Το πρώτο μου βιβλίο

Βασίλης Σαμπράκος, «Σκίσε το manual»

Μυθιστόρημα

Στα 36 του χρόνια ο Δημήτρης Αλεξάνδρου, ένας αθλητικός δημοσιογράφος, διευθυντής εφημερίδας και παραγωγός ραδιοφώνου, αποφασίζει να επιχειρήσει το μεγάλο κόλπο: να στήσει έντεκα αγώνες του ελληνικού ποδοσφαίρου και να «παίξει» στον αέρα του ραδιοφώνου όλες τις ηχογραφημένες συνομιλίες, τις επαφές με τα πρόσωπα που τον βοήθησαν να καθορίσει τα αποτελέσματα των παιχνιδιών. Είναι το Greek soccergate, που ανατινάζει το ποδοσφαιρικό οικοδόμημα.

Ο Αλεξάνδρου δίνει μια τελευταία ευκαιρία στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Πυρπολεί το χωριό αυτών που το διοικούν, το εκμεταλλεύονται και το νοθεύουν, για να παραδώσει την μπάλα σε καθαρά χέρια, στα χέρια που θα ξαναφτιάξουν το παιχνίδι από την αρχή με νέους, καθαρούς κανόνες, με νέο manual.

Πώς έφτασε εκεί; Μέσα από το flash back της 20ετούς διαδρομής του στην αθλητική δημοσιογραφία, τις διηγήσεις των ιστοριών της περιπέτειάς του στα αγαπημένα του πρόσωπα και στα γεγονότα των τελευταίων ημερών πριν από την απόδρασή του σε ένα ισπανικό νησί, την Ίμπιζα, ο αναγνώστης παίρνει την ευκαιρία να κυκλοφορήσει στα ιδιαίτερα διαμερίσματα του ελληνικού επαγγελματικού αθλητισμού και της δημοσιογραφίας. Να κινηθεί στα παρασκήνια, στους διαδρόμους και στο πεζοδρόμιο της αθλητικής showbiz και να αντιληφθεί πώς παίζεται σήμερα το παιχνίδι. Τι γράφει το manual της καλής συμπεριφοράς, το manual που αποφασίζει στα 36 του χρόνια να σκίσει ο Αλεξάνδρου για να φωνάξει στην κοινωνία την αλήθεια του;

Μπράβοι, υπόκοσμος, πόρνες πολυτελείας, μάνατζερ που στήνουν παιχνίδια, πρόεδροι, διαιτητές, δημοσιογράφοι, mediaρχες, bookmakers και bet fixers συμπρωταγωνιστούν στις ιστορίες της επαγγελματικής ζωής του αθλητικού δημοσιογράφου, κι είναι αυτές που τον οδηγούν στην επιλογή της επανάστασής του.

Ο Βασίλης Σαμπράκος διηγείται μια φανταστική ιστορία, με φανταστικά πρόσωπα, φανταστικούς χαρακτήρες, έναν κακό εφιάλτη του ελληνικού ποδοσφαίρου, που καμιά σχέση δεν έχει με το σημερινό καθαρό, διαφανές, αξιόπιστο, άφθαρτο, καλοφτιαγμένο, υγιές ελληνικό ποδόσφαιρο.

Ελληνικά Γράμματα

Η πρώτη αθλητική είδηση μέσω Facebook και twitter…

Ηταν η πρώτη φορά που δοκίμασα να διακινήσω μια σημαντική πληροφορία του ελληνικού επαγγελματικού αθλητισμού μέσα από τους διαύλους που δίνει η νέα τεχνολογία, μέσα από το Facebook και το twitter. Την ώρα που μιλούσα, προχθές το απόγευμα, στον Arrena 89,2 για την αποκάλυψη της καταρχήν συμφωνίας για είσοδο νέου επενδυτή στην ΠΑΕ ΑΕΚ, έγραφα την ίδια πρόταση στο status μου στα δύο sites. Και ομολογώ ότι το «διασκέδασα», μέσα από τις αντιδράσεις των friends και των followers. Κανείς πολύ εύκολα αντιλαμβάνεται ότι αυτός εξελίσσεται σε βασικό τρόπο άμεσης ενημέρωσης μέσα από headlines που θα λαμβάνει στο κινητό ή το pc του. Ολοι εμείς, οι επαγγελματίες δημοσιογράφοι, αγωνιούμε καθημερινά για να αντιληφθούμε τις αλλαγές που φέρνει η τεχνολογία στη δουλειά μας και να προσαρμοστούμε σε αυτές. Πού και πού όμως το διασκεδάζουμε…

Να γίνω ή όχι αθλητικός δημοσιογράφος…

Οι συχνές ερωτήσεις που λαμβάνω από 20αρηδες που εξετάζουν την προοπτική να στραφούν στην αθλητική δημοσιογραφία μου έχουν βάλει την ιδέα να καταγράψω την άποψή μου που απαντά στην βασική ερώτηση, στην «να ασχοληθώ ή όχι με την αθλητική δημοσιογραφία;». Η απάντηση δεν είναι καθόλου εύκολη. Συνεχίστε να μου στέλνετε ερωτήσεις πάνω σε αυτό το θέμα. Θα με βοηθήσετε πολύ να σας απαντήσω όσο το δυνατόν πιο καλά πάνω σε αυτό.
Αυτό που δεν πρόκειται να κάνω είναι να υποδείξω μια σχολή, να πω «πηγαίνετε εκεί». Αυτό μη μου το ζητάτε.
Πριν από δύο ημέρες διάβασα ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Αντώνη Πανούτσου στη SportDay, που άγγιζε αυτό το θέμα. Αναζητήστε το…
Υ.Γ. Η εφημερίδα "Το Παρόν" απέδειξε σήμερα για ακόμη μια φορά ότι νοιάζεται για τη δημοσιογραφία...

