Μια πολύ διδακτική ταινία για την αλήθεια της δημοσιογραφίας

Πάνε πολλοί μήνες από την τελευταία φορά που ένιωσα την ανάγκη να μοιραστώ μια σκέψη μου από αυτό το blog. Συνέβη και συμβαίνει κυρίως επειδή νιώθω ότι όσα έχω την ανάγκη να μοιραστώ τα μοιράζομαι μαζί σας μέσα από το blog μου στο gazzetta, αλλά και επειδή συχνά δεν βρίσκω τον χρόνο για να μιλήσω για θέματα πέραν των ορίων της αθλητικής ρουτίνας μου. Ο καιρός θα δείξει αν αυτό το σημείωμα είναι μια εξαίρεση, ή η ανάγκη μου να δημιουργήσω έναν νέο κανόνα και να βρίσκω τον χρόνο να μιλώ για όσα σκέφτομαι έξω από τα στενά αθλητικά όρια.

Η ανάγκη για αυτό το post μου προέκυψε παρακολουθώντας το “Kill the messenger”. Οχι για να μιλήσω για την κινηματογραφική ποιότητα μιας ταινίας, την οποία – υπό αυτό το πρίσμα – δεν θα την έβαζα στο top10 των ταινιών του 2014 που έχω δει, αλλά για να μοιραστώ μαζί σας τις σκέψεις που μου έφερε μπροστά αυτή η ταινία. Αν είσαι σπουδαστής δημοσιογραφίας, μαθητευόμενος δημοσιογράφος ή πρωτόπειρος της δημοσιογραφίας συνέχισε την ανάγνωση αυτού του σημειώματος, δες την ταινία και διάβασε την αλήθεια της, διότι πρόκειται για πραγματική ιστορία. Οσα γράφω σε αυτό το σημείωμα έχουν νόημα και για εσάς που γυρεύετε όσο το δυνατόν περισσότερη αλήθεια στην δημοσιογραφία που “καταναλώνετε”, σε εσάς που απαιτείτε ανόθευτη και ασιδέρωτη, ελεύθερη δημοσιογραφία από τους δημοσιογράφους που παρακολουθείτε. Εχει νόημα προτού συνεχίσετε την ανάγνωση να διαβάσετε την σύντομη wiki έκδοση της ιστορίας του Gary Webb, που είναι το θέμα της ταινίας.

H ιστορία δεν είναι ιδιαιτέρως πρωτότυπη. Πρωταγωνιστής της ένας ερευνητικός δημοσιογράφος, ο οποίος πέφτει πάνω σε μια σκληρή και δύσκολη αλήθεια. Πρέπει να διηγηθεί μια ιστορία πολύ δυσάρεστη για τους συμπατριώτες του και ειδικότερα για την κυβέρνησή της και τους δυνατούς της. “Αυτή η ιστορία έχει πολλή αλήθεια μέσα της, και δεν θα αντέξεις να την διηγηθείς”, ακούει από μια εκ των πηγών του στην εξέλιξη της έρευνάς του. Κι εκείνος κάνει την επιλογή να την ολοκληρώσει και να τη δημοσιεύσει. Με συνέπεια να εξοστρακιστεί από το δημοσιογραφικό κύκλωμα, δηλαδή να μείνει εκτός δημοσιογραφίας και τελικά να αυτοκτονήσει ή να δολοφονηθεί, διότι ουδείς είναι σίγουρος για το ποιος έβαλε τέλος στη ζωή του Webb.

Στην πραγματικότητα αυτή είναι μια πολύ διδακτική ταινία για το είδος της δημοσιογραφίας που καθιερώθηκε και τελικώς αντικατέστησε τον ορισμό της “δημοσιογραφία” έννοια παγκοσμίως. Η δημοσιογραφία που εμπειρικά διδάσκεσαι να κάνεις, ή που αναγκάζεσαι συχνά να κάνεις δεν είναι αυτή του Webb, επειδή φοβάσαι ότι θα έχεις το τέλος του Webb.

