Όχι ο ΠΑΟ και η ΑΕΚ, ούτε οι U2 δεν θα προλάβουν να παίξουν στο ΟΑΚΑ…

Και τώρα, αφού πέρασαν καμιά δεκαριά μέρες από την ώρα που διαπιστώθηκε το μέγεθος της ζημιάς στο ΟΑΚΑ η υψηλή κοινωνία του αθλητισμού και ειδικότερα του ποδοσφαίρου αρχίζει να αντιλαμβάνεται τους κινδύνους. Ο γενικός διευθυντής της Superleague διαπιστώνει τον κίνδυνο να γίνει η Ελλάδα διεθνώς ρεζίλι. Και πώς να μη γίνουμε; Πώς θα προλάβει το ΟΑΚΑ να ετοιμαστεί μέχρι τα μέσα Αυγούστου όταν ακόμη δεν έχει γίνει ακριβής εκτίμηση του μεγέθους της ζημιάς και του κόστους αποκατάστασής της; Πώς θα σηκώσει το ΟΑΚΑ τους 9 τόνους που ζυγίζει το σκηνικό των U2 στις 3 Σεπτεμβρίου;

Στο σημερινό μου κείμενο στην «Εξέδρα» έχω σημειώσει μια σειρά από παραμέτρους αυτής της υπόθεσης. Μιας υπόθεσης που πραγματικά ξεπερνά τη φαντασία όλων μας…

Η τεχνολογία αλλάζει τα καλοκαίρια του ποδοσφαίρου

Συνεχίζει να τα σπάει ο Ντιέγκο Φορλάν

Κάθε Παγκόσμιο Κύπελλου μου θυμίζει έναν ποδοσφαιριστή. Αυτό θα μου θυμίζει τον Ντιέγκο Φορλάν. Όχι μόνο επειδή έκανε μεγάλο γκελ η έκπληξη της Ουρουγουάης, ούτε μόνο επειδή μου είναι συμπαθείς οι Ουρουγουανοί. Ούτε μόνο επειδή τους υποστήριζε ο Γιώργος Καπουτζίδης, που μου έστελνε sms σε κάθε τους γκολ. Αλλά κυρίως επειδή ο Φορλάν μου έδωσε, όπως σε όλους όσοι τον «ακολουθούσαν» μέσα από τα social media, την ευκαιρία να δω εικόνες από τη ζωή της Εθνικής Ουρουγουάης στη Νότια Αφρική και μέσα από αυτές να συμπαθήσω τον Ντιέγκο αλλά και την παρέα του.

Στο σημερινό «Εξέδρα LIFΕ» ο Αλέξανδρος Λοθάνο έχει κάνει μια παρουσίαση της αυτοβιογραφίας του Ντιέγκο Φορλάν, η οποία κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες. Μακάρι να υπήρχε στα αγγλικά. Θα ήταν ένα από τα βιβλία των διακοπών μου.

Το τραγουδάκι γράφτηκε γι’ αυτόν μετά την ανάδειξή του σε MVP του Μουντιάλ. Τα σπάει! Το ίδιο και στην προσωπική ζωή του. Βρίσκεται ήδη στο Μαϊάμι με την μοντέλα σύντροφό του...

Το ασυνήθιστο φαινόμενο Σαλπιγγίδη – ΠΑΟΚ

Αυτή είναι μια από τις πιο χαρούμενες φωτογραφίες του Δημήτρη Σαλπιγγίδη. Η περίπτωσή του είναι ένα από τα πιο ασυνήθιστα φαινόμενα που απαντά κανείς πλέον στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Είχε δημιουργήσει στον εαυτό του πολύ καλή προοπτική για διεθνή καριέρα. Είχε την ευχέρεια, την πολυτέλεια να επιλέξει ανάμεσα σε πολύ καλά συμβόλαια και πολύ καλύτερα πρωταθλήματα από το ελληνικό. Δίχως οικονομικό και επαγγελματικό κίνητρο ο «Σάλπι» επέλεξε τον ΠΑΟΚ. Απλά επειδή αυτό ήθελε η καρδιά του. Είναι πολύ δύσκολο να το πιστέψει αυτό κανείς στην εποχή του 2010 στο ποδόσφαιρο. Διότι απλώς έχει πάψει να συμβαίνει.

Πόσο εύκολο είναι για το ποδόσφαιρο να προσφέρει στην κοινωνία...

Σε στιγμές σαν αυτές διαπιστώνεις τη δύναμη του αθλητισμού και ειδικά του ποδοσφαίρου. Και στο μυαλό γυρίζουν σκέψεις σχετικά με το πόσο μεγάλη θα μπορούσε να είναι η κοινωνική προσφορά του ποδοσφαίρου, αν τα πρόσωπα της υψηλής κοινωνίας του αθλήματος νοιάζονταν πραγματικά να προσφέρουν στην κοινωνία.