Σας ευχαριστώ

Με μεγάλη μου χαρά είδα δύο sites να φιλοξενούν το προηγούμενο post μου, αυτό που αφορά το παρόν και το μέλλον της «Εξέδρας». Το enimerosi24.gr και το mediablog.gr το προσέφεραν στους αναγνώστες τους. Και τους ευχαριστώ γι’ αυτό. Όπως και όλους εσάς που μου στείλατε τα σχόλια και τις ευχές σας για την εφημερίδα. Συνεχίστε να το κάνετε, μας βοηθάτε πολύ στην προσπάθεια που κάνουμε για την βελτίωση της «Εξέδρας».

Ας πούμε την αλήθεια για την «Εξέδρα»

Στην αρχή είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να μην δώσω σημασία. Τον τελευταίο καιρό όμως δοκιμάζονται τα νεύρα, η υπομονή, ο ψυχισμός των περίπου 70 μισθωτών, των συνεργατών, των μαθητευόμενων της «Εξέδρας των Σπορ». Κι αφού κανείς δεν γράφει μια καλή κουβέντα για αυτή την εφημερίδα, την οποία όλοι θέλουν να κλείσουν, είπα να γράψω εγώ. Κυρίως για να αποκαταστήσω δημοσίως όλους αυτούς τους επαγγελματίες, για τον αγώνα και τη δουλειά των οποίων είμαι πολύ περήφανος. Τους το έχω πει κατ’ ιδίαν, τους το έχω πει και στην τελευταία μας σύσκεψη, ζητώντας τους να πάψουν να ασχολούνται και να αφοσιωθούν στη δουλειά τους. Τους καταλαβαίνω όμως. Διότι την εποχή που με ζήλο προσπαθούν να ανταποκριθούν στις αυξημένες απαιτήσεις της «Εξέδρας» δέχονται χτυπήματα που τους κλονίζουν και τους κάμπτουν το ηθικό.

Χρησιμοποιείται το σωστό ρήμα αυτή την εποχή για την «Εξέδρα», αλλά χρησιμοποιείται λάθος. Οχι πουλιέται η «Εξέδρα». Πουλάει. Δεν κλείνει η «Εξέδρα». Κλείνει κάθε μήνα με αύξηση της κυκλοφορίας της σε σύγκριση με τον αντίστοιχο μήνα του προηγούμενου έτους. Λόγω θέσης προφανώς δεν μπορώ να δημοσιοποιήσω στοιχεία που αφορούν την οικονομική κατάσταση και την πορεία της. Χρησιμοποιώ όμως και παραθέτω αυτά που δημοσιεύονται και δεν διαψεύδονται. Αυτά της κυκλοφορίας.

Στις 29 Μαρτίου 2009 η «Εξέδρα» έκλεισε έναν χρόνο ζωής. Κυκλοφόρησε σε μια δύσκολη και ανταγωνιστική αγορά, στην οποία υπάρχουν πολύ καλές αθλητικές εφημερίδες. Κυκλοφόρησε σε μια περίοδο κρίσης. Στον Τύπο, στην Οικονομία, παντού. Εκανε τα πρώτα της βήματα σε μια περίοδο που τα αθλητικά φύλλα στην Ελλάδα έχουν μια πτώση της τάξης του 25-30%. Κι όμως η «Εξέδρα» πουλά κάθε μήνα, από τότε που συμπλήρωσε έναν χρόνο και υπάρχουν συγκριτικά στοιχεία, περισσότερα φύλλα από τον αντίστοιχο του έτους της γέννησής της.

Εκλεισε τον Μάιο του 2009 με επιπλέον 2.000 φύλλα, κατά μέσο όρο. Εκλεισε τον Ιούνιο με επιπλέον περίπου 3.000 φύλλα, αυξάνοντας το μερίδιό της κατά περίπου 3%. Τρέχει στον Ιούλιο με αύξηση περίπου 3.000 φύλλων κατά μέσο όρο, κατέχοντας το περίπου 11% της πίτας των αθλητικών φύλλων, με μια μέση κυκλοφορία πάνω από τα 21.000 φύλλα. Σε μια εποχή που οι αθλητικές εφημερίδες δεν παρουσιάζουν αύξηση των φύλλων τους. Οσοι ζούμε από αυτή τη δουλειά μπορούμε πολύ καλά να εκτιμήσουμε αν αυτή η πορεία είναι ή όχι ικανοποιητική για μια νέα εφημερίδα, που έχει εκδώσει μερικές … χιλιάδες φύλλα λιγότερα από τις ανταγωνίστριές της. Για μια εφημερίδα που αγωνίζεται να πάρει τη θέση της και να μεγαλώσει το μερίδιό της σε αυτή την αγορά, ένα αθλητικό φύλλο που ανήκει στον Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη και ανταποκρίνεται με θαυμαστή συνέπεια στις υποχρεώσεις της απέναντι σε όλους τους εργαζόμενους και τους συνεργάτες της. Μια εφημερίδα που δεν έχει απολύσει ούτε έναν εργαζόμενο στους μήνες της οικονομικής κρίσης! Μια εφημερίδα, την οποία δημοσιογράφοι και «δημοσιογράφοι» επιμένουν να … κλείνουν με ένα μπαράζ ανώνυμων δημοσιευμάτων, τα οποία ξεκίνησαν μερικές ημέρες μετά το λανσάρισμα της «Εξέδρας» και εμφανίζονται πλέον με εντυπωσιακή συχνότητα.