Τον περασμένο Ιανουάριο συμπληρώθηκαν 22 χρόνια από την πρώτη μου μέρα σε δημοσιογραφικό γραφείο. Δεν μπορώ να μετρήσω τους δημοσιογράφους που έχω γνωρίσει, συναναστραφεί, παρακολουθήσει, συνεργαστεί. Και φυσικά δεν έχω συναναστραφεί μόνο αθλητικούς δημοσιογράφους. Εχω γνωρίσει αρκετά καλά ορισμένους εκ των σημαντικότερων στην ιστορία της τελευταίας 20ετίας. Κι έχω παρακολουθήσει την δουλειά και την πορεία αμέτρητων άλλων. Μετά από 22 χρόνια στη δημοσιογραφία θα δυσκολευόμουν πολύ να συμπληρώσω 10αδα σε μια λίστα των Ελλήνων και Ελληνίδων Webb που έχω γνωρίσει. Είμαι βέβαιος ότι υπήρξαν και υπάρχουν πολλοί που κάνουν τέτοια δημοσιογραφία, όμως στην πλειονότητά τους δεν έγιναν/είναι γνωστοί, δεν έγιναν/είναι “εμπορικοί”, δεν αναγνωρίστηκαν/αναγνωρίζονται ως σημαντικοί.

Είναι αμέτρητες οι φορές στην εξέλιξη μιας δημοσιογραφικής πορείας που ο δημοσιογράφος βρίσκεται μπροστά σε μια αλήθεια που τον τρομάζει. Στις περισσότερες από αυτές ο δημοσιογράφος δεν βρίσκει αρκετά στοιχεία για να τεκμηριώσει την αλήθεια του ρεπορτάζ και αυτός γίνεται ο βασικότερος λόγος για να μην το διηγηθεί δημόσια. Είναι όμως και πάρα πολλές οι φορές που έχει την αλήθεια, μαζί με τα στοιχεία για να την τεκμηριώσει και να την στηρίξει δημόσια και εκείνος επιλέγει την σιωπή. Συνήθως για λόγους ανθρώπινους, δηλαδή από φόβο, αλλά και συχνά επειδή επιλέγει να εξυπηρετήσει άλλα συμφέροντα και όχι να υπηρετήσει την αλήθεια. Κυρίως γι' αυτό είναι που η δημοσιογραφία δεν είναι δουλειά, και δεν είναι για όλους. Κυρίως γι' αυτό η δημοσιογραφία, και ειδικά η ερευνητική δεν είναι για ανθρώπους με όραμα μια καλή επαγγελματική ζωή προνομιούχου ιδιωτικού υπαλλήλου. Είναι μια από τις λίγες “δουλειές” που δεν έχεις αφεντικό, όπως ορίζει το εγχειρίδιό της. Από τις λίγες “δουλειές” που μπορεί να σε “αναγκάσει” να γίνεις δυσάρεστος στα αφεντικά σου επειδή την έκανες σωστά. Από τις λίγες “δουλειές” που μπορεί να γίνεις δυσάρεστος στον οικογενειακό σου κύκλο, στον περίγυρό σου, στη μικροκοινωνία σου, στο κοινωνικό σύνολο που είσαι ενταγμένος απλά και μόνο επειδή την έκανες σωστά.

Δεν είναι για όλους η δημοσιογραφία. Και δυστυχώς δεν απευθύνεται σε όλους. Οι πολλοί έμαθαν να είναι “καταναλωτές” μιας άλλης έκδοσης της δημοσιογραφίας, διότι αυτή έμαθαν και αυτή τους είπαν ότι πρέπει να αντιλαμβάνονται ως “σωστή”. Δες το “Kill the messenger” και θα συνεννοηθούμε πολύ καλύτερα πάνω σε όλα αυτά που προσπαθώ να σου πω.   

Ζήσε τον Μαραθώνιο της Αθήνας, θα εντυπωσιαστείς!

Αυτό (πάτα εδώ) είναι ένα κείμενο που έγραψα στο blog μου στο gazzetta για να μοιραστώ με τους αναγνώστες την εμπειρία της πρώτης μου φοράς στα 5 χλμ. του Μαραθώνιου της Αθήνας. Με την ελπίδα να παρακινήσω έστω και λίγο ορισμένους από εσάς για να το πάρετε απόφαση, να σηκωθείτε, να ζήσετε μια τόσο καλή εμπειρία στην Αθήνα, αλλά και να ξεκινήσετε την άσκηση. 