Τα 73.769 δολάρια που συγκεντρώθηκαν για το ίδρυμα του Νέλσον Μαντέλα μέσα από τη δημοπρασία της μπάλας του τελικού του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Τα παπούτσια του Αντρες Ινιέστα που κάλυψαν τη θεραπεία ενός παράλυτου παιδιού, τα 3 εκατ. λίρες που μάζεψε με «απλές» ενέργειες ο Ντιντιέ Ντρογκμπά τις προάλλες για να φτιάξει μια κλινική στην Ακτή Ελεφαντοστού. Απτές αποδείξεις που τεκμηριώνουν τον ισχυρισμό ότι το ποδόσφαιρο έχει τη δύναμη να βοηθήσει την κοινωνία, αρκεί να διαθέσει λίγο από τον χρόνο του.

Χρόνια τώρα γυρίζει στο κεφάλι μου αυτή η ιδέα για μια ελληνική κίνηση που θα τύχει μαζικής υποστήριξης από τους ποδοσφαιριστές. Διότι στην πραγματικότητα, πιστεύω, οι αθλητές έχουν, στην πλειονότητά τους, την ευαισθησία να βοηθήσουν. Αρκεί να τους υποδείξει κανείς τον τρόπο, να νιώσουν εμπιστοσύνη και να μην έχουν να ασχοληθούν με τα τεχνικής φύσεως ζητήματα αυτής της προσπάθειας.

Τι ματσάρα θα ήταν αυτή...

Respect…

Ανατινάξτε το ΟΑΚΑ, δεν θα σας πιάσει κανείς…

Πριν από δύο ημέρες είχαμε μια ωραία κουβέντα στον αέρα του NovaΣπορ FM με τον Χρήστο Σωτηρακόπουλο, ο οποίος μου έδωσε αυτή την ευχαρίστηση, να μιλήσουμε παρέα ραδιοφωνικά, με αφορμή την αποκάλυψη που κάναμε στην «Εξέδρα» για την καθίζηση που υπέστη ο αγωνιστικός χώρος του ΟΑΚΑ. Ο Χρήστος έχει μείνει, όπως όλοι, έκπληκτος μπροστά στη διαπίστωση ότι καταρρέει το λαμπερό ΟΑΚΑ της πρόσφατης ολυμπιακής ανακαίνισης των εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ. Κάθε μέρα που περνά όμως το ΟΑΚΑ μας εκπλήσσει και περισσότερο…

Η «Εξέδρα» είχε κάνει πριν από περίπου 6 μήνες μια έφοδο στο ΟΑΚΑ για να δοκιμάσει τα μέτρα ασφαλείας. Τότε οι συντάκτες της είχαν με χαρακτηριστική άνεση φτάσει μέχρι τα έγκατα του Σταδίου δίχως να συναντήσουν εμπόδια. Και είχαμε επισημάνει τον μεγάλο κίνδυνο, τον τρόμο που νιώσαμε μπροστά στην διαπίστωση ότι ένας τρελός ή ένας τρομοκράτης μπορεί, για πλάκα, να το τινάξει στον αέρα την ώρα διεξαγωγής ενός αγώνα με 60 χιλιάδες θεατές.

Χθες, έξι μήνες μετά, και ενώ υποτίθεται ότι είχαμε, με την έρευνά μας, «συγκινήσει» ή έστω «ερεθίσει» την νέα διεύθυνση του ΟΑΚΑ, το ξαναδοκιμάσαμε. Το αποτέλεσμα το βλέπετε στη σελίδα πάνω αριστερά: Περάστε κόσμε! Εκτός από παρατημένο και κακοζωισμένο, το ΟΑΚΑ παραμένει παντελώς αφύλακτο. Δίνει γήπεδο σε όποιον τρελό θέλει να παίξει μπάλα. Όχι μόνο για να κάνει πλιάτσικο και να κλέψει τη δημόσια περιουσία, αλλά και σε όποιον έχει την όρεξη για μια τρομοκρατική ενέργεια που θα κάνει τον γύρο του κόσμου και θα πλήξει ανεπανόρθωτα το προφίλ μιας τόσο ταλαιπωρημένης χώρας.

Είναι στιγμές που σηκώνω τα χέρια ψηλά. Στην «Εξέδρα» προσπαθούμε να χειριζόμαστε τέτοια ζητήματα με ψυχραιμία. Αποφεύγουμε τους λαϊκισμούς και τους κιτρινισμούς. Δεν μεγαλοποιούμε τα προβλήματα, ή τουλάχιστον αυτό προσπαθούμε να κάνουμε. Υποθέσεις σαν αυτή όμως δοκιμάζουν την υπομονή μας. Διότι πλέον δεν παίζουν μόνο με την νοημοσύνη του Ελληνα. Παίζουν και με την ζωή του.

