Η τελευταία ελληνική ποδοσφαιρική παράσταση του Φερνάντο Σάντος

Μέρες που είναι, το "Big Fish", το περιοδικό που κυκλοφορεί σήμερα με το "Πρώτο Θέμα", μου ζήτησε να γράψω για τον Φερνάντο Σάντος και την τελευταία του ελληνική εθνική ποδοσφαιρική παράσταση, αυτή που θα δώσει στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Βραζιλίας. 

Πάνω στη συγγραφή αυτού του κειμένου συνειδητοποίησα τον χρόνο που έχει περάσει από την πρώτη φορά της γνωριμίας με τον Σάντος. Συμπληρώνω 13 χρόνια συναναστροφής με ένα από τα καλύτερα μυαλά που συνάντησα στο ποδόσφαιρο. Πολύ σύντομα θα σας πω περισσότερα, μιας και ετοιμάζω μια ανθρώπινη αποχαιρετιστήρια συνέντευξη του στην κάμερα του ΟΤΕ TV. 

Μια κουβέντα με ένα οπαδικό site

Αυτή (πάτα εδώ) είναι μια συζήτηση που είχα με ένα "οπαδικό", όπως τα έχουμε βαφτίσει, site. Μια πολύ ωραία κουβέντα, που είναι μια καθαρή απόδειξη που τεκμηριώνει τον ισχυρισμό ότι δεν είναι "κάφροι" όλοι οι οπαδοί σ' αυτή τη χώρα. Κάνουμε πολύ συχνά το λάθος να τους τσουβαλιάζουμε όλους, κι αυτό είναι κάτι που διαχρονικά με ενοχλούσε, από τον καιρό που ήμουν πιτσιρικάς, προτού καν μπω στην αθλητική δημοσιογραφία. Κάθε τέτοια συναναστροφή μου δίνει μεγάλη χαρά, γιατί μου δείχνει ότι δεν πέφτω έξω. 

Οι στιγμές που καμαρώνω για την ποιότητα των αναγνωστών μου

Αυτό το κείμενο, που δημοσίευσα στο blog μου στην ελληνική έκδοση του FourFourTwo (πάτα εδώ για να το διαβάσεις), είναι γραμμένο από έναν αναγνώστη των σημειωμάτων μου. Κι αυτή ήταν ακόμη μια στιγμή που έπιασα τον εαυτό μου να χαίρεται πολύ και να καμαρώνει για το επίπεδο, την ποιότητα, τις ανησυχίες και την αντιληπτική ικανότητα των αναγνωστών μου.
Σε κάθε ευκαιρία ενθαρρύνω αναγνώστες που επικοινωνούν μαζί μου να τολμούν να αποτυπώνουν τις σκέψεις και - κυρίως - τις εμπειρίες τους από τον αθλητισμό σε κείμενα, τα οποία συχνά αναδημοσιεύω στο blog μου. Κι είναι πλέον όλο και περισσότερες οι στιγμές που τα σημειώματα που λαμβάνω με βρίσκουν να γεύομαι την ικανοποίηση που αντλώ από την διαπίστωση ότι εκεί έξω υπάρχετε πολλοί κανονικοί άνθρωποι που αγαπάτε τον αθλητισμό όπως θα έπρεπε να είναι και όχι όπως τον έχουμε καταντήσει στην Ελλάδα. 

Ακου τον Jay, τον αξιολάτρευτο φίλο του Σαμαρά

Είναι μια από τις ωραιότερες ιστορίες που γέννησε το ποδόσφαιρο τον τελευταίο καιρό. Κι είναι μι ιστορία με συμπρωταγωνιστή έναν Ελληνα διεθνή ποδοσφαιριστή και πρωταγωνιστή ένα σπάνιο πλάσμα, το οποίο οι Ελληνες έχουμε ήδη αγαπήσει, τον μικρό Jay που πάσχει από το σύνδρομο Down.

Ακουσα και διάβασα τη συνέχεια της ιστορίας χάρη στη συναναστροφή με την Lisa McAlister, μια συνάδελφό μου από την Ιρλανδία, την οποία έστειλε το BBC, στο οποίο εργάζεται, στο σπίτι του Jay για να κουβεντιάσει μαζί του για τον Γιώργο Σαμαρά και την Σέλτικ. Και μετέφερα την ιστορία, μαζί με όσα κατάλαβα, στο blog μου στο gazzetta. Ανάμεσα στα άλλα, θα ακούσεις τον μικρό Jay. Και θα νιώσεις περήφανος για τον Σαμαρά. Πάτα εδώ. 