Η «Εξέδρα» παρουσιάζεται, χάρη σε μια θαυμαστή μεθόδευση, σαν μια αποτυχημένη προσπάθεια. Λες και γνωρίζουν όλοι αυτοί που την «κλείνουν» ποιοι ήταν οι στόχοι και ποιο το business plan αυτής της εφημερίδας και δεν γνωρίζω εγώ που είμαι ο διευθυντής της προτού καν γεννηθεί αυτή η εφημερίδα… Κανείς από όλους αυτούς τους συναδέλφους ή τους «συναδέλφους» δεν μπήκε στον κόπο να επιχειρήσει να επικοινωνήσει μαζί μου για να μάθει και την αλήθεια του διευθυντή αυτής της εφημερίδας, την οποία αβίαστα και αβασάνιστα κλείνει με κάθε μονόστηλο, με κάθε ανώνυμο «50αρι», με κάθε post σε ένα ανώνυμο blog. Ετσι κάνουν τη δουλειά τους αυτοί οι άνθρωποι. Ετσι αντιλαμβάνονται την δημοσιογραφία, ή την δημοσιογραφία των πολιτών, στην περίπτωση των blogs.

Οι ίδιοι άνθρωποι βεβαίως είναι που παριστάνουν ότι κόπτονται για το παρόν και το μέλλον των εκατοντάδων συναδέλφων μας που έμειναν χωρίς δουλειά μετά το κλείσιμο του «Ελεύθερου Τύπου» και του «City». Οι ίδιοι που επιμένουν να παίζουν με τη νοημοσύνη, τον ψυχισμό, το ψωμί, την επαγγελματική επιβίωση και την προοπτική των ανθρώπων που αγωνίζονται καθημερινά για την έκδοση της «Εξέδρας». Αυτοί που επιμένουν να δημιουργούν στην αγορά για την «Εξέδρα» την εικόνα μιας αποτυχημένης εφημερίδας. Αυτοί που βάζουν αβίαστα, δίχως στοιχεία, παραβλέποντας τα αδιάψευστα στοιχεία των κυκλοφοριών, λουκέτο στην «Εξέδρα» με τα κείμενά τους.

Σε όλους αυτούς έχω να πω ότι θα έπρεπε να ντρέπονται που παίζουν με την ψυχολογία τόσων εργαζόμενων σε μια περίοδο μεγάλης οικονομικής κρίσης. Θα έπρεπε να ντρέπονται που αδικούν τόσο αβίαστα την δουλειά τόσων επαγγελματιών, οι οποίοι έχουν καταφέρει να φτιάξουν μια πολύ καλή εφημερίδα που προσφέρει δημοσιογραφία και έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη περίπου 16.000 καθημερινών αναγνωστών στο πρώτο εξάμηνο του 2009, ενός πολύ δύσκολου έτους, όπως όλοι γνωρίζουμε.

Σε όσους ανησυχούν για την πορεία και το μέλλον αυτής της εφημερίδας, διαβάζοντας κάθε τρεις και λίγο ότι πρόκειται να κλείσει, εξηγώ με αυτό το κείμενο ότι δεν χρειάζεται να ανησυχούν για μας. Ανησυχούμε εμείς, με τον καθημερινό μας αγώνα να κάνουμε την «Εξέδρα» καλύτερη.
Υ.Γ. Θα ήταν μέγιστη παράλειψή μου να μην αναφερθώ και στην εξαίρεση, αυτή της εφημερίδας «Το Παρόν», που την Κυριακή 5 Ιουλίου αναφέρθηκε και στην ποιότητα και στην δυναμική της «Εξέδρας».

Αυτό το blog θα ξαναποκτήσει ζωή...

Σκέφτομαι να επιδιώξω την επαναλειτουργία αυτού του blog. Κυρίως για να το χρησιμοποιήσω σαν μια γωνιά για να δίνω απαντήσεις στις προσωπικές ερωτήσεις που μου κάνετε πάνω στη δημοσιογραφία, και για να διατυπώνω τις σκέψεις μου για όσα ζητήματα δεν αφορούν την "Εξέδρα των Σπορ" και τα θέματα της αρθρογραφίας μου σε αυτή. Θα ήθελα την άποψή σας πάνω σε αυτό. Στείλτε μου τις ιδέες σας για αυτό το blog στο email μου (vsambrakos at gmail.com).

