπάθειες, αδυναμίες και αισθήματα. Ο ένας πήρε τους περισσότερους τίτλους στην Ελλάδα στο ποδόσφαιρο την τελευταία 20ετία. Ο άλλος σήκωσε το πρωτάθλημα Ευρώπης στην Πορτογαλία.

Ανάγνωση και ερμηνεία της συμπεριφοράς του Μπάγεβιτς

Η πιο ενδιαφέρουσα ερώτηση από αυτές που δέχθηκα χθες και σήμερα στα μηνύματά σας είχε πρωταγωνιστή τον Ντούσαν Μπάγεβιτς. «Γιατί έφυγε από τη συνέντευξη Τύπου;», «δικαιολογεί ο χαρακτήρας του τέτοια αντίδραση;», «σημαίνει κάτι για το μέλλον της σχέσης του με τον Αρη αυτή η αποχώρηση;», είναι οι σχετικές ερωτήσεις που δέχθηκα. Απαντώ σύντομα κι απλά:

Οι διοικούντες τον Αρη δεν σχημάτισαν την εντύπωση ότι κάτι τρέχει με τον Μπάγεβιτς, δηλαδή ότι αυτό ήταν ένα σημάδι αποχώρησης. Στη θέση τους δεν θα βιαζόμουν να σχηματίσω εντύπωση.

Ο χαρακτήρας δικαιολογεί την αντίδραση. Την δικαιολογούν και τα χρόνια που περνούν. Δεν έχει πια την υπομονή που είχε στα 40 του. Χάνει την ψυχραιμία, ανεβάζει θερμοκρασία όσο εύκολα του συνέβαινε στη διάρκεια της δεύτερης δεκαετίας της ζωής του. Και προσέχει περισσότερο τον εαυτό του από όσο πρόσεχε τον 40αρη Μπάγεβιτς. Προσέχει και το «φαίνεσθαι», προσέχει και την υγεία του. Προφυλάσσεται.

Στα 15 χρόνια που γνωρίζω προπονητές έχω διαβάσει αρκετές προσωπικότητας. Ο Μπάγεβιτς είναι αυτός που παρατήρησα περισσότερο. Και ο πιο δυσανάγνωστος. Ακόμη και σήμερα, περίπου 15 χρόνια μετά, δεν είμαι βέβαιος ότι είναι δυνατό κανείς να διαβάσει σωστά τις κινήσεις του. Καμιά φορά άλλωστε δεν τα καταφέρνει ούτε ο ίδιος.

Κάνει τον Κόκκαλη να χαμογελά

Το περασμένο καλοκαίρι ο προπονητής και οι διοικούντες τον Ολυμπιακό προβληματίστηκαν πολύ πάνω στο topic «τερματοφύλακας». Δεν έβρισκαν εύκολα την απάντηση στην ερώτηση «πώς να χειριστούμε το ζήτημα του δεύτερου τερματοφύλακα». Ηθελαν να αποκτήσουν έναν γκολκίπερ με προδιαγραφές να γίνει πρώτος, αλλά δεν ήθελαν να διαταράξουν την ψυχική κατάσταση του Αντώνη Νικοπολίδη.

Η απόφαση ανήκε στον Σωκράτη Κόκκαλη. Δεν αποκτήθηκε τερματοφύλακας με ονοματεπώνυμο – δικαίωμα απαίτησης να φορέσει γάντια βασικού. Για να μην πέσει ψυχολογικά ο Αντώνης.

Με αυτά που βλέπει από τον Νικοπολίδη, ο πρόεδρος του Ολυμπιακού προφανώς χαμογελά πλατιά. Τουλάχιστον προς το παρόν. Και όσοι είχαμε εκτιμήσει το περασμένο καλοκαίρι (κι ήμασταν πολλοί αυτοί…) ότι ο Νικοπολίδης δεν είχε άλλη χρονιά σε υψηλό επίπεδο οφείλουμε να τον χειροκροτήσουμε και να αναγνωρίσουμε στον καλύτερο σύγχρονο Ελληνα τερματοφύλακα ότι ήξερε καλύτερα από όλους μας τον εαυτό του τον καιρό που αποφάσιζε να συνεχίσει.

Η εξέλιξη ενός ταλέντου

Περίπου 4 χρόνια πίσω. Σε μια προπόνηση της Μονακό στο «Λουι ΙΙ», παραμονή αγώνα με την ΑΕΚ για το Τσάμπιονς Λιγκ, οι Ελληνες δημοσιογράφοι ανακαλύπτουμε τον Εμανουελ Αντεμπαγιόρ. Ενα ψηλόλιγνο επιθετικό, κάτι σαν τον Ελ Χατζί Ντιούφ, τον επιθετικό από τη Σενεγάλη που ανήκει, δίχως να παίζει, στην ΑΕΚ.

Ο Αντεμπαγιόρ μας βγάζει τα μάτια στο δίτερμα. Μας υποχρεώνει να ρωτήσουμε γι’ αυτόν. Οι Γάλλοι δημοσιογράφοι μας πληροφορούν ότι ο Ντιντιέ Ντεσάμπ έχει ασχοληθεί πολύ με την εξέλιξη του 19χρονου τότε επιθετικού από το Τόνγκο. Η Μονακό τον είχε αποκτήσει τέσσερις μήνες νωρίτερα και ο Ντεσάμπ είχε βάλει στόχο να τον ετοιμάσει το συντομότερο. Για να τον βάλει στη βιτρίνα, δηλαδή στην 11αδα της Μονακό, ώστε να τον δουν τα ευρωπαϊκά κλαμπ και να τον αγοράσουν.

Στην καλύτερή του σεζόν στην Αγγλία, ο Αντεμπαγιόρ εξελίσσεται σε μεγάλο επιθετικό όπλο για την Αρσεναλ. Η Μονακό έχει κερδίσει πολλά από την πώλησή του. Και ο φορ από το Τόνγκο αναφέρεται συχνά στη βοήθεια που πήρε από έναν προπονητή που τον πίστεψε και του έδωσε χρόνο συμμετοχής. Διότι ο Αντεμπαγιόρ έπαιρνε χρόνο συμμετοχής στη Μονακό από τον καιρό που ήταν ακατέργαστος. Οσοι ήμασταν εκείνο το βράδυ στο «Λουι ΙΙ» το είχαμε διαπιστώσει. Σε παιχνίδι Τσάμπιονς Λιγκ, όχι σε έναν αδιάφορο αγώνα κυπέλλου.

Ο Ελ Χατζί Ντιούφ έχει δικαίωμα να ονειρεύεται να γίνει Αντεμπαγιόρ όταν θα μεγαλώσει. Η ΑΕΚ του Σέρα Φερέρ όμως του στερεί προς το παρόν το δικαίωμα στο όνειρο. Προσωρινά. Διότι το πιθανότερο είναι ότι ο Σενεγαλέζος θα αποδράσει από την ΑΕΚ. Θα βρει αλλού έναν Ντεσάμπ, για να τον μεγαλώσει σωστά, να τον εκπαιδεύσει, να τον εξελίξει και να τον μοσχοπουλήσει.