Ο Γκορμπατσόφ στην Pizza, ο Νίκος στον ΠΑΟ

Ηρθε στο μυαλό μου από την πρώτη στιγμή που άκουσα ότι ο Νίκος Κωνσταντόπουλος αποδέχθηκε την πρόταση του Γιάννη Βαρδινογιάννη και έγινε πρόεδρος μιας εταιρείας, της ΠΑΕ Παναθηναϊκός. Αυτό το βίντεο είναι το καλύτερο ντύσιμο για το άρθρο του Γιάννη Πρετεντέρη στο «Βήμα» σχετικά με την προοπτική μιας νέας μπίζνας που ανοίγεται στους πολιτικούς, στο οποίο αναφέρθηκα σε προηγούμενο post.

Σε μια εποχή που οι πολιτικοί, πρώην και νυν, αποφεύγουν τις δημόσιες εμφανίσεις, ο Παναθηναϊκός επέλεξε έναν πολιτικό για να κάνει τη δουλειά του προέδρου. Ενδιαφέρουσα επιλογή, την οποία έχουμε ήδη, οι δημοσιογράφοι, αρχίσει να παρατηρούμε.

To "Jimmy Jump Anthem" by Jimmy Jump

Εννοείται ότι είναι το τραγούδι του καλοκαιριού… Εννοείται ότι το τραγουδάει ο ίδιος… Θεός…

Πόσα λεφτά έχουν μπει στην ΠΑΕ Παναθηναϊκός

Στο σημερινό φύλλο της «Εξέδρας» δημοσιεύσαμε τα οικονομικά στοιχεία για τις αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου της ΠΑΕ Παναθηναϊκός από το 1979 μέχρι σήμερα, όπως προκύπτουν από το ενημερωτικό δελτίο της ΠΑΕ, όπως αυτό αποστέλλεται στην Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς.

Πρόκειται δηλαδή για στοιχεία που δεν αμφισβητούνται. Νομίζω ότι έχουν μεγάλο ενδιαφέρον. Και αναρωτιέμαι γιατί δεν τους δίδεται ιντερνετική σημασία…

Αν ο Thierry λεγόταν Τέρης δεν θα άντεχε ούτε για 5’ λεπτά…

Οι δημοσιογράφοι που έχουμε επιχειρήσει έναν «σταρ» ή σταρ του ποδοσφαίρου, ειδικά του ελληνικού πρωταθλήματος, να μας κάνει τη χάρη και να πάρει στα σοβαρά μια φωτογράφηση, ένα γύρισμα, γενικότερα μια παραγωγή που να αναδεικνύει μια συνέντευξη ή ένα ρεπορτάζ, παθαίνουμε κατάθλιψη με κάτι videos σαν αυτό. Ο Τιερί Ανρί να κάθεται ώρες ολόκληρες για να βοηθήσει τους επαγγελματίες να βγάλουν το επιθυμητό αποτέλεσμα από μια φωτογράφηση. Διότι ο Ανρί την αντιλαμβάνεται όλη αυτή τη διαδικασία ως σημαντική για την εικόνα του. Γι’ αυτό αυτός έγινε Ανρί και πολλοί από τους δικούς μας δεν κατάφεραν να γράψουν με λατινικά γράμματα το επώνυμό τους σε φανέλα.

Τελικά, γιατί Κωνσταντόπουλος;

Το σημερινό άρθρο του Γιάννη Πρετεντέρη στα «Νέα» για την επιλογή του Νίκου Κωνσταντόπουλου από τον Γιάννη Βαρδινογιάννη για τη θέση του προέδρου της ΠΑΕ Παναθηναϊκός, αλλά και την επιλογή του πρώην πολιτικού να αποδεχθεί την πρόταση είναι μια επιβεβαίωση της εντύπωσης που σχηματίζει αυτές τις ώρες η κοινωνία του ελληνικού ποδοσφαίρου για αυτή την υπόθεση.

Βρήκα το ίδιο ενδιαφέρουσα και τη δημοσκόπηση της alco για το newsbeast.gr, πάνω στην ερώτηση περί καταλληλότητας του Κωνσταντόπουλου για τη θέση του προέδρου της ΠΑΕ Παναθηναϊκός. Και ακόμη δεν καταφέρνω να πάρω μια απάντηση της προκοπής στην «γιατί δεν κράτησε ο Τζίγκερ τη θέση του προέδρου αφού αυτός κάνει κουμάντο;» ερώτηση. Αν και, όπως σημειώνω σήμερα στην «Εξέδρα», αυτό το θέμα είναι το λιγότερο σημαντικό αυτή την εποχή στον Παναθηναϊκό.