Μια συζήτηση για την αθλητική βία

Στη διάρκεια της προηγούμενης εβδομάδας κάναμε μια συζήτηση με την Σοφία Παπαϊωάννου για τις “360 μοίρες”, την εκπομπή της στον Alpha, που προσέγγισε το θέμα της αθλητικής βίας, εστιάζοντας στα θύματά της. 

Στη διάρκεια αυτής της συζήτησης έπιασα τον εαυτό μου να την παρατηρεί να σοκάρεται με συνηθισμένες, για εμάς τους αθλητικούς δημοσιογράφους, διαπιστώσεις σχετικά με την σημερινή αθλητική πραγματικότητα που είναι γεμάτη από βία. Σκεφτόμουν πόσο πολύ θα το σκεφτεί την επόμενη φορά που θα ακούσει τον γιο της να της ζητά επίμονα μια επίσκεψη σε ένα γήπεδο για να δει από κοντά έναν ποδοσφαιρικό αγώνα. Σκεφτόμουν πόσο αποτρεπτικά λειτουργούν τα φαινόμενα βίας στο μυαλό των γονιών που σήμερα φτάνουν να απαγορεύουν στους πιτσιρικάδες την επίσκεψη στην κερκίδα υπό τον φόβο επεισοδίων ή και κακών συναναστροφών. Σκεφτόμουν γιατί ερημώνουν τα γήπεδα. Διαπίστωνα για ακόμη μια φορά ότι οι κανονικοί, πολιτισμένοι άνθρωποι αδειάζουμε τα γήπεδα, δίνουμε τα γήπεδα στους κάφρους για να τα κάνουν χειρότερα.

Αν θέλεις να δεις την πολύ ενδιαφέρουσα εκπομπή πάτα εδώ. 

Γράψε μια αθλητική ιστορία στο gazzetta.gr

Μια συζήτηση με έναν Τούρκο ποδοσφαιρόφιλο

Προ ημερών είχα την εμπειρία μιας συζήτησης με ένα τουρκικό site. Επρόκειτο για μια κουβέντα που έκανα με έναν Τούρκο ποδοσφαιρόφιλο, οπαδό της Μπεσίκτας, (πάτα εδώ) ο οποίος πριν από μερικούς μήνες μου είχε εμπιστευθεί το κείμενο (πάτα εδώ) μιας έρευνας που είχε κάνει για τα πρώτα χρόνια ζωής του τουρκικού ποδοσφαίρου. 

Μια ιστορία που ταξίδεψε μέχρι την Κορέα

Στις 15 Σεπτεμβρίου, πάνω σε μια πολύ ευαίσθητη στιγμή για το ελληνικό ποδόσφαιρο, δημοσίευσα στο blog μου στο gazzetta.gr αυτή την ιστορία (πάτα εδώ). Μια ιστορία γραμμένη από έναν αναγνώστη των κειμένων μου, ο οποίος ήταν και πρωταγωνιστής της. Αυτή η ιστορία ταξίδεψε μέχρι την Κορέα και συγκίνησε τους συμπρωταγωνιστές της, που είχαν την ευκαιρία να διαπιστώσουν πόσο νόημα είχαν για έναν Ελληνα η συναναστροφή και οι δεσμοί φιλίας που αναπτύχθηκαν μεταξύ τους.

Αυτή ήταν μια από τις πιο ιδιαίτερες στιγμές μου στα δύο χρόνια αυτού του blog στο gazzetta. Μια πολύ ανθρώπινη στιγμή. Μια από τις στιγμές που με βρίσκουν να καμαρώνω πολύ για την ποιότητα, τις ευαισθησίες, τις ανησυχίες, την ανθρωπιά και τον πολιτισμό των αναγνωστών μου. Μου δίνει μεγάλη χαρά κάθε φορά που διαπιστώνω ότι ένας από εσάς μου εμπιστεύεται μια αθλητική ιστορία με όποιες προεκτάσεις. Και διαρκώς ενθαρρύνω όλους εσάς να επικοινωνείτε με αυτό τον τρόπο με μια πολύ μεγάλη κοινότητα ανθρώπων που αγαπούν τον αθλητισμό όπως εσείς. Που δεν είναι κάφροι, που δεν γυρεύουν μόνο εκτόνωση, που αναζητούν την ψυχαγωγία και όλα τα άλλα, την καλή τροφή του αθλητισμού για την ψυχή.