Το FourFourTwo μιλάει ελληνικά

Εδώ και μερικές μέρες βρίσκεται στον “αέρα” του gazzetta η ελληνική ψηφιακή έκδοση του FourFourTwo, του κορυφαίου ποδοσφαιρικού περιοδικού στον πλανήτη. Αυτή η συνεργασία μας κάνει παραπάνω από χαρούμενους, όπως μπορείς να διαβάσεις εδώ. Κι αυτό το microsite που είναι στον αέρα και έχει ήδη πολύ μεγάλη απήχηση, είναι το πρώτο μας βήμα, όπως μπορείς να διαβάσεις εδώ.  

Ενας Ελληνας του εξωτερικού για να τον καμαρώνεις!

Είναι μια από τις πιο σημαντικές, τις πιο μεγάλες, τις πιο μεγαλειώδεις στιγμές Ελληνα ποδοσφαιριστή στο εξωτερικό. Δεν θυμάμαι μια προηγούμενη που να με έχει αγγίξει τόσο, και να έχω διαπιστώσει ότι έχει αγγίξει τόσους ανθρώπους τόσο πολύ. Είναι μια από τις σημαντικότερες πράξεις που έχει κάνει στην ποδοσφαιρική του καριέρα ο Γιώργος Σαμαράς. Μια πράξη με την οποία έκανε υπερήφανους τους Ελληνες. Μια μεγάλη πράξη, με ένα πολύ δυνατό μήνυμα προς όλους αυτούς που τον θαυμάζουν και ειδικά προς τους σημερινούς πιτσιρικάδες που τον έχουν ως πρότυπο και ίνδαλμα.

Δεν χορταίνω να βλέπω αυτό το video. Οπως και όλοι μας, αν κρίνει κανείς από τον αριθμό των views που έχει κάνει στο youtube μέσα σε λίγα 24ωρα. 

Αν θέλεις να μάθεις την ιστορία πίσω από το video, πάτα εδώ.  

Ωρα Panini, ώρα για Μουντιάλ

Κάθε φορά που πιάνω ένα Panini album στα χέρια μου γίνομαι παιδί. Και κάθε φορά που πλησιάζει ένα Παγκόσμιο Κύπελλο, η στιγμή που παίρνω το Panini album στα χέρια μου είναι η στιγμή που συνειδητοποιώ ότι έρχεται η ώρα για Μουντιάλ.

Αυτή είναι μια παράδοση δεκαετιών. Οι ποδοσφαιρόφιλοι της δικής μου γενιάς είχαν την τύχη να μεγαλώσουν με τα Panini albums. Για καλή μας τύχη μυηθήκαμε από μικροί, και χάρη στα χαρτάκια κάναμε φίλους, συναναστροφές, και κερδίσαμε αναμνήσεις ανεκτίμητης αξίας.

Τέσσερα χρόνια πίσω, με την ευκαιρία του προηγούμενου Μουντιάλ, είχα καταφέρει να κάνω στους αναγνώστες της “Εξέδρας των Σπορ” ένα πολύ ακριβό δώρο, όλα τα albums της Panini για το Παγκόσμιο Κύπελλο, από το πρώτο μέχρι το τελευταίο. Χάρη σε εκείνη την προσφορά τα χαρτάκια έγιναν ξανά δημοφιλή, και η μόδα επηρέασε τους σημερινούς πιτσιρικάδες. Χαίρομαι πολύ για αυτό, διότι τα χαρτάκια είναι αληθινό παιχνίδι, που ωθεί τα παιδιά στη γειτονιά, στη συναναστροφή με τους συμμαθητές και τους πιτσιρικάδες, στην επικοινωνία.

Το νέο album της Panini για το Παγκόσμιο Κύπελλο της Βραζιλίας έχει μόλις κυκλοφορήσει. Καλά κολλήματα σε όλους μας! :)

Ενα βιβλίο - κληρονομιά για τις επόμενες γενιές των ΑΕΚτσήδων

Για περίπου 11 χρόνια, από το 1993 μέχρι το 2004, δηλαδή στο πρώτο μισό της ζωής μου στην δημοσιογραφία, κάλυπτα το ρεπορτάζ της ΑΕΚ. Και πριν από μερικούς μήνες η ΑΕΚ μου έκανε την τιμή να μου ζητήσει να συμμετέχω, ανάμεσα σε 30 δημοσιογράφους, στην πρώτη και πολύ σοβαρή προσπάθεια για την καταγραφή της ιστορίας των 90 χρόνων της ζωής της.