Την ευθύνη έχει πάντα το αφεντικό

Τα μηνύματά σας είναι πάρα πολλά. Δεν τα προλαβαίνω. Όχι επειδή μου λείπει η διάθεση να απαντήσω, αλλά επειδή έχουμε μπει στην τελική ευθεία για την έκδοση της αθλητικής εφημερίδας. Θα μπορούσα να στήσω ένα blog μόνο για να σας διηγούμαι αυτή την εμπειρία. Προτιμώ όμως να μην σας πω πολλά για το έντυπο που σχεδιάζουμε και τις ιδέες των περίπου 50 ανθρώπων που δουλεύουν ήδη για τη δημιουργία μιας νέας αθλητικής εφημερίδας.


Ακολουθώ τον προβληματισμό των ΑΕΚτσήδων για την εξέλιξη της σεζόν. Και σχολιάζω: την ευθύνη έχει πάντα αυτός που κάνει τις επιλογές, το αφεντικό.



Για να απαντήσω σε όσα με ρωτούν φίλοι του Παναθηναϊκού, μεταφέρω την εκτίμηση ενός Πορτογάλου αθλητικού συντάκτη: το πιο ενδιαφέρον διάστημα στην παρατήρηση της δουλειάς του Πεσέιρο είναι το φινάλε μιας σεζόν. Διότι του έχει συμβεί να χύνει στο τέλος την καρδάρα.


Στα σχόλια για την ποιότητα του θεάματος που παρουσιάζει ο Ολυμπιακός, το δικό μου σχόλιο είναι παρόμοιο με αυτό για την ΑΕΚ: την ευθύνη έχει πάντα το αφεντικό. Αυτό κάνει τις επιλογές, με πρώτη και βασικότερη αυτή του προπονητή.

Και επειδή τούτη την εβδομάδα είχα την έκπληξη να διαβάσω δύο ΠΑΟΚτσήδικα μηνύματα, επαναλαμβάνω: ο Σάντος δεν περίμενε αυτή τη νίκη για να βαφτιστεί καλός προπονητής. Ούτε ο Μπάγεβιτς αυτή την ήττα για να χαρακτηριστεί μέτριος ή κακός. Το ποδόσφαιρο δεν είναι τέχνη της μιας Κυριακής.

Ο κίνδυνος επανάληψης του λάθους

Πόσα λάθη έκανε η ΑΕΚ με τον Λορένσο Σέρα Φερέρ; Δυσκολεύομαι να τα μετρήσω.
Το κακό για την ΑΕΚ είναι ότι η ζημιά που της δημιούργησε η συνεργασία με τον Ισπανό είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτή που υπέστη το επαγγελματικό προφίλ του Φερέρ.

Η ΑΕΚ τον έκανε Βενγκέρ και του έδωσε όλες τις αρμοδιότητες. Και τώρα θα της πάρει χρόνο να στήσει και να εξελίξει το δίκτυο παρακολούθησης και εντοπισμού ποδοσφαιριστών.

Η ΑΕΚ του εμπιστεύθηκε την εξέλιξη των πιτσιρικάδων της. Και τώρα πρέπει να ασχοληθεί πολύ για να μην κάψει όσους έκαιγε ο Ισπανός.

Η απόλυσή του δεν είναι εγγύηση επίλυσης των προβλημάτων της. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται ο μεγαλύτερος κίνδυνος που αντιμετωπίζει πλέον η ΑΕΚ: να διορθώσει το λάθος με ένα ακόμη λάθος.

Λάθος μεγάλο αποδείχθηκε η πρόωρη επέκταση του συμβολαίου του Φερέρ. Και τώρα θα το πληρώσει ακριβά το κόστος η ΑΕΚ. Όχι μόνο οικονομικά. Διότι ο Σέρα θα μιλήσει. Και θα πλήξει το προφίλ της ΑΕΚ. Όχι στην Ελλάδα. Εξω.

Στη διάρκεια των επόμενων ημερών θα διαπιστώσουμε αν ο Νικολαΐδης ήταν προετοιμασμένος για αυτή την εξέλιξη. Αν δεν ήταν, δηλαδή αν διορθώσει το λάθος του με ένα ακόμη λάθος, η ΑΕΚ δεν θα χάσει μόνο την τρέχουσα σεζόν. Θα χάσει και την επόμενη. Αυτό θα της συμβεί αν τώρα επιλεγεί και προσληφθεί υπό την πίεση του χρόνου και του κόσμου ένας προπονητής με κλειστό πολυετές συμβόλαιο.

Ο Φερέρ, ο Πεσέιρο, η διαιτησία...

Προσπαθώ να απαντώ στις ερωτήσεις σας. Εδώ ξεχωρίζω τις πιο δημοφιλής που έχω δεχθεί τις τελευταίες ημέρες στα μηνύματά σας.

Ναι, συμφωνώ ότι πλέον ο Σέρα Φερέρ δεν μπορεί να προσφέρει στην ΑΕΚ. Σιχαίνομαι το «τα ‘λεγα». Χαίρομαι όμως που οι περισσότεροι επισημαίνετε την αμφιβολία που διατύπωνα από πέρσι. Και χαίρομαι πολύ επειδή ορισμένοι από εσάς που σήμερα στέλνετε μηνύματα θυμάστε ότι μου στέλνατε και τον καιρό εκείνο για να παραπονεθείτε ότι είμαι πολύ αυστηρός με τον Ισπανό. Αναγνωρίστε στον αθλητικό συντάκτη το δικαίωμα να αμφιβάλει με τεκμηρίωση της αμφιβολίας.