Οι καλύτερες αθλητικές ταινίες της 5ετιας

Εφτιαξα στο blog μου στο gazzetta (πάτα εδώ) μια λίστα με τις 10 καλύτερες αθλητικές ταινίες της τελευταίας 5ετίας, ή πιο σωστά με τις 10 καλύτερες από αυτές που ανακάλυψα/είδα από το 2009 μέχρι σήμερα. Θα ήταν χαρά μου να δω τις προτάσεις σας, αν έχετε να συμπληρώσετε τη λίστα με αθλητικές ταινίες που απουσιάζουν από τη δική μου και αξίζει να δει κανείς.
Update: H παραπάνω από θερμή υποδοχή αυτής της ανάρτησης, και τα πολλά μηνύματα που έλαβα στους social λογαριασμούς και στο email μου με παροτρύνουν να ετοιμάσω μια νέα λίστα με τις επιλογές της 10ετίας. Χαίρομαι πολύ που διαπιστώνω ότι η συντριπτική πλειονότητα των αναγνωστών δεν έχει μόνο στεγνά αθλητικές ανησυχίες. Και υπόσχομαι να επανέλθω. 

Τρία βιβλία που έχει νόημα να διαβάσεις

Τούτη τη φορά γράφω πολύ καθυστερημένα ένα σημείωμα για βιβλία, και στεναχωριέμαι που δεν πρόφτασα εγκαίρως να το κάνω, προτού πάτε διακοπές οι περισσότεροι. Το γράφω τώρα όχι μόνο επειδή “κάλλιο αργά παρά ποτέ”, αλλά κυρίως επειδή θέλω να σημειώσω τρία βιβλία από αυτά που διάβασα τον τελευταίο καιρό.

Δυστυχώς είναι μόνο ένα το σχετικό με τον αθλητισμό: η αυτοβιογραφία του σερ Αλεξ Φέργκιουσον, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις “Παπαδόπουλος” (πάτα εδώ). Αν είσαι προπονητής, αν θέλεις να γίνεις προπονητής, αν είσαι διευθυντής ανθρώπινου δυναμικού ή σκοπεύεις/επιθυμείς να γίνεις, αν έχεις σχέση με τη διοίκηση επαγγελματιών, είμαι βέβαιος ότι θα βρεις μεγάλη χρησιμότητα σε αυτό το εγχειρίδιο με την απλή γραφή, από το οποίο αναβλύζει η σοφία ενός σπουδαίου μάνατζερ. Αν πάλι σε νοιάζει μόνο η εκδοχή του σερ Αλεξ για κάθε “κιτρινίλα” που είχες ακούσει/διαβάσει στα χρόνια του στη Γιουνάιτεντ, μάλλον θα σε απογοητεύσει, συνεπώς κάνε στον εαυτό σου τη χάρη να αποφύγεις την ανάγνωση του βιβλίου.

Εκτός αθλητικών βιβλίων, θα μπορούσα να γράψω εκατομμύρια λέξεις για όσα μου δημιουργεί η ανάγνωση κάθε βιβλίου του Γκαμπριελ Γκαρσία Μάρκες. Οπως λέω στους φίλους μου, θα με μάγευε ακόμη και η ανάγνωση συνταγών μαγειρικής αν ήταν γραμμένες από εκείνον παρ' όλο που δεν έχω καμιά σχέση με την μαγειρική. Δεν έχει κανένα νόημα να προτείνω ένα, δύο από τα βιβλία του από αυτά που διάβασα εσχάτως. Θα έλεγα “διάβασέ τα όλα” σε εσένα που με ρωτάς. Σήμερα θα σημειώσω δύο βιβλία άλλων συγγραφέων που απήλαυσα αυτό το καλοκαίρι.