Για όλους όσοι υπήρξαν ή ακόμη είναι μάρτυρες και παρατηρητές της καθημερινής ζωής της ΑΕΚ αυτή ήταν μια πολύ μεγάλη τιμή. Το πιο σημαντικό της υπόθεσης αυτής όμως είναι ότι η σημερινή διοίκηση δεν θέλησε να ετοιμάσει μια επιλεκτική ή βολική διήγηση της ιστορίας του συλλόγου. Αφησε ελεύθερους τους δημοσιογράφους να γράψουν την αλήθεια που έχουν ζήσει και έχουν καταλάβει στο πέρασμα του χρόνου. Κατά συνέπεια αυτό το βιβλίο των 700+ σελίδων, το οποίο δεν έχω ακόμη ξεκινήσει να διαβάζω, μοιάζει εκ πρώτης όψεως με την αυθεντική, την πραγματική ιστορία της ΑΕΚ και όχι με μια ιστορία που βολεύει κάποιον ή εξυπηρετεί κάποιο συμφέρον.

Είναι μεγάλη δουλειά αυτή και μεγάλη η κληρονομιά που αφήνει στις επόμενες γενιές των οπαδών της η σημερινή ΑΕΚ. Πάνω σ' αυτό έγραψα ένα σημείωμα στο blog μου στο gazzetta.gr (πάταεδώ). 

Επιτέλους, μια ελληνική γιορτή του ποδοσφαίρου

Το Σάββατο είχα την τύχη να ζήσω μια από τις καλύτερες βραδιές του ελληνικού ποδοσφαίρου των τελευταίων ετών. Ο,τι πλησιέστερο σε γιορτή. Ναι, το ξέρω καλύτερα από τους περισσότερους από εσάς, χρειάστηκε να επιστρατευτεί η μισή Αστυνομία της χώρας για να γίνει ο τελικός σε πολιτισμένο περιβάλλον. Ομως δεν ήταν μόνο αυτό. Ηταν και που όλοι στο ΟΑΚΑ, και φαντάζομαι και όσοι το είδαν από τον ΟΤΕ TV, ασχολήθηκαν μόνο με το ποδόσφαιρο. Οχι με τον διαιτητή και τους βοηθούς, όχι με τους παράγοντες, όχι με το παρασκήνιο. Ηταν νικητής το ποδόσφαιρο στον τελικό του κυπέλλου.
Εγραψα σχετικά με αυτή την εμπειρία στο blog μου στο gazzetta.gr (πάτα εδώ). Και πόσταρα μερικά videos στο youtube. 

Η σημασία της επιστροφής της ΑΕΚ στη Ν. Φιλαδέλφεια

Η Athens Voice μου ζήτησε, για το τεύχος που κυκλοφόρησε σήμερα, να κλείσω σε ένα κείμενο (πατήστεεδώ) τη σκέψη που μου δημιουργεί η επικείμενη έναρξη εργασιών στη Νέα Φιλαδέλφεια για την κατασκευή του νέου γηπέδου της ΑΕΚ. 

Δεν είναι καθόλου εύκολο να βάλει κανείς σε λίγες λέξεις όλες τις σκέψεις που γεννά η αρχή, η εξέλιξη και η κατάληξη αυτής της πονεμένης ιστορίας για τους ΑΕΚτσήδες. Είναι όμως γεγονός ότι αυτό το έργο, που θα αναστήσει την ΑΕΚ, θα αναστήσει και μια περιοχή που έμοιαζε/μοιάζει με νεκροταφείο στη διάρκεια των τελευταίων 11 ετών, δηλαδή από τον Μάιο του 2003, που οι μπουλντόζες του Γρανίτσα κατεδάφισαν το Σπίτι της ΑΕΚ. 

Οι ψηφιακές αλλαγές στην αθλητική δημοσιογραφία

Στο powerpoint που ακολουθεί θα βρείτε τις σημειώσεις μιας συζήτησης που έκανα το μεσημέρι του Σαββάτου με σπουδαστές δημοσιογραφίας σχετικά με την δημοσιογραφία στην εποχή της έκρηξης των new media και των ψηφιακών Μέσων, σε ένα σεμινάριο που είχε και φιλανθρωπικό σκοπό και στο οποίο συμμετείχαμε αφιλοκερδώς αρκετοί αθλητικοί δημοσιογράφοι. Επειδή πολλοί από εσάς, τους αναγνώστες αυτού του blog έχετε ή επιθυμείτε να αποκτήσετε σχέση με τη δημοσιογραφία, σκέφτηκα να τις μοιραστώ μαζί σας. 