Δεν νομίζω ότι υπάρχουν πολλοί που ικανοποιούνται με την ποιότητα του θεάματος που προσφέρει ο Παναθηναϊκός. Υπάρχει όμως σχέδιο. Πολύ ορατό. Και επειδή το σχέδιο δείχνει σήμερα αποτελεσματικό, ο σχεδιαστής δικαιούται να ισχυρίζεται ότι μπορεί να το εξελίξει αν του προσφέρουν τα κατάλληλα εργαλεία. Ναι, πολύ καλά θυμάστε ότι από την αρχή της σεζόν έγραφα ότι ο Ζοσέ Πεσέιρο είναι ένας καλά διαβασμένος, όχι αδιάφορος προπονητής. Αρχίζει να μου δημιουργεί την περιέργεια να τον δω να λειτουργεί σε μια ομάδα, αφού προηγουμένως έχει ενεργώς συμμετάσχει στον σχηματισμό του ρόστερ της.

Δεν αντέχω τις συζητήσεις για τη διαιτησία. Ούτε τη συμμετοχή σε προβληματισμούς για την αλλαγή που δεν έρχεται. Η κατάσταση δεν αλλάζει επειδή ουδείς θέλει να την αλλάξει. Είναι τόσο απλό και τόσο τραγικό. Μη μου ζητάτε απάντηση σε ερωτήσεις τύπου «ήταν πέναλτι;», «ήταν οφσάιντ;». Εχω το ίδιο καλή όραση με εσάς, την ίδια γνώση των κανονισμών. Και σιχαίνομαι όσο και εσείς τύπους που νομίζουν ότι μπορούν να παίζουν με τη νοημοσύνη μου…

Ελλάδα, πρωταθλήτρια Ευρώπης στο ποδόσφαιρο

Στήνοντας αφτί στις συζητήσεις των ποδοσφαιριστών, στη διάρκεια της παραμονής τους στην Κύπρο για τα αγωνιστικά τεστ της Εθνικής, ο παρατηρητής θα κατέληγε σε δύο συμπεράσματα: πικραίνονται αφάνταστα στη διάρκεια μιας κουβέντας για την κατάσταση του ελληνικού ποδοσφαίρου, το πρόσωπό τους φωτίζει κάθε φορά που συζητούν για τις δυνατότητες της Εθνικής και την προοπτική καλής πορείας στο Euro 2008.

Όταν στέκονται μπροστά από μικρόφωνα και κάμερες, οι ποδοσφαιριστές σιδερώνουν τον λόγο τους. Οι περισσότεροι δεν σκέφτονται καν να μιλήσουν ανοιχτά. Να πουν στη δημόσια συζήτηση όσα λένε μεταξύ τους. Γιατί; «Για να μην μπλέξω. Υπάρχει λόγος να μπλέκω, να επιτρέπω στον καθένα να με πιάνει στο στόμα και το πληκτρολόγιό του και να βγάζει χολή;», απαντούν.

Ποιος φταίει γι’ αυτό; Ποιος έχει υποχρεώσει τους ποδοσφαιριστές να λογοκρίνονται στα όρια της φίμωσης; Πρώτοι από όλους εμείς, οι αθλητικοί συντάκτες.

Την ώρα του αποχαιρετισμού, στο «Ελ. Βενιζέλος», οι ντόπιοι εύχονταν σήμερα στους ξένους, αυτούς που παίζουν έξω, «καλό ταξίδι». Τι εύχονταν οι ξένοι στους ντόπιους; «Καλό κουράγιο». Μαζί με μια συμβουλή: «Μην ασχολείσαι, μην τρελαίνεσαι. Παίξε τη μπάλα σου, Euro έρχεται, να πάμε καλά και να φύγεις κι εσύ έξω».

Κάποτε οι ποδοσφαιριστές επεδίωκαν την μετανάστευση πρώτα και πριν απ’ όλα για τα παραπάνω χρήματα. Σήμερα οι διαφορές στο οικονομικό σπάνια είναι τόσο μεγάλες. Το βασικό κίνητρο είναι άλλο. «Να ηρεμήσω, να απολαύσω το παιχνίδι, να φύγω από τη μιζέρια και τη γκρίνια, να σταματήσω να μιλάω για διαιτησία και παρασκήνιο, να παίξω σε γήπεδα της προκοπής, να μη φοβάμαι μην μου σπάσουν το αυτοκίνητο». Ελληνικό ποδόσφαιρο 2008. Ελλάδα, πρωταθλήτρια Ευρώπης 2004…

ΚΕΔ: Σώζει την τιμή του ποδοσφαίρου…

Η 4η Φεβρουαρίου 2008 θα γιορτάζεται από τις γενιές του μέλλοντος ως η επέτειος εξυγίανσης της ελληνικής διαιτησίας και επίλυσης όλων των προβλημάτων που ταλαιπώρησαν επί δεκαετίες το ποδόσφαιρο.