Το ένα το λες “σφηνάκι”, αφού τελειώνει προτού προλάβεις να αρχίσεις, αλλά η γεύση του είναι παραπάνω από δυνατή. “Η γιορτή της ασημαντότητας” του Μίλαν Κούντερα, που έχει μόλις κυκλοφορήσει από την “Εστία” (πάτα εδώ), θα σου κρατήσει – το πολύ – δυο μέρες συντροφιά στις παραλίες, αλλά θα σε μαγέψει.

  Το άλλο είναι η πιο ευχάριστη “ανακάλυψη” που έκανα, εντελώς τυχαία, αυτό το καλοκαίρι. “Ανακάλυψα” έναν “νέο” (συνομήλικό μου) Κολομβιανό συγγραφέα, τον Χουάν Γκάμπριελ Βάσκες. “Ο ήχος των πραγμάτων όταν πέφτουν” (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις “Ικαρος” - πάτα εδώ) είναι το πρώτο από τα βιβλία του που μεταφράστηκε στα ελληνικά. Αν μπορούσα, θα ξεκινούσα μόνος μου την μετάφραση όλων των προηγούμενων. 

Είναι ένα σπουδαίο μυθιστόρημα, ένα φιλοσοφικό θρίλερ, που σε βάζει εντελώς στο νόημα και σου ζωγραφίζει το σκηνικό της Κολομβίας της εποχής του Εσκομπάρ. Ενα υπαρξιακό νουάρ, όπως έγραψε ένας κριτικός των New York Times. Κλείνοντάς το ένιωσα πολύ τυχερός, ευτυχής που βρέθηκε στα χέρια μου.

 

Χάρη στα social media οι “φανατικοί” έχουν πλέον αποθρασυνθεί

Είναι στιγμές που με βρίσκουν να δοκιμάζω την υπομονή και τις αντοχές μου, όταν διαπιστώνω πόσο δηλητηριασμένα είναι τα μυαλά ποδοσφαιρόφιλων, που διαβάζουν κείμενα με διάθεση μόνο να αρπαχτούν, να φανατιστούν, να “την πουν”, στον συντάκτη του κειμένου ή σε κάποιον που έχει σχολιάσει ένα κείμενο. Δίχως καμιά διάθεση να κατανοήσουν, να προβληματιστούν, να εμβαθύνουν, να προχωρήσουν τον συλλογισμό, να διαφωνήσουν δημιουργικά. Δίχως καμιά απολύτως ανησυχία για να μάθουν, να αμφισβητήσουν, να αναθεωρήσουν, να κάνουν ουσιαστικό και δημιουργικό διάλογο.

Συμπεριφέρονται ως αναγνώστες ακριβώς όπως συμπεριφέρονται ως οδηγοί, που κοιτάζουν στο φανάρι τον μπροστινό, τον πίσω ή τον διπλανό αναζητώντας μια αφορμή για τσαμπουκά, για μπινελίκια. Κι όλη αυτή η συμπεριφορά εκδηλώνεται σήμερα πιο πολύ από ποτέ, χάρη στα social media, που δίνουν σε ένα σωρό τέτοιους την ευκαιρία να εκτονωθούν.

Ευτυχώς για την ψυχική υγεία και ισορροπία μου, όλοι αυτοί είναι ισχνή μειοψηφία του κοινού στο οποίο απευθύνομαι, του κοινού που διαβάζει/ακούει τακτικά τον δημοσιογραφικό λόγο μου. Ευτυχώς είναι συντριπτική πλειοψηφία όλοι αυτοί που με τα μηνύματα, τα σχόλια, την δημιουργική διαφωνία τους, τον εμπλουτισμένο από τεκμηριωμένα επιχειρήματα λόγο ή αντίλογό τους μου δίνουν πολύ κουράγιο και με πείθουν ότι αξίζει τον κόπο να συνεχίζω να ασχολούμαι και να μη τα αφήνω όλα να πέφτουν κάτω, να περνούν στα ψιλά, ή στα μουγκά και στα μουλωχτά.