Η Μίλαν δεν θα είναι το ταβάνι του Sokratis

Δεν μου προκαλεί εντύπωση η είδηση της μεταγραφής του Σωκράτη Παπασταθόπουλου στη Μίλαν. Πιστεύω μάλιστα ότι δεν είναι αυτό το υψηλότερο σκαλοπάτι στην καριέρα του. Δηλαδή ότι θα βρεθεί στο υψηλότερο επίπεδο που βρέθηκε ποτέ Ελληνας ποδοσφαιριστής. Σε μια σημερινή Μπαρτσελόνα, Ρεάλ. Διότι όχι απλώς δεν έχει πιάσει το ταβάνι του, αλλά δεν έχει ανεβάσει, στα 22 του, πάνω από το 60% τον δείκτη της ωριμότητας και της εμπειρίας που διαμορφώνουν την αντίληψή του στο παιχνίδι.

Θυμάμαι ακόμη πόσο λάθος νόμιζα ότι έκανε ο Φερνάντο Σάντος όταν άφηνε τον 18χρονο τότε «Πάπα» να πάει δανεικός στη Νίκη Βόλου. Ο Σωκράτης όμως δικαίωσε τον «θα ψηθεί, θα πάρει παιχνίδια και εμπειρία, θα επιστρέψει έτοιμος για 11αδα» ισχυρισμό του Πορτογάλου.

Είναι ακόμη στα αφτιά μου οι προβλέψεις των πιο έμπειρων ποδοσφαιριστών της ΑΕΚ την εποχή του 2005, όταν πρωτοείδαν τον 17χρονο τότε Σωκράτη. «Ξέρεις γιατί θα κάνει μεγάλη καριέρα; Επειδή εκτός από ικανότητες και κότσια έχει και αφτιά, ακούει, καταλαβαίνει, δουλεύει, εξελίσσεται, βελτιώνεται», άκουγα τότε από διεθνείς ποδοσφαιριστές.

Από την πρώτη φορά που τον είδα να παίζει σχημάτισα την εντύπωση ότι αυτό το παιδί έχει εμπιστοσύνη, αυτοπεποίθηση, αντίληψη και εγωισμό που δεν συμβάδιζαν με την ηλικία του. Εμοιαζε 25αρης ανάμεσα στους 17αρηδες. Και επειδή έχει μεγάλα προσόντα, θεωρώ ότι αυτό, η Μίλαν, ένα από τα μεγαλύτερα brand names του ποδοσφαίρου, δεν είναι το ταβάνι του.

Ντε Γιόνγκ, ο Ζιντάν του 2010

Ο ντε Γιόνγκ έγινε ο Ζιντάν του 2010. Του αξίζει το παγκόσμιο κράξιμο για την καρατιά στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Και φυσικά όλοι έχουμε μείνει με την απορία του τι θα είχε συμβεί αν ο Ρόμπεν είχε βρει δίχτυα και η Ισπανία είχε χάσει τον τελικό, στον οποίο θα έπρεπε να παίζει με παίκτη παραπάνω...

Ο απολαυστικός Πέπε Ρέινα

Πριν από εννέα χρόνια, σε μια εποχή που δεν ήταν εύκολο, είχα καταφέρει να μιλήσω τηλεφωνικά με έναν ποδοσφαιριστή της Μπαρτσελόνα, για μια συνέντευξη στο «Βήμα». Είχα κλείσει το τηλέφωνο με τη διαπίστωση ότι αν αυτό το παιδί θα κατάφερνε να κάνει μεγάλη καριέρα σαν ποδοσφαιριστής, ο πλανήτης ποδόσφαιρο θα ανακάλυπτε έναν πολύ ευχάριστο άνθρωπο. Εκτοτε σημάδεψα τον Πέπε Ρέινα και άρχισα να τον «ακολουθώ». Το ρεσιτάλ που έδωσε στην πανηγυρική παρουσίαση της Ισπανίας δεν μου προκάλεσε έκπληξη. Ηταν κάτι που περίμενα από αυτόν.



Όπως και το βίντεο από την πτήση της επιστροφής των Ισπανών σπίτι. Ο Ρέινα είναι μια μεγάλη φυσιογνωμία του ποδοσφαίρου. Οι συμπατριώτες του προβλέπουν ότι όταν βγάλει τα γάντια και τα παπούτσια με τις τάπες θα κάνει τηλεοπτική καριέρα. Είναι βέβαιο ότι το ‘χει. Τόσο, που μπορεί να κάνει ακόμη μεγαλύτερη καριέρα από την ποδοσφαιρική.