Οι σημερινές γενιές γίνονται μάρτυρες μιας ιστορικής πράξης, την οποία θα διηγούνται στο μέλλον με καμάρι. Θα γεμίσουν ικανοποίηση κάθε φορά που θα μιλούν για την ημέρα που η Κεντρική Επιτροπή Διαιτησίας αποφάσισε να βάλει βαθιά το μαχαίρι, να το φτάσει μέχρι το κόκαλο.

Με μεγάλη γενναιότητα η Κεντρικής Επιτροπής Διαιτησίας της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας αποφάσισε να θέσει εκτός πινάκων διαιτησίας τον διαιτητή Θεόφιλο Φωτιάδη (ΣΔΠ Θεσσαλονίκης). Στη σχετική ανακοίνωση δεν αναφέρεται αν ο Φωτιάδης θα τιμηθεί με πλακέτα για τη χθεσινή προσφορά του προς το ελληνικό ποδόσφαιρο. Δεν έγινε γνωστό ούτε αν θα του απονεμηθεί το βραβείο για το ρεκόρ των τριών πνιγμένων πέναλτι.

Η γενναιότητα της ΚΕΔ δεν σταματά εκεί. Αποφάσιε να υποβιβάσει στη Β’ Εθνική τον διαιτητή Κωνσταντίνο Παπασταμάτη (ΣΔΠ Αθηνών), για να πάρει το πρωτάθλημα της Β’ Εθνικής λίγη από τη λάμψη της SuperLeague.

Το εξοργιστικό με αυτούς τους τύπους στην ΚΕΔ και την ΕΠΟ δεν είναι ότι μας κοροϊδεύουν. Είναι ότι προσποιούνται πως δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι έχουμε καταλάβει χρόνια τώρα ότι μας κοροϊδεύουν. Επιμένουν να νομίζουν ότι μπορούν να κοροϊδεύουν πολύ κόσμο για πολύ καιρό…

Τα «ψώνια» των διεκδικητών

Χαίρομαι πάρα πολύ να κάνουμε πιο ζωντανό τον διάλογό μας σε αυτό το blog. Προσπαθώ να απαντώ προσωπικά σε καθέναν από εσάς. Επιλέγω όμως ορισμένα μηνύματα, αυτά με τις πιο συχνές ερωτήσεις ή τοποθετήσεις και τα «κρεμάω» μαζί με το σχόλιο ή την απάντησή μου ώστε να καλύπτω όσο το δυνατόν περισσότερους από εσάς που επικοινωνείτε μαζί μου.

Ο Σωτήρης, επισκέπτης του blog, σημειώνει: «Παναθηναικός και ΑΕΚ φρόντισαν να ενισχυθούν και οι δυο με επιθετικούς, λησμονώντας ότι για να φτάσει η μπάλα στην επίθεση χρειάζεται το κατάλληλο κέντρο. Ο Παναθηναικός εμφανίζει έντονο πρόβλημα στην ανάπτυξη και παρόλο που η απόκτηση του Σπυρόπουλου βοήθα το αριστερό άκρο θεωρώ ότι ήταν επιτακτική η απόκτηση ενός η δυο χαφ που θα έδιναν ταχύτητα στο δεξιό άκρο και κάθετες μπαλιές που τόσο λείπουν ώστε να μπορεί να διασπά κλειστές άμυνες .

Από την άλλη ο Φερέρ κοντεύει να μας τρελάνει με την επιλογή, όταν δεν αγωνίζεται ο Ζήκος, να βάζει μπροστά στους κόφτες τον Τόζερ και πιο μπροστά τον Ενσαλίβα. Είναι κατά την γνώμη μου απαράδεκτο αυτό, διότι και ο Ούγγρος παίκτης χάνεται και η ομάδα ζημιώνεται κυρίως ανασταλτικά.

Δυστυχώς αντί να πάρει ένα κλασικό κόφτη ώστε να βοηθήσει προς το παρόν και κατόπιν να αντικαταστήσει τον Ζήκο πήρε δυο φόρ. Η μόνη ομάδα που ενισχύθηκε ουσιαστικά στη μεσαία γραμμή είναι ο Ολυμπιακός με τον Μπελούτσι. Και αυτή η μεταγραφή ίσως να κάνει και την διαφορά στο δρόμο για τον τίτλο».

Οι απόψεις μου; Η ΑΕΚ έπρεπε να αποκτήσει κεντρικό αμυντικό, διότι ο Φερέρ δεν έχει καμιά εγγύηση ότι ο Δέλλας θα «σηκώσει» όλα τα παιχνίδια. Ο Ζεράλντο Αλβες είναι αμυντικός «περιορισμένης ευθύνης». Πίσω από Δέλλα και Παπασταθόπουλο υπάρχουν μόνο λύσεις ανάγκης (Ενσαλίβα, Ζήκος). Και για τον Φερέρ δεν υπάρχει Ασκάρατε. Παίρνει μεγάλο ρίσκο ο Ισπανός που πηγαίνει δίχως τρίτο κεντρικό αμυντικό επιπέδου, δίχως δεύτερο δεξί μπακ.

Ο Παναθηναϊκός κάλυψε μια σημαντική αδυναμία (απόκτηση Σπυρόπουλου), αλλά δεν αγόρασε κάθετη πάσα. Και αυτή θα του λείψει πολύ αν ο Γκονζάλες δεν φτάσει σε χρόνο dt στο επίπεδο που βρισκόταν πριν από τον τραυματισμό του.