Αφορμή για όλα αυτά, τα οποία συχνά πυκνά νιώθω την ανάγκη να μοιράζομαι, ήταν ορισμένα εκ των σχολίων που διάβασα μετά από αυτό το κείμενο (πάτα εδώ) που μιλά για την κατάντια του ελληνικού ποδοσφαίρου με την ευκαιρία της αναμενόμενης άφιξης του Κλαούντιο Ρανιέρι. Το 20% αυτών που μου έστειλαν μήνυμα ή σχολίασαν το κείμενο στο gazzetta και στα social media δεν κατάλαβε καν τι γράφω και τι προσπαθώ να πω. Και δεν είναι μικρό το 20%...

Ένα μεγάλο ραδιοφωνικό "ευχαριστώ" για μια πολύ καλή σεζόν

Το απόγευμα της Παρασκευής έκανα στον NOVAΣπορFM 94.6 την τελευταία εκπομπή για τη σεζόν. Κι αυτή ήταν μια ευκαιρία να κοιτάξω πίσω, σε μια σεζόν που ήταν πολύ δύσκολη για μένα, κατά της οποίας τη διάρκεια το ραδιόφωνο ήταν πολύ καλή παρέα. Ήταν πολύ καλή η παρέα που κάναμε με τους ακροατές και ήταν πάρα πολλοί οι άνθρωποι του αθλητισμού που μου έδωσαν την χαρά της επικοινωνίας και της συζήτησης μαζί τους για όσα συνέβησαν στη ζωή του αθλητισμού, σε μια διαρκή προσπάθειά μου να βοηθώ τους ακροατές και τον εαυτό μου προκειμένου να καταλαβαίνουμε λίγο καλύτερα όσα παρακολουθούμε να συμβαίνουν στα σπορ.
Καλώς εχόντων, θα είμαι πάλι πίσω από το μικρόφωνο λίγο μετά τον Δεκαπενταύγουστο.

Με την ευκαιρία θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους εσάς, που κρατούσατε σταθερά στη διάρκεια της σεζόν αυτή την εκπομπή ανάμεσα στις πρώτες σε ακροαματικότητα εκπομπές αυτής της ζώνης. Κι ένα ευχαριστώ σε κάθε έναν από εσάς που μου έστειλε έναν καλό λόγο, που δεν διάβασα στον αέρα. 

Η σιωπή της ΕΠΟ και των media μου φαίνεται όπως σας φαίνεται και εσάς: αδιανόητη και ντροπιαστική

Μου έδωσαν ικανοποίηση, στην συντριπτική πλειονότητά τους, τα μηνύματα που δέχθηκα από τους αναγνώστες αυτού του κειμένου μου (πάτα εδώ) στο gazzetta.gr για την αδιανόητη απόλυτη δημόσια σιωπή του προέδρου της ΕΠΟ σχετικά με το θέμα της ύπαρξης και δράσης εγκληματικής οργάνωσης στο ποδόσφαιρο και για τα τρία τελευταία σημειώματά μου στη SportDay (πάτα εδώ). 

Απαντώντας συνολικά σε μηνύματα, στα οποία δεν βρήκα αρκετό χρόνο ώστε να απαντήσω μεμονωμένα, επαναλαμβάνω κάτι που σας λέω συχνά: μη με βάζετε σε θέση να υπερασπιστώ το σύνολο των αθλητικών και λοιπών media σχετικά με τη στάση που έχουν κρατήσει στο θέμα αυτό. Δεν υπήρξα ποτέ υπερασπιστής των media. Και πραγματικά με θλίβει η σημερινή μας κατάντια. 

Με την ευκαιρία, μου αρέσει που προτιμάτε να "πιάνουμε" συζήτηση μέσα από τα σχόλια κάτω από τα κείμενα που ποστάρω εδώ. Συνεχίστε να το κάνετε. Μόνο, για να μη χάνετε χρόνο, μη μπαίνετε στον κόπο να στέλνετε μηνύματα με υβριστικό ή μηνύσιμο περιεχόμενο. Προφανώς δεν μπορώ να τα δημοσιεύω. 

Η έρευνα του Εισαγγελέα και η ένοχη σιωπή του ποδοσφαίρου

Εγραψα σήμερα στο gazzetta (πάτα εδώ για να το βρεις) ένα σημείωμα με όσα άκουσα και κατάλαβα, συζητώντας με επιστήμονες που έχουν την εμπειρία, σχετικά με την έρευνα του Εισαγγελέα Αριστείδη Κορέα για την ύπαρξη και τη δράση εγκληματικής οργάνωσης στο ποδόσφαιρο.