Για τους δημοσιογράφους της δικής μου γενιάς, που μπήκαν στη δημοσιογραφία στην εποχή του χειρόγραφου και του σταθερού τηλεφώνου, πριν ακόμη από την εμφάνιση των υπολογιστών στα δημοσιογραφικά γραφεία, η εποχή που ζούμε σήμερα είναι βγαλμένη από επιστημονική φαντασία. Μια εποχή μου μας προκαλεί να αλλάζουμε, αλλά και να γευόμαστε τη δημοσιογραφία σε κάθε της διάσταση.

Ο δημοσιογράφος αλλάζει

Το ρεύμα για υγιεινό ποδόσφαιρο μεγαλώνει

Δεν είναι η πρώτη φορά που το διαπιστώνω, αλλά η κάθε φορά είναι το ίδιο σημαντική και ενθαρρυντική για μένα. Ενα κείμενο (πάτα εδώ για να το διαβάσεις) που μιλά για το fair play, δηλαδή για τον σεβασμό προς τις αξίες του ποδοσφαιρικού παιχνιδιού και προς τον αντίπαλο, ξεπερνά τα 700 likes σε διάστημα μικρότερο των 24 ωρών και ταξιδεύει μέσω facebook και λοιπών social media, για να αναδεικνύει το θέμα σε ένα από τα πιο δημοφιλή αθλητικά θέματα συζήτησης των τελευταίων ημερών. Και μάλιστα η ικανοποίηση γίνεται ακόμη μεγαλύτερη, δεδομένου ότι συντάκτης του κειμένου δεν είμαι εγώ, ή ακόμη ένας δημοσιογράφος, αλλά ένας καθαρός ποδοσφαιρόφιλος, με το προφίλ που όλοι εμείς, των media, οραματιζόμαστε να έχουν οι Ελληνες ποδοσφαιρόφιλοι.

Στο gazzetta.gr διαπιστώνουμε καθημερινά ότι το ρεύμα των Ελλήνων που επιθυμούν και το δείχνουν, με κάθε διαδραστικό εργαλείο που τους παραδίδεται, την επιστροφή του κανονικού και υγιεινού ποδοσφαίρου στον τόπο μεγαλώνει. Κι είναι ευχή μας να γιγαντωθεί. 

Επίθεση σε αθλητικό δημοσιογράφο; Δεν είναι πια είδηση

Εβαλα σε ένα σημείωμα, στο blog μου στο gazzetta.gr (πάτα εδώ για να το διαβάσεις), τη βασική μου σκέψη πάνω στο καυτό για εμάς πρόβλημα των συχνών επιθέσεων που δεχόμαστε, οι αθλητικοί δημοσιογράφοι. Εγραψα για μια μάχη που την έχουμε χάσει επειδή δεν νοιαστήκαμε ποτέ να την κερδίσουμε. Επειδή δεν νοιαζόμαστε ο ένας για τον άλλο. 

Καρκίνος στα σκυλιά: Ψάξ’ το τώρα!

Αν τα σκυλιά τα αντιλαμβάνεσαι ως παιχνίδια ή διακοσμητικά στοιχεία, καλύτερα να προσπεράσεις αυτή την ανάρτηση. Αυτό το σημείωμα απευθύνεται μόνο προς αυτούς που δίνουν στον σκύλο τα αισθήματα και την αξία μιας ανθρώπινης, για μην τα παραπώ, αγάπης. 

Η Φρίντα ήρθε στη ζωή μου περίπου 4.5 χρόνια πίσω. Ένα κουτάβι golden retriever, μιας ράτσας για την οποία γνώριζα ελάχιστα προτού την καλωσορίσω σπίτι. Αγαπούσα από παιδί τα σκυλιά, αλλά δεν μπορούσα να ξεπεράσω εύκολα την ανησυχία που μου είχε δημιουργήσει μια δαγκωματιά από ένα λυκόσκυλο ενός ανεύθυνου τύπου στην προεφηβεία μου. Αν μου έβαζες έκθεση με το “περιέγραψέ μου το ιδανικό σκυλί” topic το σκυλί που θα ζωγράφιζα με τις επιθυμίες και τις ευχές μου θα μειονεκτούσε έναντι της Φρίντας. Στο γράφω αυτό για να συνεννοηθούμε, ειδικά με εσένα που έχεις σκύλο, προτού πάω παρακάτω, σχετικά με την θέση της Φρίντας στη ζωή μου. 