Από τον Ολυμπιακό περίμενα κάτι παραπάνω σε αυτή τη μεταγραφική περίοδο. Έναν δημιουργικό χαφ για τον άξονα και έναν ακόμη παίκτη – επιλογή 11αδας για την επίθεση. Αν όμως σταθεί τυχερός και δεν έχει τραυματισμούς, μπορεί να φτάσει μέχρι τον τερματισμό δίχως να πληρώσει την έλλειψη μεγάλου αριθμού ενδεκαδάτων ποδοσφαιριστών.

Δεν θα φταίει μόνο η διαιτησία…

Ενας επισκέπτης του blog, ο Παναγιώτης μοιράστηκε μαζί του τον προβληματισμό του για τον σχεδιασμό της ΑΕΚ στις μεταγραφές. Μετά τη διαπίστωση ότι η ΑΕΚ είχε ανάγκη σε αυτή τη μεταγραφική περίοδο να ενισχυθεί ποιοτικά για να αποκτήσει μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση στην προσπάθεια που κάνει για να τερματίσει πρώτη, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η ομάδα που υποστηρίζει ρισκάρει να χάσει μια μεγάλη ευκαιρία που της παρουσιάστηκε. Συμφωνώ.

Τις τελευταίες ημέρες τα μέλη της κοινωνίας της ΑΕΚ αναπτύσσουν στις κουβέντες τον προβληματισμό σχετικά με την απόδοση των διαιτητών στο υπόλοιπο του πρωταθλήματος. Είναι λογικό να κάνουν αυτή την κουβέντα οι ποδοσφαιριστές. Κάπου εκεί όμως αρχίζει να δημιουργείται ο κίνδυνος: να εμφανίσει η ΑΕΚ τα συμπτώματα της ασθένειας που τόσο την ταλαιπώρησε πολύ από τα μέσα της περασμένης 10ετίας μέχρι και το 2004.

Μέσα από τα μηνύματα των ΑΕΚτσήδων στο email μου και από αυτά που αντιλαμβάνομαι σχετικά με τη στάση τους στην εξέδρα, στα ραδιόφωνα και τα forums φτάνω στο συμπέρασμα ότι η σεζόν είναι οριακής σημασίας.

Το πιο εύκολο για την ΑΕΚ θα είναι να σκέπτεται από τώρα να τα ρίξει στη διαιτησία. Είναι πολύ πιθανό να τερματίσει γεμάτη δικαιολογημένα παράπονα. Δεν είναι δυνατόν όμως αυτά να απαλλάξουν τους πρωταγωνιστές από την ευθύνη. Η ΑΕΚ έχει μπροστά της την τελευταία μεγάλη ευκαιρία να κατακτήσει το πρωτάθλημα. Το σκεπτικό αυτής της εκτίμησης θα το αναλύσω προσεχώς.

Αν δεν τα καταφέρει, δεν θα φταίνε μόνο οι κακοί διαιτητές. Θα φταίνε και πολλά από τα πρόσωπα, από τους πρωταγωνιστές. Και αυτή η ανάλυση θα γίνει στον καιρό της. Προς το παρόν μια υποσημείωση: μου προκαλεί απορία η επιλογή ανθρώπων που έχουν χρηματοδοτήσει την ΑΕΚ στη διάρκεια 3,5 ετών γεμάτων δυσκολίες να μην κινούνται γενναιόδωρα στην πιο κρίσιμη στιγμή. Αν η ΑΕΚ προδοθεί από την ποιότητά της και όχι από τους διαιτητές, η ιστορία θα γράψει ότι οι «χορηγοί» του κλαμπ αδίκησαν την προσπάθειά τους.

Όχι μόνο επειδή δεν έδωσαν σε αυτή τη μεταγραφική περίοδο την ώθηση που χρειαζόταν η ομάδα για να τερματίσει πρώτη, αλλά και επειδή ξεκίνησαν λάθος τη σεζόν. Εδωσαν την εντύπωση ότι νοιάζονται μόνο για τον τίτλο. Και επειδή η σεζόν τελειώνει χωρίς έργα για προπονητικό κέντρο και γήπεδο, χωρίς νέα ταλέντα που αναδείχθηκαν, αν τελειώσει χωρίς τίτλο, το dvd της ΑΕΚ για την περίοδο 2007-’08 θα έχει εξώφυλλο το «μια τρύπα στο νερό». Κι αυτό το θέμα χρειάζεται ανάλυση. Υπομονή. Ετοιμάζουμε μια καλή εφημερίδα…

Δεύτερη ευκαιρία για το στοίχημα

Το περασμένο καλοκαίρι, τον καιρό των πρώτων προπονήσεων κατά την επιστροφή στον Παναθηναϊκό, ο Γιώργος Καραγκούνης έβαζε στοιχήματα. Ένα από αυτά ήταν ο Βαγγέλης Μάντζιος. Ο πρωταγωνιστής πολλών συζητήσεων που έκαναν οι ποδοσφαιριστές της Εθνικής ομάδας, κάθε φορά που ερχόταν οι κουβέντα σε Ελληνες που αξίζουν μια ευκαιρία να παίξουν σε καλύτερο πρωτάθλημα.