Μένω άναυδος με τη στάση που τηρεί, μέχρι ώρας, η διοίκηση του ποδοσφαίρου, με αυτή την ένοχη σιωπή της στην υπόθεση, για την οποία έγραψα στη σημερινή SportDay. 

Η εγκληματική οργάνωση στο ποδόσφαιρο και η έρευνα του εισαγγελέα Κορέα

Αυτή (πάτα εδώ) είναι μια υπόθεση που μόλις αρχίζει, ή πιο σωστά συνεχίζεται, για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Για κάποιο λόγο που ουδείς από εμάς, τους δημοσιογράφους, γνωρίζει, τα δικαστικά έγγραφα διέρρευσαν και δημοσιοποιήθηκαν, προτού ο εισαγγελέας ακούσει τους υπόπτους και τους εμπλεκόμενους και προτού συντάξει το πόρισμά του και ασκήσει διώξεις, δηλαδή ενώ η έρευνά του βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη και άρα μπορεί να επηρεαστεί ή και να εμποδιστεί.

Αυτή η έρευνα του Αθλητικού Εισαγγελέα Αριστείδη Κορέα τον έχει οδηγήσει στην πεποίθηση περί ύπαρξης εγκληματικής οργάνωσης που δρα στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Τούτη τη στιγμή τα media απαγορεύεται να αναφερθούν σε ονόματα και να αναδημοσιεύσουν τα δικαστικά έγγραφα στα οποία καταγράφονται οι ηχογραφημένες τηλεφωνικές συνομιλίες. Τα media θα μπορούν να δημοσιεύσουν ονόματα και στοιχεία μόνο όταν θα σχηματιστεί η δικογραφία, δηλαδή το πόρισμα του Εισαγγελέα και όταν και εφόσον αυτός ασκήσει διώξεις για κακουργηματικές και λοιπές αξιόποινες πράξεις. Αυτό αναμένεται να συμβεί στα τέλη του Αυγούστου. Θεωρητικώς βέβαια η ποδοσφαιρική δικαιοσύνη δεν έχει κανέναν λόγο να περιμένει το πόρισμα του Εισαγγελέα Κορέα για να ασκήσει τις δικές της διώξεις με βάση την πρόταση του Κορέα προς το συμβούλιο Πλημμελειοδικών.  

Η ελληνική αθλητική αγορά που επιμένει να φοβάται τα νέα μορφωμένα μυαλά

Την περασμένη εβδομάδα βρέθηκα για ακόμη μια φορά στην αμήχανη θέση να πρέπει να απαντήσω σε έναν νεαρό Ελληνα με πολύ καλή μόρφωση και εκπαίδευση στο sports management ότι δεν μπορώ να του φανώ ιδιαιτέρως χρήσιμος στην προσπάθεια που κάνει στην αναζήτηση μιας θέσης εργασίας στην διοίκηση αθλητικών επιχειρήσεων στην Ελλάδα.

Περίπου 15 μήνες πίσω έθιγα το ίδιο θέμα (πάτα εδώ). Και σήμερα, κοιτάζοντας πίσω, διαπιστώνω ότι αυτή η αγορά δεν έχει κάνει σημαντικά βήματα προόδου, ότι επιμένει να αρνείται να βάλει νέο αίμα και φρέσκα εκπαιδευμένα μυαλά στον οργανισμό της. Οι ελληνικές αθλητικές εταιρείες, με κάποιες εξαιρέσεις, εξακολουθούν να λειτουργούν με άδειες τσέπες και κεφάλι άδειο από ιδέες, και συνεχίζουν να λειτουργούν με τα εργαλεία της προηγούμενης εποχής. Ψαρεύουν σε όλο και μικρότερη λίμνη και παρ' όλα αυτά επιμένουν να πηγαίνουν για ψάρεμα με το ίδιο δόλωμα, που δεν “τσιμπάει”, και την ίδια φθαρμένη και ξεπερασμένη πετονιά. Ψαρεύουν με την ίδια τεχνική παρ' όλο που κυκλοφορούν ελεύθεροι ένα σωρό νέοι ψαράδες που έχουν τη γνώση, την αντίληψη και την εμπειρία στο ψάρεμα με τη χρήση των εργαλείων της τελευταίας τεχνολογίας.