Η Φρίντα, που ζει στο σπίτι σαν ισότιμο μέλος της οικογένειας, έβγαζε από μικρή ογκίδια, που ήταν είτε λιπώματα είτε αδενώματα, πλήρως ακίνδυνα. Παρ’ όλα αυτά η όλη διαδικασία μας είχε εκπαιδεύσει να την “σκανάρουμε” συχνά πυκνά ώστε να εντοπίζουμε τα ογκίδια και να τσεκάρουμε ότι αυτά δεν θα μεγάλωναν και θα εξαφανίζονταν. Κάπως έτσι είχα μάθει να την ψηλαφίζω πολύ τακτικά. Και κάπως έτσι έπιασα πριν από περίπου ενάμιση μήνα ένα ογκίδιο σε σχήμα και μέγεθος φουντουκιού κάτω από τον λαιμό της. Σε αντίθεση με τα προηγούμενα ογκίδια, το φουντούκι της ιστορίας δεν εξαφανίστηκε. Παρέμενε εκεί. Και η ανησυχία μας οδήγησε στον γιατρό, που της έκανε παρακέντηση. Δύο εξετάσεις διαφορετικού δείγματος έδειξαν ότι στη σύνθεση υπήρχαν άτυπα κύτταρα, τα οποία ευτυχώς προβλημάτισαν τον γιατρό μας τόσο που της αφαίρεσε τον όγκο κάνοντας καθαρισμό σαν να επρόκειτο για κακοήθεια. 

Και ήταν κακοήθεια, όπως έδειξε εκ των υστέρων η βιοψία. Γλιτώσαμε όμως τα πολύ χειρότερα ακριβώς επειδή είχαμε την τύχη να εντοπίσουμε νωρίς τον όγκο και να κάνει πολύ καλή δουλειά στην αφαίρεση και τον καθαρισμό της περιοχής ο γιατρός. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο στα γράφω όλα αυτά, με την ελπίδα αυτό να σε βοηθήσει στην πρόληψη του καρκίνου στον σκύλο σου. Όσο κι αν γκούγκλαρα δεν το βρήκα πουθενά γραμμένο, στα ελληνικά, όλο αυτό που σου γράφω. Κι είπα να στο πω.

Διότι ναι, όπως στους ανθρώπους, η ψηλάφηση, δηλαδή η έγκαιρη διάγνωση μπορεί να σε σώσει ή τουλάχιστον να σου εξασφαλίσει την προοπτική μακροζωίας για τον σκύλο σου. Και μην αρκείσαι στο στήθος του θηλυκού και τα γεννητικά όργανα του αρσενικού. Ούτε να περιμένεις να περάσει τα 10 του χρόνια για να αρχίσεις να ψάχνεσαι. Καν’ το, ψάξ’ το, στον κορμό και στα πόδια, παντού. Κι αν θέλεις να αυξήσεις τις πιθανότητες επιμήκυνσης του διαστήματος της κοινής σας ζωής, μη πεις “δεν βαριέσαι” όταν πιάσεις κάτι ασυνήθιστο. Μια παρακέντηση διαρκεί ελάχιστα, κοστίζει λίγο αν ο γιατρός σέβεται το λειτούργημά του, και δεν ταλαιπωρεί ιδιαίτερα το σκυλί, ούτε κι εσένα. 

Περίπου ενάμιση μήνα μετά η Φρίντα είναι και πάλι παρέα με τον γιο της, τον Ντιέγκο, για να συνεχίσουν το παιχνίδι. Και ο γιατρός μου απαντά ότι έχει όσες πιθανότητες έχει οποιοδήποτε άλλο σκυλί της ράτσας της να ξαναεμφανίσει είτε νέο καρκίνο είτε μετάσταση αυτού που εντοπίσαμε. Έχει δηλαδή περίπου ίδιες πιθανότητες με τον Ντιέγκο και όλα τα άλλα retrievers του κόσμου να ζήσει πολύ. Να μείνει κοντά μου για μια δεκαετία. Δεν της χρειάζεται ούτε χημειοθεραπεία, ούτε άλλη θεραπεία. Επειδή εντοπίσαμε τον όγκο νωρίς. 