Το στοίχημα για τον Μάντζιο, σύμφωνα με τη γνώμη των ειδικών, δηλαδή των ποδοσφαιριστών, ήταν ανέκαθεν να σταθεροποιήσει την απόδοση στο υψηλό επίπεδο. Ο Καραγκούνης ήταν σίγουρος ότι θα τον βοηθούσε να το επιτύχει. Και οι κουβέντες τελείωναν με την υπόθεση «αν ο Μάντζιος αποκτήσει διάρκεια θα παίξει σε μεγάλη ευρωπαϊκή ομάδα».

Ο Καραγκούνης δεν είναι τρελός. Ούτε άσχετος. Η εκτίμηση που κάνει για τον Μάντζιο βρίσκει πολλούς υποστηρικτές στην κοινωνία των ποδοσφαιριστών που αγωνίζονται σε υψηλό επίπεδο. Η «τυπάρα» έχασε το στοίχημα. Ο Μάντζιος έχει μια ακόμη ευκαιρία να το κερδίσει. Παίρνει την ευκαιρία να παίξει έξω. Μεγάλη ευκαιρία, επειδή πάει να παίξει στο πρωτάθλημα που η τεχνική κάνει τη διαφορά. Δεν είναι δύσκολο να ζήσουμε ένα νέο φαινόμενο Γκέκα. Να τα βάζει δηλαδή ο Ελληνας επιθετικός και να αρχίσουμε να τα βάζουμε με τον Παναθηναϊκό που δεν τον κράτησε.

Σε αυτή την υπόθεση όμως ουδείς θα μπορεί να χρεώσει στον Παναθηναϊκό ευθύνη επειδή δεν επέμεινε στον Μάντζιο. Το έκανε. Ο Μάντζιος αδίκησε τον εαυτό του. Το «φύγε εσύ, έλα εσύ» στον πάγκο του Παναθηναϊκού είναι μεγάλο ελαφρυντικό. Δεν δικαιολογεί όμως το pause που πάτησε στην εξέλιξή του ο διεθνής επιθετικός. Στα 25 του κάνει, έστω δοκιμαστικά, το βήμα. Αν χάσει και αυτή την ευκαιρία, η κουβέντα με τον καθρέφτη του θα καταλήγει σε αναστεναγμούς. Διότι θα έχει φύγει από την γκάμα των δικαιολογιών το «φταίει το κλίμα στον Παναθηναϊκό». Αν κερδίσει το στοίχημα, η Εθνική θα έχει κερδίσει έναν εκ των καλύτερων σύγχρονων επιθετικών. Διότι στην καλή του μέρα τέτοιος είναι ο Μάντζιος.

Η "εξαφάνισή" μου και η νέα εφημερίδα

Ζητώ συγγνώμη που δεν βρίσκω τον χρόνο για να απαντώ ξεχωριστά στις ερωτήσεις σας. Με κολακεύει αφάνταστα το ενδιαφέρον που δείχνετε σε ανθρώπινο και επαγγελματικό επίπεδο για μένα.

Εχω αφοσιωθεί στην προετοιμασία της αθλητικής εφημερίδας του ΔΟΛ, η οποία πρόκειται σύντομα να κυκλοφορήσει. Αυτός είναι ο λόγος της «εξαφάνισής» μου. Δεν ήταν δική μου επιλογή να σταματήσω τις εκπομπές στον Σπορ FM. Ηταν επιλογή των ιδιοκτητών, την οποία σεβάστηκα. Από τη στιγμή που ανακοίνωσα την αποχώρησή μου από τη SportDay θεώρησαν ότι έπρεπε να αποχωρήσω και από τον Σπορ FM. Και έτσι έγινε.

Η επιστροφή στο μικρόφωνο είναι μια από τις επιθυμίες μου. Την ημέρα που θα γνωρίζω πότε θα γίνει και σε ποια συχνότητα, οι επισκέπτες αυτού του blog θα είστε οι πρώτοι που θα μάθετε τα νέα μου. Προς το παρόν δεν γράφω σε κάποια εφημερίδα. Για λίγο καιρό ακόμη θα με βρίσκετε μόνο εδώ.

Δεν θέλω να σας πω για την ώρα πολλά για τη νέα εφημερίδα. Σύντομα θα μάθετε τα ονόματα των συνεργατών μου και των δημοσιογράφων που εργάζονται ή πρόκειται σύντομα να ξεκινήσουν τη συνεργασία μαζί μας. Εχω την πίστη ότι σε αυτή την εφημερίδα θα συναντήσετε πολλούς δημοσιογράφους που εμπιστεύεστε.

Η βασική μου ανησυχία είναι να «κρεμάσουμε» στο περίπτερο μια εφημερίδα που θα ικανοποιεί τις ανάγκες, την αισθητική, την κουλτούρα σας, θα σας εκφράζει και θα γίνει η καλύτερη αθλητική παρέα σας. Δουλεύουμε με αυτή την ανησυχία τους τελευταίους τρεις μήνες. Λίγη υπομονή ακόμη. Αξίζει τον κόπο, για να σας προσφέρουμε ένα πολύ αξιόλογο έντυπο.