Ο νεαρός Ελληνας που ήταν ο τελευταίος που επιδίωξε να με συναντήσει λόγω της απελπισίας του στην αναζήτηση μιας θέσης εργασίας είναι ένα παιδί με μεταπτυχιακές σπουδαίες στο εξωτερικό και βιογραφικό που δείχνει ένα ανήσυχο πνεύμα που καλλιέργησε το μυαλό του και κούρασε το κεφάλι του προκειμένου να αποκτήσει τα σημαντικά εφόδια που σήμερα κουβαλά μαζί του. Κι αυτό το βιογραφικό δεν έπεισε παρά μόνο μια ΠΑΕ να τον δεχθεί σε μια συνέντευξη ώστε να τον έχει υπόψη. Οι υπόλοιπες απλώς δεν του απάντησαν.

Βεβαίως για να απαντήσεις εκτός από ευγένεια και πολιτισμό πρέπει να έχεις και την στοιχειωδώς σύγχρονη αντίληψη. Για να σου φανεί ενδιαφέρον αυτό που διαβάζεις πρέπει να ξέρεις να το διαβάζεις και να έχεις την γνώση και την αντίληψη ώστε να το εκτιμήσεις και να του δώσεις σημασία. Αντε όμως να καταλάβει τώρα ο κλασσικός ο Ελληνας ο παράγοντας τι είναι η μέθοδος κατηγοριοποίησης των οπαδών και γιατί να διαφέρει ο τρόπος προσέλκυσης κάθε μιας εξ αυτών.

Με απογοητεύει αυτό που συμβαίνει σε αυτή την αγορά. Με θλίβει που οι νεαροί Ελληνες με σημαντικές σπουδές μένουν άνεργοι και, τελικώς, είτε μεταναστεύουν είτε αλλάζουν πορεία. Διότι η ζημιά είναι διπλή: οι νέοι μένουν άνεργοι και η αθλητική αγορά παραμένει στην παρακμή, παραδομένη στα παρωχημένα κεφάλια που την διοικούν και στους παράγοντες που μοιάζουν με τον πρόεδρο της διαφημιστικής καμπάνιας που τρέχει η wind.

Επειδή δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο, μελετάω την ιδέα να δημοσιεύω σε αυτό το blog κάθε αγγελία που συναντώ και είναι σχετική με θέση εργασίας στην αθλητική αγορά. Αν και αυτές οι αγγελίες είναι είδος προς εξαφάνιση.  

Ολο και περισσότεροι Ελληνες του εξωτερικού στις “σημειώσεις” μου

Από την πρώτη ημέρα που έφτιαξα αυτό το blog, περίπου 7 χρόνια πίσω, με μάγευε να παρατηρώ τις χώρες προέλευσης των επισκεπτών του. Και τον τελευταίο καιρό, που διαπιστώνω ότι η επισκεψιμότητα που έρχεται από Ελληνες του εξωτερικού αυξάνεται αλματωδώς, δεν ξέρω αν πρέπει να χαίρομαι ή να λυπάμαι. Κυρίως επειδή με θλίβει αυτή η αίσθηση που μου δημιουργείται, ότι γίνονται όλο και περισσότεροι οι Ελληνες που μεταναστεύουν.

Χαίρομαι πολύ να διαπιστώνω ότι Ελληνες από όλο τον πλανήτη βρίσκουν νόημα στην επίσκεψη στο blog μου. Και χαίρομαι ακόμη περισσότερο όταν ανταλλάσσουμε ψηφιακά απόψεις, δηλαδή κάθε φορά που μου μεταφέρουν τις αθλητικές παραστάσεις που αποκτούν μακριά από την Ελλάδα και συγκρίνουν με αυτές της Ελλάδας.

Σε κάθε περίπτωση, με την ευκαιρία, θέλω να ξέρετε, οι επισκέπτες αυτού του blog, ότι είναι χαρά μου που είστε εδώ. :)