Όταν άκουσα “κακοήθεια” και άρχισα να γκουγκλάρω, μου συνέβη το ίδιο με αυτό που είχα πάθει την πρώτη φορά που μπήκε ο καρκίνος στη ζωή μου, σε σχέση με τους ανθρώπους. Βομβαρδίστηκα από μαύρες αναρτήσεις, ήταν σαν να έπρεπε να κλείσω τον υπολογιστή και να αρχίσω να κλαίω για τη Φρίντα που χάνω. Δεν ήταν έτσι. Το έμαθα, το έζησα, το ζω και είπα να το μοιραστώ, με την ελπίδα να σε βοηθήσω. Θα ήθελα πολύ να είχα διαβάσει μια παρόμοια ανάρτηση, ώστε τουλάχιστον να γλιτώσω τον πανικό των πρώτων στιγμών. 

Ανόθευτη “οπαδική” αθλητική δημοσιογραφία

Το μεσημέρι της Τρίτης είχα την ευκαιρία μιας συνάντησης με έναν σημαντικό Αγγλο αθλητικό δημοσιογράφο της γενιάς μου, τον Andy Mitten, ο οποίος – ανάμεσα σε άλλα – εκδίδει εδώ και 25 χρόνια, δηλαδή από τον καιρό που ήταν 15 ετών, το United We Stand, ένα ανεξάρτητο περιοδικό που απευθύνεται στους οπαδούς της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ενα περιοδικό που ξεκίνησε με την ιδέα να απευθύνεται στην κοινωνία του “Ολντ Τράφορντ” και κυκλοφορούσε έξω από τις θύρες του και σήμερα έχει φτάσει να απλώνεται σε ολόκληρο τον πλανήτη μέσα από συνδρομές, αρκετές εκ των οποίων είναι ελληνικές.

Μπορώ να αναφερθώ σε πάρα πολλά στοιχεία της επαγγελματικής ζωής του Αγγλου δημοσιογράφου που με εντυπωσιάζουν, αλλά νιώθω την ανάγκη να ξεχωρίσω μόνο αυτό: στα 20 του χρόνια, όταν ολοκλήρωνε τις σπουδές του στην αθλητική δημοσιογραφία, ο Mitten, ανιψιός ενός παλιού σημαντικού ποδοσφαιριστή της Γιουνάιτεντ, δέχθηκε πρόταση από τον σύλλογο για να αναλάβει την ευθύνη της έκδοσης του επίσημου περιοδικού της Man U. Τον καιρό εκείνο το δικό του περιοδικό είχε ήδη αποκτήσει το μέγεθος της επιρροής του λόγου του πάνω σε μερικές δεκάδες χιλιάδες οπαδούς, που το αγόραζαν κάθε φορά έξω από το “Ολντ Τράφορντ”. Μεγαλύτερη επαγγελματική εξασφάλιση δεν θα μπορούσε να προταθεί σε έναν πρωτόπειρο δημοσιογράφο, στα 20 του χρόνια. Ο Mitten όμως απέρριψε την πρόταση για έναν και μόνο λόγο: επειδή ήθελε να παραμείνει ανεξάρτητος και να κρατήσει τον λόγο του κριτικό και την κρίση του ελεύθερη, σε αυτή την επικοινωνία που είχε επιλέξει να κάνει με τους οπαδούς της αγαπημένης του ομάδας.

Περίπου 12 χρόνια αργότερα, το 2005 το περιοδικό του αντιτάχθηκε στην εξαγορά της Γιουνάιτεντ από τον Μάλκομ Γκλέιζερ. Σήμερα ο Mitten, που ήταν ανέκαθεν μισθοσυντήρητος, εργάζεται ως freelancer για ένα σωρό media προκειμένου να εξασφαλίζει τα προς το ζην και να συνεχίζει να βρίσκει το νόημά του στην έκδοση του United We Stand, το οποίο παραμένει μια ανεξάρτητη φωνή που απευθύνεται στους οπαδούς της Γιουνάιτεντ. Κι έχει ήδη εκδώσει 11 πολύ ψαγμένα βιβλία για την Γιουνάιτεντ.

Αυτή είναι μια ιστορία που γεννά αμέτρητους συνειρμούς. Πολύ διδακτική. Κι ήθελα να τη μοιραστώ μαζί σας, μετά την τύχη της συναναστροφής μου με τον Andy Mitten και την τιμή που μου έκανε να φιλοξενήσει έναν διάλογό μας για τις αναμετρήσεις της Γιουνάιτεντ με τον Ολυμπιακό στο τελευταίο τεύχος του United We Stand.